4 Ekim 2008 Cumartesi

Geri alabilsem bazı söylediklerimi...


"Fazla konuşmuyordu. Ağızdan çıkan kelimelerin geri alınamadığını öğrendiği günden bu yana mümkün olduğunca suskunluğunu bozmuyor; işittiği her yeni kelimeden, bildiği her eski kelimeden şüphe ediyordu"

(Elif Şafak-Şehrin Aynaları)

Bazen fazla konuştuğumu düşünüyorum. Birine ya da bir şeye sinirlendiğimde birilerine anlatmadan duramıyorum bazen. Sonra da kendime kızıyorum "ne gerek vardı" diye.

Ya da bazen biri hakkında olumlu bir şey düşünüyorum, güzel bir hareket yapıyor veya ne bileyim birine karşı çok düşünceli davrandığını görüyorum, başka birine gidip "x böyle böyle yaptı, çok hoşuma gitti ya, çok tatlı bir insan" diyorum, arkasından o tatlı (!) insan sinirimi öyle bir bozuyor ki millete gidip onu övdüğüm için kızıyorum bu kez kendime. Acaba tuhaflık bende mi diyorum ama durumu göz önüne alınca tuhaflığın bende olmadığını düşünüyorum.

Bahsi geçen kişi ilk gün çok sevdiği birine kendi çıkarlarıyla da örtüştüğü için iyi davranıyor, ikinci günse çok fazla sevmediği birine olan kinini kusmak için ortalıkta hiçbir şey yokken hakaretler ediyor, bağırıp çağırıyor. Aslında ilk yaptığımın yanlış olduğunu bunun üzerine fark ediyorum, iyi bir insan olduğu için değil tamamen kendi çıkarı bu yönde olduğu için iyilik yapıyor karşıdakine. İnsanların herkese karşı toleransının farklı olduğunu düşünüyorum ama bu konunun onunla ilgisi yok, bir insana hiçbir sebep yokken hakaret etmek, kalbini kırmak normal bir insan hareketi değil bana göre. İster sev ister sevme karşındakini, haklıysa haklıdır, haksızsa haksız. Kişinin haklılığı benim onu sevip sevmememe bağlı olarak değişen bir şey değil.

Her seferinde diyorum ki "tamam iyi-kötü kimse hakkında düşündüklerimi başka kimseye söylemeyeceğim bundan sonra, buraya kadar, yeter artık!"
(bahsettiğim şey orada olmayan birini kötüleyip dedikodu yapmak değil, olmayan birini övmek.)

2 gün geçiyor, bakıyorum yine dayanamıyorum. "Ay x var ya, y'ye şöyle şöyle yaptı, ne güzel di mii?"

Güzeller kovalasın sLn seni! (bedduaya geeeeel!)

Bir de bir durum daha var. Anın siniri stresiyle aklımdan geçenlerle uzaktan yakından ilgisi olmayan şeyler söylemiştim birine. Aklıma geldikçe midem bulanıyor, neden yaptım, nasıl söyledim bilmiyorum... Aklım almıyor.

Geriye almayı istiyorum, çok istiyorum, ama bunu yapma şansım da yok şimdilik, dilerim bir gün olur... (okunuyor muyum bilmiyorum, eğer okunuyorsam da üzerine alınma ihtimali var mı bilmiyorum, sadece şansımı deniyorum.)

Aklıma geldikçe beni öyle çok rahatsız ediyor ki o söylediklerim...

Öyle değil, ben aslında öyle demek istemedim, aklımdan geçen tek bir kötü şey yokken neden, nasıl öyle dedim bilmiyorum. Ooooooof, düşündükçe delirecek gibi oluyorum!

Umarım biliyordur kafamdan geçenlerle söylediklerimin birbirinden farklı olduğunu.

Söylenenler geri alınamıyor maalesef, ama düzeltmek için bir şans olur mu?
Olur tabi, neden olmasın...

8 kişi de demiş ki:

Beyaz Çiklet dedi ki...

Akmaya hazırım karanlığımdan
Boşluğa damlayan sesle
Bir notaya binip gidicem diye
Ardından bakıp küsme

Bu gece ben ay
Bana aksın uzay

(Aydilge'nin en sevdiğim şarkılarından bir tanesidir,pişman olmak aslında yeni bir geriye dönüş demektir,her söylenilmişliğin ardında bir kapı vardır yeter ki hatayı ve kusuru anlamak geç ve güç olmasın)

sLn dedi ki...

daha sonrasında yaptıklarımla kendimi anlattığımı sanıyorum aslında ama emin değilim, buradan bakmak yetmiyor, bir de oradan bakabilmek gerek :-/ her insan farklı şekillerde algılıyor hayatı, insanları...

Beyaz Çiklet dedi ki...

Evet doğru algılama şekilleri insandan insana değişiyor ki bu bizim düşüncemizi ve karakterimizi belirlemeye kadar uzanıyor.Ne kadar farklı algılarda olsak ta geriye dönmeyi gerektiren ve bunu telafi etmeyi sağlayan gerçel şeylerin ortak olduğunu düşünüyorum ya da kendimi feslefeye çok kaptırdım şuan bilemiyorum...
(Felsefe testi çözüyorum da:)

sLn dedi ki...

kolay gelsin :) felsefe güzel şeydir, testi bile güzeldir :))

Tuana dedi ki...

Bende de var bu olay, pat diye söylüyorum bazen iyi oluyorda bazen çok pişman oluyorum be, zamanı geri alsak moduna giriyorum :S

yabani kuzu dedi ki...

geri alamıyoruz belki ama bigün öyle bi an geliyoki düzeltme şansı bulabiliyoruz.Umarım o şansda ugrar vodom sana :)Bedduada pek bi güzeldi :D

sLn dedi ki...

@tuana: aklından geçeni pat diye söylemek sorun değil de içinde bulunulan anın verdiği stres ya da sıkıntıyla söylemek istemediğim şeyler söylediğim oldu, onları düzeltebilmek için geri almayı isterdim zamanı :(

@yabani kuzu: İnşallah kuzum :) hayatın yine yoluna girebilmesi için o şansın yollarını gözlüyorum zaten uzun zamandır, bir uğrasa da normale dönsem :)

▬▬▬צ∂ΜЦк рЯЭى€ىת ▬▬▬ dedi ki...

bende de var bu durum fazlasıyla.hatta bazen daha söylerken pişman oluyorum söylediğime.her seferinde de "eyvah" diyorum."düzelmiycek."sonra hep kararlar veriyorum "bi daha kafamdan geçeni pat diye söylemek yok" ama sonra bakıyorum biraz zaman geçiyo herşey unutuluyo. sonra biraz daha zaman geçiyo aldığım kararı da unutmuşum. sürekli tekrarlıyorum kendimi. bu aralar susmayı seçtim. ama yok olmuyo susunca kendimi kötü hissediyorum.konuşmaya devam:)

Yorum Gönder

Var mı ekleyeceğin bir şey?