3 Nisan 2008 Perşembe

Ya kimse olmasın ya da ben yok olayım hali

İnsan bazen "ya dünyadaki herkes yok olsun ya da ben yok olayım beni hatırlamasınlar bile" psikolojisine girebiliyor galiba. Evet biliyorum bazıları girmiyor olabilir ve bazıları bu halden çıkamıyor olabilir. Amacım zaten bilimsel bir veri sunmak falan değil sadece giriş yapmak.
Bu şeyi bunalım olarak adlandırmaları bana tuhaf gelse de gördüğün şey baktığın yere göre değişiyor galiba...
İnsanların yok olmalarını dünyada yalnız kalmayı dilemek kolay olanı istemek sanırım. Dünyada kimse yok, yalan yok, riya yok, kalp kırmalar yok, hayal kırıklığına uğratmalar yok, o yok, bu yok...
İstenmeyenlerden kurtulmak için sevilen 3-5 şeyi de feda edebiliyor insan. Sevilen 1 ya da 2 kişiyle paylaşılan keyifli anlar, biriyle birşeyler paylaşmanın güzelliği vs.
Güvendiğin insanların seni yüz üstü bırakmasının o berbat psikolojisine girmemek için insan yağmurda sevdiği biriyle güzel şeylerden bahsederek yürümenin keyfinden vazgeçebiliyor mesela. Ya da ben vazgeçebiliyorum bazen diyelim.
Hiç kimse yüzünden istemediğin bir durumu yaşamak zorunda kalmıyorsun, çünkü hiç kimse yok. Sadece sen varsın!
Bir de "insanlar beni tamamen unutsunlar, hiç olmamışım gibi olsun herşey" moduna geçilen anlar var. Sanırım eternal sunshine of the spotless mind'ın bundaki etkisi büyük :)
o gün o saatte istiklalde yürüdün ama ben orda değildim ki, ya da o konserde ben aslında yoktum ki, o mesajı ben atmadım, seni arayan ben değildim, onu yapan ben değildim, bunu yapan ben değildim...
veya sen beni hiç tanımadın ki... (siz beni hiç tanımadınız ki...)
ya da ben hiç yoktum ki...

1 kişi de demiş ki:

Recep Hilmi Tufan dedi ki...

Kafam karıştı ki :)

Yorum Gönder

Var mı ekleyeceğin bir şey?