15 Aralık 2009 Salı

:)

İnsanlar bir şekilde hayatınızdayken hiç gitmeyeceklermiş gibi geliyor, sonra bir gün gittiklerinde yerini kimsenin dolduramayacağını düşünmeye başlıyorsunuz bu kez.

Herkes ve her şey giderken gerisinde bir boşluk bırakıyor, yerleri dolmuyorsa da yeni gelenlere açtığınız yeni yerler gidenlerin bıraktığı boşluğu küçültüyor zamanla..

Bir gün kurduğunuz "Ondan başka asla" cümlesi bir gün "bir daha asla"ya bırakıyor yerini. Zamanla söylenen büyük sözler unutuluyor...

Sen hayatına normal şekilde devam ediyorsun da onların da aynen devam etmesi tuhaf geliyor nedense.

Nereden geldi bunlar aklıma?

Hayatınızın bir döneminde bir şekilde sizin için önemli olan insanları hayatınızdan attıktan sonra aynı ortamda yaşamaya devam ettiğinizde başınıza gelmesi kaçınılmaz olan şey geldi dün benim de başıma.

16 yaşımdayken hoşlandığım (o zaman sorsanız aşığım derdim de şimdi öyle söylemek komik geliyor.) insan kişisinin evlendiğini söyledi dün kardeşim.

Henüz başınıza gelmediyse kısaca bir anlatayım nasıl bir his olduğunu.

Komik bir his :) Dünden beri her aklıma geldiğinde gülüyorum. Hayatımdan silinişinin hemen ardından ondan nefret etmeye başlamış olmam, her gördüğümde "ne yapmışım ben" diye kendime soruyor olmam gibi şeylerle alakalı olabilir şu an aklıma geldiğinde kahkaha atmak isteyişim. Tam aksi durum olsaydı, yıllarca unutamayıp ağlasaydım sızlasaydım muhtemelen bu haber beni üzerdi, ama şu an gülüyorum.

Dünyanın merkezinde olduğumuzu sanıyoruz ya hani, belki de en çok o yüzden biz hayatlarından çıktığımızda insanların da hayatı sona ermiş gibi geliyor. Çok tuhaf. Ben oturup 1 saniye bile onu beklemedim. Başka insanlar geldi, sevdim, sevmedim, seneler geçti. Ama geride bıraktığım herkes hep olduğu yerde kalmış gibi gelirdi nedense... (kalmadıklarını bilsem de.)

Dedim ya tuhaf bir his, komik. Üzücü değil. Varlığını bile unuttuğum bir insan için bu saatten sonra neden üzüleyim?

Öyle işte :))

0 kişi de demiş ki:

Yorum Gönder

Var mı ekleyeceğin bir şey?