27 Nisan 2008 Pazar

Kendi kendine...

Yazdıklarımı okurken tuhaf hislere kapılıyorum bazen. Aslında arada geri dönüp okuyor olmam bile başlı başına tuhaf bir durum.

Yazdığım şeyi 3 gün sonra okuduğumda (daha doğrusu başlığı görünce anımsıyorum bütün içeriği) "uffff ben mi yazdım bunu" demeye alışkınım aslında. Düşüncelerin çabuk değişmesiyle alakalı mı bilmiyorum. Ama hayatımdaki bazı sabitleri düşününce çok çabuk değişebilen bir insan olmadığımı da fark ediyorum. Konu düşüncelerin değişmesi değil sanırım. "Yaa keşke söylemeseydim" hissiyatı...

Yazdıktan sonra, daha doğrusu o yazı göz önünde 2-3 gün kaldıktan sonra (yani geri almak için iş işten geçince) şöyle bir duruma giriyorum:

"Ufff nasıl yazmışım bunu, resmen şu anlama geliyor, yazarken nasıl fark etmedim yaaa, yuh bana, acaba insanlar okurken fark etti mi, x,y,z okuduysa kesin fark etmiştir, diğerleri fark etmez ama onlar fark etmiş olabilir, sanki şuna şöyle bir mesaj gönderiyormuşum gibi olmuş, ama ben onu kastetmemiştim, aklımın ucundan bile geçmemişti böyle bir ima, aman be amaaaan"
(Bu cümlelerin ardı ardına söylenme hızını tahmin bile edemezsiniz.)

Hadi yazan sLn zaten "leyla", ama bir de denetleyen sLn var, o denetlemede nasıl fark etmiyorum, nasıl gözümden kaçıyor anlamıyorum.

Aslında yazdıklarımı bu derece önemseyen insanlar olduğunu da sanmıyorum :)
Benim her kelimesine dikkat ettiğim 1-2 insan vardır belki (belki?) ama kendimi bu kadar ciddiye almıyorum galiba. İnsan kendini ciddiye almayınca başkalarının almasını da beklemiyor elbet. (fonda direc-t'ten yaratık çalsın şu an :D )
Bir yerlerde yaptığım bir itiraftan sonra (buraya yazdıklarımın asıl yazılanların ya da yazılmak istenenlerin sadece ufacık bir bölümü olduğu hakkında olan itiraf) ciddiye alınmayı da beklemiyorum galiba :)
Aslında gizemli takılma sevdasında değilim, yazarken ne derece mesaj kaygısı taşıyorum onu da bilmiyorum. Cümlelerin açık olmamasının, özne ya da nesnelerin hep x'ler y'ler z'ler olmasının kendimce sebepleri var elbet.
Ama şunu biliyorum ki beynimi kendi kelimelerimden daha çok kurcalayan kelimeler var. Büyük üstadların, usta yazarların kelimelerinden bahsetmiyorum, elbette onlar daha önemli olacak. Bahsettiğim kelimeler "senin benim gibi normal insanlara" ait :P (senin benim gibi normal insan :D sen ne kadar normalsin, ben ne kadar normalim, o ne kadar normal :D bu söz bana uygun değilmiş yazarken onu fark ettim.)
Kafa yorulacak daha ciddi şeylerim var. En azından bana göre ciddi. Bir başkası için çok küçük şeyler olabilir, ve bir diğeri için çok büyük...
Kendimle ilgili konuları zorlamıyorum artık. Kendimi anlamaya çalışmaktan vazgeçeli çok oldu... Bu durum birşeyleri kendinden daha fazla önemsemekle mi ilgili bilmiyorum...
Zaten artık hiçbir şey bilmiyorum :)
En iyisi kitabıma döneyim...

0 kişi de demiş ki:

Yorum Gönder

Var mı ekleyeceğin bir şey?