11 Ocak 2009 Pazar

Sadece kendime!

"Ben elimden geleni yapıyorum, şu an olan hiçbir şey benim suçum değil" gibi abuk sabuk isyanlarım oluyor ya zaman zaman, işte o anlarda ben kendimi kandırıyorum, lütfen ciddiye alınmasın.

Sadece oturduğum yerden şikayet etmeyi biliyorum ben.

Çok güzel bahanelerim var, benden başka kimsenin inanmadığı bahaneler...

Yapmıyorsun sLn işte, hiçbir şey yapmıyorsun!

Çok özlediğim, hayatımda yeri çok büyük olan bir hocamdan bahsetmiştim daha önce, hatırlayan olmaz muhtemelen. Nasıl ulaşacağımı bilmediğim eski bir "en yakın arkadaş" vardı misal.

"Nerede oturduklarını bilmiyorum."
"Telefon numaralarını değiştirmişler." gibi çok şahane bahanelerim var hani benim.
Yalan hepsi, yalan. Bilsem de arayacak mıyım ki? Her türlü ulaşma imkanımın olduğu insanlar da var özlediklerim arasında. Ulaşıyor muyum sizce?
Elbette hayır!

2 hafta kadar önce Mecidiyeköyde yürüyorum tek başıma. Karşıdan gelen, şemsiyesinden dolayı yüzü gözükmeyen insanın tanıdık olduğunu fark ettim. Hani yürüyüşü, giyinişi vs. tanıdık gelir ya bazen, öyle işte.

Tam yanımdan geçerken şemsiyeyi kaldırdı. Yüzünü çok kısa bir süre gördüm ama çok büyük ihtimalle şu bahhsettiğim hayatımda çok büyük yeri olan hocamdı o geçen.

Peki ben ne yaptım?
Dönüp yanına mı gittim?
Hadi canım sen de!
Devam ettim tabi yürümeye.

1 hafta sonra rüyamda görüp anlatırım yine burda "çok özledim ama nasıl ulaşabileceğimi bilmiyorum ıdı vıdı"diye.

Bahanelerim de var; çok yağmur yağıyordu, hem benim acelem vardı, ayrıca belki o değildir...

Bunu yapmaktan nefret ediyorum işte!

Kimseye sevgi gösteremem ben kolay kolay, insanların anlamasını beklerim. Canım cicim diyemem her saniye. Yapım bu, yok, değiştiremiyorum. (al sana bir bahane daha!)

Burada otur yaz yaz, sonra karşına çıksın, yoluna devam et. Bu kadarım işte...

Sevmediğim, gereksiz insanlara fazla yüz verip tepeme çıkmalarını izlerken sevdiğim insanlara neden böyle davranıyorum ki ben? Böyle davrandığım için mi gereklilerim bir bir uzaklaşırken görmek istemediklerimle başbaşa kalıyorum? (çok rica edeceğim, üstünüze alınıp "bana mı dedin" diye gelmeyin sevgili arkadaşlarım. Ben biliyorum kime dediğimi, bu kafi.)

"Ben yapabileceğim her şeyi yaptım" diye koca bir yalan geldi kuruldu hayatımın merkezine, atsan atılmıyor satsan satılmıyor. Kaldı burada böyle.

Yapmıyorum işte elimden geleni. Sevdiğim hiç kimse için yapmıyorum. Göz göre göre mahvediyorum her şeyi...

Kimseye bir şey söylemeden onların anlamasını beklemek ancak benim yapabileceğim bir iş zaten sanırım.

Bazen tahammül edemiyorum ben bu insana...

not: "Sadece kendime" Zardanadam'ın bir şarkısının ismi, şarkı içeriğiyle yazı içeriğinin alakası yoktur, sadece başlık olarak ne yazsam diye düşünürken aklıma geldi.

7 kişi de demiş ki:

Güllerevurgunum dedi ki...

sadece sen değilsin...

ben... sen... o... hepimiz...

neden olduğunu bilmiyorum ama bu durum herkes için -3 +5 aynı.

herkesin böyle olması hafifletici neden mi ? HAYIR !

sLn dedi ki...

Umursamıyor olsam o insanları, bu kadar dert etmeyeceğim aslında. Ama umursamadıklarımın hayatımda kocaman yerler alışını izlerken umursadıklarımın dışarıda kalması canımı fena halde sıkıyor!

Çoğumuz yapıyoruz maalesef ama "herkes aynı" deyince azalmıyor hissettiğin üzüntü. Çünkü herkesin hayatı kendini ilgilendiriyor bir yerden sonra... Benim zararım benimkine, diğerinin zararı kendisininkine :-/

ღ.♥.ღ pinkZorro ღ.♥.ღ dedi ki...

'Kimseye sevgi gösteremem ben kolay kolay, insanların anlamasını beklerim. Canım cicim diyemem her saniye. Yapım bu, yok, değiştiremiyorum'

malesef ben de böyleyim..sevmiyorum duygularımı afilli cümlelerle dile getirmeyi..anlasınlar istiyorum bir şekilde

sLn dedi ki...

Hareketlerimle de belli etmem ben kolay kolay, sonra nasıl anlamalarını bekleyebilirim ki :-/ Çevremdeki çoğu insanın onları sevmediğimi düşündüklerini çok iyi biliyorum ama bu fikirlerini değiştirmek istesem de bir şey yapmıyorum...

Tedavimiz var mı sence :)

Dispiritedness dedi ki...

Onların kullandıkları sahte sevgi sözcükleri yerine susmak yada gerketiği kadar konuşmak ve bize ihtiyaçları olduğunda yanlarında olmak, onlara verdiğimiz değeri onlara anlatarak değil yaşatarak fakına vardırabiliriz...

melankolikdeli dedi ki...

seni gerçekten "yeterince" tanımamış kişilerle bu tarz sorunlar yaşaman normal. her insanın sevgiyi gösterme biçimi farklıdır. hatta kimisi "gösteremez".

"empati kuramayanlar toplumu"nda bunları yaşaman doğal (:

şirinem dedi ki...

sevmek yada sevgi sadece sözcüklerle anlatılmaz yada illa söylenmesi gerekmez bence herkesin sevgi anlayışı gösteriş biçimi farklıdır.Ama tek gerçek sevmeden yaşanmaz değilmii??

Yorum Gönder

Var mı ekleyeceğin bir şey?