29 Kasım 2008 Cumartesi

Gayret et...

Uzuuun bir yazı yazdım ruh halim üzerine, elim "kaydı yayınla"ya gitmedi. Saat sabahın ya da gecenin 3'ü, her ne haltsa. Sabahın 5'inde de bilgisayar başında olacağımı hissediyorum. Gecenin şarkısı bu:

gitmem gerek bu şehirden
bir rüya oldun sevdamın gergefinde
neden çocuklar beni gösteriyor
yağmur yağsa güneşin yerine
ha gayret güzelim gayret
biter elbet bu yağmur sabret
sensizlikten olsa gerek
çekilmez oldu buralar
hep benle beraber bulamadıklarım
bak cesaretim yok artık
geç oldu yorgunum
yine deli oldum sayende
saçında rüzgar
ha gayret güzelim gayret
biter elbet bu yağmur sabret
ayrılıktan olsa gerek
gecikiyor sabahlar
hep benle beraber unuttuklarım
dönmüyor epeydir başım
denizler yalan
sevmek ateş olurmuş derler
yanmak yalan
şimdi öyle uzak ki geldiğim yollar
yanlış bir öyküdeyim beni yeniden yaz
bir çoçuktum sevmiştim
avuçlarımda aynalar
gayret et güzelim elini uzat
ha gayret güzelim gayret
biter elbet bu yağmur sabret


hı hı, ağlak zırlak sinir krizi gecelerinden biri işte.
Hem sabaha ne kaldı ki şurda...

Yağmur ıslak mazeretler yükleyecek büyüyen yangınıma,
her kaçış kendini yakalayacak, benim kaçamadığım şeyler var olmaya devam edecek,
yolların bana aşk olacak
her şey benden önce olacak (bense senden sonra) vs. vs.

gece uzun...

4 kişi de demiş ki:

pRncfRn dedi ki...

'Yayınla' de, gitsin be! Sustuklarımız dert açmadı mı başımıza hep?

Witchie of Stars dedi ki...

sen de mi... yalnız değilsin en azından yalnız değilmişim ben de... bişiy değiştirmiyor yalnız olmamak ama değilmişiz işte, en azından.. =/

sLn dedi ki...

@ prncfrn

aynen öyle, söylemediklerimin yaşattığı pişmanlığın yanında söylediklerimin yaşattığı pişmanlık hiç kalır :-/ belli bir yaşa kadar söylediklerimden pişman oluyordum, biraz büyüyünce söylemediklerimden dolayı pişman olmaya başladım. büyümekle ilgili mi bu da?

@ witchie of stars

insan yalnız olduğunu düşününce kendini tuhaf hissetmeye başlıyor, ama başkalarının da kendisi gibi olduğunu fark edince "olsun ya, herkes benzer şeyler yaşıyor" diyip "insanlık hali" diyerek geçebiliyor sanki. belki o yüzden iyi hissediyoruzdur yalnız olmadığımızı öğrenince. bilmem ki...

pRncfRn dedi ki...

Belki de! Ben de aynı duyguyu yaşadım sanırım, evet sanırım. Çocukluğumu hatırlamıyorum.

Yorum Gönder

Var mı ekleyeceğin bir şey?