Ortak tanıdıkların ağzından laf almaya çalışılır, birileri ondan bahsederken ilgilenmiyormuş gibi yapılır ama pür dikkat dinlenmektedir konuşmalar.
Aynı ortamdayken bakmıyormuş gibi yapılsa da göz ucuyla takip edilir hareketleri. Ne yaptı, ne dedi, neye nasıl tepki verdi... Bakıyor mu...
Bir yandan duyulacaklardan korkulur elbet ama merak edilir sürekli...
O durumu yaşamayan muhakkak vardır ama yine de neden bahsettiğimi anlayacaklarından eminim.
Az önce hiçbir işim olmamasına rağmen Marmara Üniversitesi'nin sitesinde dolaşırken bu duyguyu hatırladım. Krokilere baktım, fotoğraflara baktım, duyuruları okudum, kütüphaneye bile baktım. Biz gittikten sonra siteyi biraz iyileştirmiş olsalar da hâlâ kötü bir site olduğunu düşündüm.
Özlediğimi hissettim.
Gitmek istedim.
Son hissi de aynı ortamdayken bir şeyler söylemeyi, hatta sarılmayı isteyip de yapamamaya benzettim.
Sanırım iyi değilim..
İlk boş günümde oralara bir gitsem mi :)
6 kişi de demiş ki:
Özlenir bazen.Yalnız, dönem arkadaşlarıyla birlikte gecirilecek mezuniyet sonrası toplaşmalar,tatiller v.s buna caredir.)
sen git de oralara değil temiz hava bol güneş şeklinde takıl ama oralarda değil :)))
eskisinin boşluğu dolana kadar, eskiyi içten içe takip eder, kıskanır insan :) içi içini yer insanın naptı ne etti acaba diye :D yerine başka biri geldi mi de umrunda olmaz artık
@ monochromatic
Aynen öyleymiş, onu da gördüm yakın zamanda :)
@ beenmaya
Bir gidip görsem gelsem olmaz mı :)
@ ayşa
Boşlukları doldurmayı bir başarabilsem :)
Yorum Gönder