19 Kasım 2009 Perşembe

Düşünecek başka şeyim kalmamış gibi..

Annem ben henüz ortalarda yokken gıcık olurmuş inatçı çocuklara. Benim olsa şöyle yaparım böyle yaparım tarzı cümleler geçirir dururmuş kafasından.

Kime ne söylersen başına gelir ya o laf ettiklerinin 2 katı kadar inatçı, gıcık bir çocuk sahibi olmuş annem. O çocuk tabi ki benim..

Küçükken yaptıklarımı düşününce ben bile gıcık oluyorum kendime. İnatçılığın da bir sınırı olmalı di mi?

Hani şimdi de ben bütün günümü çocuklarla geçiriyorum yaa, ne inatçılara uyuz oluyorum ne yaramazlara.. Ama tahammül edemediğim bir tip var. Bacak kadar boylarıyla öyle sevimsiz laflar ediyorlar ki, öyle kötü bir enerji yayıyorlar ki etrafa... Bazen sırf bir tanesinin etrafa attığı o gıcık bakışlara takılıp ders anlatmaktan nefret ediyorum. Zil çalsın diye dua ediyorum içimden.

Halbuki küçücük çocuk yani, ne kadar kötü olabilir ki derdim biri böyle söylese ama gerçekten çok sinir bozucu olabiliyorlar.

Annemin gıcık olduğu inatçı çocukları düşünüyorum, sahip olabileceği en inatçı çocuğa sahip olmasını düşünüyorum, sonra benim gıcık olduklarımı düşünüyorum ve ileride başıma geleceklerden korkuyorum...

Gerçi insan kendi çocuğu olunca görmez kötü taraflarını di mi?

0 kişi de demiş ki:

Yorum Gönder

Var mı ekleyeceğin bir şey?