30 Eylül 2008 Salı

Blog yazmanın rüyalar üzerindeki etkisi!

İki gecedir yazdığım şeylerle ilgili rüyalar görüyorum. Yazmadan önce ve yazarken epey bir düşünüyorum ya o konu üzerine, herhalde onun etkileri bunlar...

Güzel olandan başlayalım. Gidiyordum efendim. Şu an kimle olduğunu elbet yazmayacağım buraya, o kadar geniş bir insan değilim :) Ama gidiyorduk! Gitmeyi en çok istediğim iki ülkeye hem de... Önce birine, sonra diğerine gidiyorduK..

Gerçek olamayacak kadar güzel olduğunu düşünürken uyandım :-/
Yüzümdeki gülümseme bir anda yerini somurtmaya bıraktı tabi.

"Ufff yine rüyaymış yaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!"

Bu rüya sobelendikten sonra yazdığım yazıdan hemen sonra görüldü.

Ardından evde kalma geyikleri yaptık, kısmet açan çiğköfteleri yazdık. Bu kez bir kabus geldi!

Tanımadığım birileri geliyor rüyamda bize, beni babamdan istemeye!
Anneme yalvarıyorum gelmesinler diye. Bir-iki saat içinde bizde olacaklar, gelmeyin de diyemiyoruz. Çok sevdiğimiz akrabalarımızdan rica etmişler bunlar, akrabalarımız da toplayıp getiriyorlar bizim damat adayını ve ailesini.

Ben banyoda planlar yapıyorum ne yapsam da kaçırsam diye. Midem bulanıyor ama heyecandan değil. (bunu gerçekten hissediyorum) Türlü türlü planlar yapıyorum, kaçırabilecek hiçbir şey bulamıyorum.

Anneme ağlıyorum "anne yaaaa 22 yaşındayım ben ne evlenmesi yaaa, hem de tanımadığım biriyle uffff çok iğrenç, anne niye gelsinler dedin yaaaa, istemiyorum anne nooolur gelmesinleeeeeeer."

Kızıyorum kendime, cümle aynen şu "tabi kadına hiç bişeyini anlatmazsan böyle olur, ne bilsin başka birisini seviyorsun diye gelenleri istemediğini" (aynen böyle dedim rüyamda kendime.)

Şimdi anlatırken gülüyorum ama acayip bir stres yaşadım gece :)

İnsan önce çocuklar görüşsün der ben de anlatırım istemediğimi onlar da gelmezler yaaa diye kızıyorum.

Bir yandan da düşünüyorum, şimdi bana sorduklarında istemiyorum derim hallolur ama ya babam "selin'e soralım" demez de "hıı olur tabi, verdik gitti" falan derse diye. Allahım o zaman ne yaparım yaaaaaaaaaa?!

Banyoda ayna karşısında ağlıyorum, pijamalarımı çıkarmıyorum, "bana ne böyle görsünler beni, anlasınlar onları önemsemediğimi" diyorum, "simsiyah makyaj yapsam, simsiyah giyinsem kaçarlar mı?" diye düşünüyorum (alakayı sormayın, çok çaresizdim :D normalde de simsiyah giyinmiyor musun diyecek olanlara sevgiler sunuyorum, belki "anam rockermış lan bu" der kaçarlar dedim herhalde :D emo çocuklar gibi 7/24 simsiyah dolaşmıyorum tabii :D ama siyah en çok tercih ettiğim renktir. )

Evde çaresiz çaresiz dolaşıp yapılabilecek şeyleri düşündüm, ağladım, zırladım...

Balkona kaçtım elimde laptopla, msni açtım, kim var diye baktım, nasıl olacağını bilmesem de beni kurtaracak birini aradım :) Yoktu tabi. Biri gelip beni onların elinden kurtarsa bunun adı kabus olmazdı di mi :)

Sağlam stres yaşadım, neticede gelenlerin kim olduklarını göremeden uyandım, belki Türk filmlerindeki gibi bana oyun oynuyorlardı, gelenlerin kim olduğunu görünce çok sevinecektim :p Orasını bilemem. ama feci bir sıkıntıydı.
"ohhhh be rüyaymış" diye uyandım :)

4 kişi de demiş ki:

kNtli dedi ki...

bu okuduklarımdan ne kadar içten yazdığın fikrini çikadim ben:))

sLn dedi ki...

yaşadıklarımı yazıyorum yazdıklarımı yaşıyorum falan filan :D

yabani kuzu dedi ki...

anaam kıyamam kız ben sana :)Uyurken düşünme blog filan sen :D

sLn dedi ki...

psikolojim bozuldu bildiğin gibi değil :D

Yorum Gönder

Var mı ekleyeceğin bir şey?