10 Haziran 2008 Salı

Kendini yere göğe sığdıramama hallerinden bezmiş yazar kişisinin serzenişi :)

(26 nisandan kalma bir yazıymış kendileri. Dün fazlaca bahsetmişim bu konudan. Aklıma geldi.)

Kendimden sıkılıyorum bazen. Misal şu an...

Kendinle ilgili olan sorunlarını başkasına anlatmak zordur. Anlatmak kolaydır tabi ama anlamalarını beklemek zordur yani. Herhangi bir insanın bir diğerini ne kadar anlayabileceği konusunda ciddi şüphelerim var. Kimse beni anlamıyor diye şikayetler eden ergen gençlik haklıymış yani.

Herkes sana aynı gözle bakamaz elbet. Seni çok seven biri herhangi bir hatanı kusurunu görmezden gelebilirken seni sevmeyen biri için feci halde rahatsız edici olabilir bu hareketlerin. O seni sevmeyenler için normal hareketlerin bile rahatsız edici sayılabilir hatta 8-)
Ama en kötüsü insanın kendinde gördükleri sanki... Onlarca şey sayabilirim kendimde sevmediğim. Bir başkası için çok basit olan şeyler benim için rahatsızlık vericidir. Onlara rahatsız edici gelenler benim için basittir falan. İnsanların olayları algılama şekilleri ve değer yargıları farklı tabi...

Aslında bu kendi kusurlarını, hatalarını, yanlışlarını büyük görme durumundan zaman zaman hoşlandığım da oluyor. Çünkü kendini çok fazla seven insanlardan korkmak gerektiğini düşünmüşümdür hep. Aynaya baktığında "kahretsin muhteşemim ben" diyenlerden... Kendi yaptıklarını herkesinkinden iyi görenlerden... Toplu fotoğraflara bakarken "uffff en harikaları benim"diyenlerden :p (var öyle insanlar okur kişisi, gülme :p ) Her daim başkalarında eleştirecek bir şey bulanlardan. Başkası yaptığında kötü görüp, etmediği lafı bırakmayıp, kendisi aynı hareketi yaptığında "ama aynı şey değil diyenlerden" Herkesi aptal görüp birtek kendini akıllı sananlardan, aslında aptal olanın kim olduğunu herkes görürken kendisini kandıranlardan...

Bu yüzdendir ki kendini eleştirebilen, hatta biraz da kendini sevmeyen insanlara saygı duymuşumdur hep. Kastettiğim dünyaya küsen ya da küsmüş gibi yapan aslında hiç bir şeyden haberi olmayan velet tayfası ya da bedenen büyümüş ama beyni hala minik kalmış insan tayfası değil :)
Anlayan anlamıştır ne demek istediğimi.
Büyük insanlar hep mütevazidir, küçük insanlar deli gibi övünür kendisiyle. (anladın işte büyük insan-küçük insan derken ne demek istediğimi, yorma beni açıklamak için)
Kendi kendime de gözlemleyebildiğim bir şey bu.
Hatta öyle rahat fark edilebilen bir şey ki. Anlatamam insanların bazılarına ortada onlar için görünür herhangi bir sebep yokken neden birilerine saygı duyduğumu. Anlamasalar da olur zaten di mi?

Sıkılıyorum kendimden. (başa döndük yine. Bilge söylesin bakalım "bir şansımız daha olsaaaaaaaa")
Sıkılıyorum her biri bir öncekinin aynısı olan günlerden.. Zaten sıkıldığım şeyleri benim için iyice işkence haline getiren ve bundan keyif alan insanlardan...
sıkıldım bak...

0 kişi de demiş ki:

Yorum Gönder

Var mı ekleyeceğin bir şey?