Bir kitabı daha ilk sayfasını okurken sevebilirim. İlk dinleyişimde bir şarkıyı, ilk dakikasından bir filmi, sınırından girdiğim an bir semti, görür görmez bir atkıyı sevebilirim. Lise öğrencisiyken bir kitap fuarı için gittiğim okulun kapısından girdiğim an orada okumaya karar vermiştim mesela. Tam o saniye sevmiştim.
Ama söz konusu insanlar olduğunda ı ıh. Olmuyor. Kimseyi kolay kolay sevemiyorum. Tamam sevdiğim insanları dozunda sevmiyorum, her şey gibi abartıyorum ama o aşamaya da çok zor geliyorum.
Bazen insanlarla sürekli bir arada olman gerekiyor. Aynı yerde çalışıyorsunuz mesela, giriş çıkış saatleriniz aynı, yolunuz aynı. Birbirinizi görmemiş gibi davranacak haliniz yok ya. Birlikte gidiyor geliyorsunuz. Çünkü yolda karşılaşıyorsunuz. Sizi birlikte gören insanlara göre birbirinizi çok seviyorsunuz ve hiç ayrılmıyorsunuz.
Hayır işte, öyle değil!
Mümkün olsa hiç yanımdan ayırmayacağım iki üç kişi tabi ki var ama hiçbirini her saniye yanımda tutabilecek durumda değilim şu an. Hepimiz başka yerlerdeyiz. Sürekli yanımda olanlarsa aynı ortamı paylaşmak zorunda olduklarım. Ama ben bunu tanıdığım her insana anlatmaya çalışmaktan yoruldum. Akraba gibi mesela, atsan atılmıyor satsan satılmıyor.
İnsanları sevmek ve hayatında önemli yerlere koymak öyle çok kolay değil. Ama karşındakiler iki günde canım cicim moduna giren insanlarsa sen de öyle olmalısın. Çünkü kimse kendinden farklı olanı anlamak istemiyor. Aynen benim de o bir anda samimi olma hallerini anlayamamam gibi.
Galiba huzur akıl hastanesinde tek başıma kalabileceğim bir odada! :)
Görsel: 9gag.com'dan,
çevremdeki sevgi pıtırcıklarına
dayanamıyorum ulen temalı
bir resim.
