15 Aralık 2008 Pazartesi

bir varmış bir yokmuş...


Yıllar önce bir adam bir şiir yazmış:

"Yazılar bitince denizi seyret biraz
Sözler bitince anlatamadıklarına üzülme
Yorgunsan konuşma istersen
Saat kaç olursa olsun ben gözlerini dinliyor olacağım"
diye...

Fark ettim ki sözler hep söyleyecek şeyimin en çok olduğu anda bitiyor. Bir sürü şey söylemek istediğim anlarda...
Bugün de öyle.

Bir başka adam demiş ki:
"bensin artık sen
vazgeçtim kendimden"

Bir diğer adam
"özledim çok" diye bitirmiş sözlerini.

Diğer biri
"I wish you were here" demiş.

Demişler de demişler.

Masal anlatır gibi anlattım farkındayım. Masalların da martıların da ölümsüz olduğunu söyleyen bir adam daha vardı, inanmalı mı bilmem. Gerçekten masalsa anlattığım, "kendi kendine esir olmuş lanetli rapunzel" rolü istemesem bile bana yakışır sanırım.
Bütün masalların er ya da geç mutlu sona ulaşacağına inanmaya çalışan lanetli bir rapunzel.
çok özlemiş ayrıca.