30 Ocak 2009 Cuma

OyuN

Tuhaf bir oyun oynuyoruz sanki. Belki de ben başlattım, emin değilim.
Kurallar neler bilmiyorum, kazanmak için ne yapılmalı onu da bilmiyorum.
Ya da bu oyun kazanılır mı, bir fikrim yok...

Nefret ediyormuş gibi yapıyoruz, biri diğerini eline geçirse bir kaşık suda boğabilirmiş gibi.
Nedenini bilmiyorum dedim ya.
Aslında öyle hissetmediğimi çok iyi biliyorum ama...
Aslında herkes de biliyor galiba.
Kimseyi inandıramıyoruz, kimse inanmıyor, kimsenin inanmasına gerek de yok zaten...
İşin tuhaf tarafı kendimizi kandırmaya da çalışmıyoruz.
E o zaman ne yapıyoruz biz?
Bilmiyorum işte, bilmiyorum!
Kasıtlı olarak karşıdakini kızdıracak adımlar atıyoruz, kızıp kızmadığını bilmiyoruz, sadece kızma ihtimali olduğu için yapıyoruz belki...
Yokmuşuz gibi davranıyoruz.
Hiçbir şey olmamış numarası yapıyoruz.
Sayıp sövüyoruz bazen, ama kimse duymuyor, görmüyor, bilmiyor.
Biz de üzerine gitmiyoruz zaten.
Bir gün önceki sözleri söyleyenler başkalarıymış gibi devam ediyoruz hayatlarımıza.
Dedim ya bir oyun bu, neden oynandığını, nasıl oynandığını ya da nasıl kazanılacağını bilmediğim, açıkçası merak de etmediğim bir oyun.
Kazanan olmak istemiyorum ben bu oyunda. Hava karardığında, eve gitme zamanı geldiğinde ertesi gün yeniden sokağa çıkmak için sabırsızlanmayı istiyorum. Eve gülümseyerek girmeyi istiyorum.
O kadar...

7 kişi de demiş ki:

a.nur... dedi ki...

"Kazanan olmak istemiyorum ben bu oyunda. Hava karardığında, eve gitme zamanı geldiğinde ertesi gün yeniden sokağa çıkmak için sabırsızlanmayı istiyorum. Eve gülümseyerek girmeyi istiyorum.
O kadar..."
Daha dün hayatın oyun gibi olduğunu düşünmüştüm.Belki bu yazının gidişatı bambaşka bir yere, bambaşka bir boyuta ama sevdim işte.Hele şu son kısmı çok sevdim.

Yabani Kuzu dedi ki...

oyun işte slnim seninde söylediğin gibi. Maskelerimizi yalnız kalınca cıkarıyoruz sadece... Hep birşey olmamış gibi davranmalarımızda bundan. Yüzümüzde kocaman gülümsemeler olan maskelerimizden.. Bence bu oyunun kazananı yok herkes kaybediyor haberimiz yok...

sLn dedi ki...

a.nur;
Yazmanın en güzel tarafı galiba o, ayrıca en kötü tarafı da o.. Yazdıktan sonra senin kelimelerin olmaktan çıkıyor onlar, isteyen istediği anlamı çıkarıp istediği gibi yorumlamakta özgür oluyor :) Güzel bir şey bu.. Düşündürdüğü şey her neyse dilerim o da güzeldir...

sLn dedi ki...

@ yabanikuzu
yok kuzum bu günlük hayatta hepimizin oynadığı oyunlardan biri değil, daha tuhaf bir şey benim bahsettiğim, benim bile anlamlandıramadığım bir şey :-/ Maskelerimiz yok bu oyunda, numara yapmıyoruz, sadece ne yaptığımızı bilmiyoruz. bütün sorunumuz o herhalde...

CaRtMaNtR dedi ki...

Kargo'nun şarkılarından birinde geçen "Kaderin Kör Dizaynı" cümlesi aklıma geldi bu yazıyı okuyunca. Hayatta bazen içimizden gelenle yaptıklarımız farklı şeyler oluyor. Fakat bunun nedenini sanırım ancak kendi ile yüzleşirse anlayabilir insan. Ha buda o kadar kolay bir şey değil en azından ben her gün kendi ile yüzleşen insanlar görmüyorum

sLn dedi ki...

yüzleşmeye çalışıyorum mümkün olduğunca ama bu saçma oyunda ne yaptığım sorusuna cevap veremiyorum...

pRncfRn dedi ki...

Karşında olduğunda hiçbir şeyi hesapladığın gibi yapmayacağını görmek daha beter bir duygu ama...

Yorum Gönder

Var mı ekleyeceğin bir şey?