25 Ağustos 2008 Pazartesi

Ara ara...

Mekanlar ve insanlar arasında bağ kurarım bazen. Ya da hayatımın değişik dönemleri arasında...
Hayatımda kocaman yeri olan biriyle bir kez gittiğim bir yer daha sonra defalarca gitmiş olsam da o önemli olanı hatırlatır mesela bana direkt.
Hatta sadece bu yüzden gitmekten kaçtığım yerler de vardır. Sanki gitmemek çözümmüş gibi...

Mesela liseye giderken yürüdüğüm yoldan yürümeye devam ediyorum hâlâ. 4 yıldır. Ama o yol bana üniversiteyle ilgili hiçbir şeyi çağrıştırmıyor. O yol benim için Mecidiyeköy Lisesi'nin yolu. Okula gitmek amaçlı olsun olmasın ordan her geçişimde istisnasız her gün o yoldan daha önce geçtiğim zamanları düşünüyorum. Bana bu etkiyi yapan çok fazla şey de yok galiba... Orda bir tuhaflık var ama du bakalım, bir gün anlarız.

An itibarıyla uzağımdaysa o yerlerle bağ kurduğum insanlar, içimi ister istemez feci bir hüzün hali kaplıyor. Elbet vardır birçok insanda böyle şeyler.
Yolda yürürken sağı solu gösterip bak şurda şu olmuştu diye diye çıldırttığım insan sayısı hiç de az değil.

Hüzünlenecek yer aradığımı düşünüyor olabilirsiniz, belki haklısınız bilmiyorum. Kendimi çözmeye çalışmayı bırakalı çok uzun zaman oldu. Bu kendimle ilgili hiçbir şey düşünmediğim anlamına gelmiyor. Aksine yaptığım en ufak hareketi bile yeri geliyor günlerce düşünüyorum. Yine de anlamaya çalışmıyorum bazı şeyleri... Ya da kendimi kandırıyorum.

Liseye ilk başladığım yıllar, yanımda büyük biri olmadan semt dışına arkadaşlarımla dolaşmaya gitmeye yeni başladığım zamanlar, izin alabilmek için feci halde karın ağrıları çektiğim zamanlar :)

Okulumuz Profilo Alışveriş Merkezi'ne pek bi yakın. Alışveriş yapmak, sinemaya gitmek vs. gibi aktivitelerde ilk tercihimiz orası oluyor doğal olarak.

Şu an onlarca kez yemek yediğim, film izlediğim yerler herhangi bir duygu yaratmıyor (özel insanlarla bağ kurmadıkça) ama yeni yeni açılmaya başladığımız, büyümenin o ilk yıllarına denk gelen her saniye hatırlanıyor...

Profilonun yemek katında dolaşırken topluca dondurma yediğimiz bir gün geldi aklıma, mekan Burger King. Oturduğumuz yer bile aklıma geldi de bakınca gözlerim doldu...
O zamanki kaygısız halimi, rahatlığımı özlediğimi fark ettim yine. O zaman her santimetresini ezbere bildiğim yer bir an gözüme çok yabancı gözüktü.
Her daim yanyana olduğun insanların ya da çok fazla zaman geçirdiğin yerlerin bir zaman sonra yabancılaşması hali feci halde canımı sıkıyor...
Bazen fazla duygusal oluyorum ya da herşeyi çok büyütüyorum. Hangisi olduğundan emin değilim.
Yüzlerimizde kocaman bir gülümsemeyle oralarda yürüdüğümüz günleri özledim. O zaman da hayattan çok büyük beklentilerim yoktu, hiçbir zaman olmadı. Yine de biraz daha umutluydum sanırım... Heyecanla anlatacak şeylerim vardı, artık yok.

Hüzünlendim öyle bi işte...

0 kişi de demiş ki:

Yorum Gönder

Var mı ekleyeceğin bir şey?