20 Aralık 2008 Cumartesi

Baktığın her yerde...

(sLn kişisiyle anne kişisi yolda yürümektelerdir, anne kişisinin dayısının evinden çıkılmıştır, dayı kişisinin ailesi hac ziyareti için Arabistan'dadır 1 aydan beri. Akrabalar genel olarak sevilmezler ya hani, bahsi geçen aile akrabaların sevilebileceklerini de göstermektedir bize... Sevimli güzel insanlardır kendileri...)

Anne: Karşıda yaşlı adam görünce hep dayım mı diye bakıyorum. O sanıyorum uzaktan. Dışarı çıktığımda karşılaşmaya alışkınım diye gözlerim onu mu arıyor yoksa çok özlediğim için mi böyle oluyor bilmem.

sLn: Özlemekten anne o, alışkanlıktan değil. Birini özleyince her yerde onu görüyor gibi oluyorsun bazen...

Anne: Gelecekler hayırlısıyla inşallah.

sLn: İnşallah anne.

Anneme ahkâm kesecek kadar tecribeli mi görüyorum kendimi bu konuda anlamadım ki...

3 kişi de demiş ki:

Besimi dedi ki...

bazen ebeveynler herşeyi düşünemiyor. daha deneyimli olabilirler ancak çocuklarına düşünme alanı sağladıklarında, çocuklar gayet faydalı olabiliyor yetişkinler dünyasında :-)

sLn dedi ki...

akıl yaşta değil başta tabi :))

48 yaşındaki anneme "sen ne anlarsın özlemekten, insan birini özleyince böyle böyle olur" anlamına gelecek bir cümle kurmak tuhaf geldi :) Önemli olan yaşanmışlıklar tabi, dünyada geçirdiğin gün sayısının pek bir önemi yok...

talento dedi ki...

bence alışkanlıktan böyle şeyler. hergün gördüğün, bakkal önünde oturan amcayı da arar gözlerin göremediğinde. tabi sevgi de eklenince etki alanı büyür..

Yorum Gönder

Var mı ekleyeceğin bir şey?