26 Ağustos 2008 Salı

Anlarsın..

Bir gece habersiz bize gel
Merdivenler gıcırdamasın
Öyle yorgunum ki hiç sorma
Sen halimden anlarsın
Sabahlara kadar oturup konuşalım
Kimse duymasın
Mavi bir gökyüzümüz olsun kanatlarımız
Dokunarak uçalım.

insanlardan buz gibi soğudum,
işte yalnız sen varsın
Öyle halsizim ki hiç sorma
Anlarsın.

Cahit Külebi'nin bir şiiri. İsmi "dost". Neden bilmiyorum bana dostluktan çok aşka yakın gibi geldi anlatılan şey. Tek bir kelime bile farklı insanlarda farklı çağrışımlar yapabiliyorsa şiir de yapabilir elbet. Edebiyatın, daha doğrusu sanatın güzelliği de burda değil midir zaten? Her neyse.

"Öyle yorgunum ki hiç sorma
Sen halimden anlarsın"

Tek kelime dahi etmeden birinin neler hissettiğini anlayacağını bilmek dünyanın en güzel hislerinden biri olsa gerek. "Biz" olmak diyorlar hani. Şu anlatmadan anlayabilme hali herkesin yapabileceği iş değil ama... Yine de o kadar "bütün" olabilmek, "tek" olabilmek güzel olsa gerek.

"İnsanlardan buz gibi soğudum
işte yalnız sen varsın
Öyle halsizim ki hiç sorma
Anlarsın."

Her türlü acıyı yaşamış, insanlardan tiksinmiş canlı tribi yapamam. Böyle bir şeyi kimsenin de yapabileceğini sanmıyorum. Dünyadaki bütün kötü şeylerin senin başına gelmesine gerek yok tabi karanlıklara gömülmek için...
Sanırım insanlardan soğumanın ne demek olduğunu biliyorum. Bazılarından şartlar dolayısıyla, karşıdakinin çabalarından ötürü soğuyorsun, bazense başka sebepler dünyadaki herkesten nefret etmene yol açabiliyor. Hani biz insanlar kendi başımıza gelenleri abartmayı seviyoruz yaa, en büyük acılar bizimki ya hani... İşte o dünyanın en büyük acısı sandığımız şeylerin daha çok taze olduğu anlar kimseye tahammülü kalmayabiliyor insanın. Gerçi sonra geçiyordur sanırım. Yani elbet geçiyordur bir yerde..

Düşündüğüm şeyleri yeterince iyi anlatamıyorum sanırım şu an.
Ama insanlardan soğumanın nasıl olduğunu gerçekten biliyorum!
Bir de soğuman beklenirken soğuyamamak aksine daha çok bağlanmak durumu söz konusudur ki o konuda yorum yapmak saatler alır, başlı başına birkaç yazı çıkar ordan.

Herkesten soğuyup tek kişiye tutunma hali aslında can sıkıcı olsa da bir yandan güzel bir tarafı var. Tabi böyle düşünen tek kişi olma ihtimalim yüksek. Yine de herkesten soğuduğunda tutunabilecek biri varsa sırf bunun için bile mutlu olabilmeli insan. O herkesten soğuduğun anda "işte yalnız sen varsın" dediğin insanın da senden uzakta bir yerlerde var olması, uzandığında yetişemeyeceğini bilmek dünyanın en sevimsiz hislerinden biri. (benim için) Zamanı geldiğinde ulaşabileceğini bilmek biraz çıkarmaya yarar belki seni karanlığından... Biliyorsan tabi. (örnek vermeyince net olmuyor gibi geliyor ama örnek verince de hoş olmayacak sanki.)

Neyse...

"Öyle halsizim ki hiç sorma
Anlarsın"

Anlarsın..

1 kişi de demiş ki:

diamandi dedi ki...

gerçekten çok hoş... bu şiir ve kattıgınız yoprum... insanın vaay anasını be! dostum mu dostmuyum diyesi gelmiyor değil...

Yorum Gönder

Var mı ekleyeceğin bir şey?