28 Ağustos 2008 Perşembe

Yazı kâfi



Bir kitaptan bir bölüm paylaşmak istedim, sebepsiz. Yazıya ekleyecek resim bulmak için resimlerim klasörünü kurcalarken "bi dakika yaaa, en sevdiğimi eklemeliyim bu yazıya" dedim, bunun da bir sebebi yok, içimden öyle geldi sadece...
Alıntı Elif Şafak'tan. Araf'ından. Devamını merak eden olursa 269. sayfadan bakabilir :)
"Kendimdeki değişimi seyrediyorum. Aşık olmanın bir mucizeye inanmaya benzediğini düşünmeye başladım. Aşk da beklentiler ve inançlarla ilgili. İnsan kendisi için hâlâ kurtuluş ümidi olduğuna ve günün birinde özel birinin bunu mümkün kılacağına inanıyor. Bir mucize özlemi değil mi bu? Bu dünyadan fazla bir şey beklememen gerektiğini bilsen de içindeki bir şey diretiyor... Umut etmeyi sürdürüyor... Sevdiğin kişinin seni seveceğini umut etmeyi."
Hâlâ inanıyorum o kurtuluş ümidinin olduğuna galiba... İnatla...
"Eee sıradan bir paragraf, Elif Şafak daha buna benzer onlarca güzel paragraf yazmış, hatta daha güzellerini" demek isteyen olabilir. Güzel dediğimiz şey her şeyden önce değişiyor kişiden kişiye. Bu kelimeleri benim için büyüleyici yapan şeyin ne olduğunu anlatabilmeyi isterdim ama bazen korkuyorum, girsem çıkamayacağım, başlasam bitiremeyeceğim konular var. Emin değilim anlatmayı başarabileceğimden... O yazıyor, söyleyemediklerimi yazıyor zaman zaman, benim de kafamdan geçenleri benden kat kat güzel anlatıyor, ben o zaman susuyorum, o yazıyor, ben okuyorum...
Öyle işte.