Kaçamayınca

Duyunca sinirinizi bozan şarkılar olması durumu üzerine daha önce bir şeyler karalamış olmalıyım. Sanırım yine konumuz o şarkılar... (komik google aramalarından birini yapıp buldum yazıyı: http://slnnn.blogspot.com/2008/04/ylesine.html)

Herhangi bir şekilde bir anısı olan şeyler sinirimi bozabilir/bozar. "Ah bu şarkı beni anlatıyor sanki, bir saniye, oturup ağlamalıyım ben" demem, tuhaf da geliyor, zira yazılmış şarkıların büyük çoğunluğu aynı konular üzerinedir ve ben "bu beni anlatıyor" muhabbetinden nefret ederim.

Benim sinirimi bozanlar bir şekilde bir anısı olan şeyler. Zamanında hayatınızda bir şekilde yer etmiş bahsi geçen şarkı mesela, bir insanla ya da bir zamanla bağlantısı olabilir. İşte o şarkının hatırlattığı şey harika bir şey de olsa içinde bulunduğunuz durum bazen can sıkıcı hale getirebilir o şarkıyı duymayı.

Neyse.

Hani bir yolunu bulur kaçarsınız, herhangi bir ortamda çalınmaktaysa koşarak uzaklaşırsınız, bilgisayarınızın ücra köşelerine atarsınız ki gözünüz görmesin, ama silemezsiniz. Mp3 playerınızda ya da bilgisayarda müzik dinlemek için kullandığınız programda asla yer bulmaz kendine o şarkı vs.

Sonra günlerden bir gün otobüsle karşıya geçmeye çalışırsınız, kımıldayacak yerin olmadığı bir otobüste yanınıza düşen kızın kulaklıklarından son ses o şarkı yükselir.

Verebildiğiniz tek tepki "şaka mı bu" sorusu olabilir.

Kımıldamanıza imkan yoktur, yapılacak bir şey de yoktur, sonuna kadar dinlersiniz.

Şaka değildir tabi, gerçektir. Bütün gerçekler gibi sinir bozucudur.

Önce mp3 playerınızın pili biter, sonra Mecidiyeköy otobüsü gelmediği için Taksim otobüsüne binmek zorunda kalırsınız, o kadar dolu otobüste yanınıza o kız düşer, kızın mp3 playerında olması muhtemel onlarca şarkıdan sizin şansınıza denk gelen o şarkıdır, kız kasıtlı yapmış gibi oraya gelince sesi de açar vs. vs.

Offfffffff

Şaka di mi?

Şakaydı di mi?