ah o küçük dağlar!

Küçük dağları ben yaratmadım, varoluşlarına zerre kadar da katkım olduğunu düşünmüyorum.

Senin de bir katkın yok, hiçbirimizin yok.

Kendimize çizdiğimiz o sınırların içinde, o minik dünyalarımızda öyle büyütüyoruz ki bazen kendimizi.. Daha doğrusu öyle büyük görüyoruz ki kendimizi..

Ne farkım var benim sokaktaki herhangi bir adamdan? Aynı derecede insan değil mi o da benimle? Önemli olan "insan" olmak değil mi zaten?

Yönetimdeki adamlar, ister okul idaresi olsun ister ülke idaresi fark etmez, çok mu büyükler senden? Senden daha fazla mı saygıyı hak ediyorlar? Ya o sokaktaki adam daha az mı saygıdeğer?

Şu son dönemlerde aklınıza gelebilecek her konuda insanları inceliyorum, tepki gösterilmesi gereken yerlerde susuyorum bazen daha fazlasını görebilmek için.. Ama sanırım anlamaya çalışmamak, olduğu gibi kabullenmek gerek her şeyi. Çünkü baktıkça, izledikçe, inceledikçe daha da iğrenç şeyler görüyorsun..

Kendi gezegenlerinin Küçük Prensi olsunlar, aslında herhangi birinden bir fazlalıkları olmadığını fark ederlerse yaşamak için sebepleri kalmaz diyorsun bazen kendine, bazense o küçük dünyalarını başlarına yıkmak istiyorsun. Öğrensinler herhangi birinden farkları olmadığını, hatta insanlık yönünden eksiklikleri olduğunu bilsinler diye düşünüyorsun... Sonra "amaaaaan" diyorsun.

Değer mi ki?

Küçük Gezegeninde yaşayan Küçük Prens'in dünyasında sevgiye yer vardı en azından...

"Gerçek" sevgiye.

Seviyormuş gibi yapmaya değil!

İnsanları anlamaya çalışmamalı galiba..