Bir cuma akşamı, tüm şehir ışıl ışılken; bomboş vapurun en arka kısmına kurulup bir yandan rüzgarın tadını çıkarmak bir yandan da şarkı söylemekten daha keyifli kaç tane şey var ki şu hayatta?
Biraz normal, biraz tuhaf; okur, yazar, sever, izler, dinler, görmezden gelir, düşünür, anlam vermeye çalışır -bazen veremez-, bekler... Senin benim kadar insan yani.
Hiçbiri kovalamıyor beni rüyalarımda. Hiçbirinin eli bana değmiyor. Çünkü ellerim ceplerimde hiç olmadıkları kadar. Varlığıma nedensizlikten delirdim ben. Hiçbir nedeni kendime yakıştıramadığımdan. Hepsini giydim. Hiçbiri olmadı. Hepsi dar geldi. İnansaydım herhangi birine, uğruna gerekirse dünyayı kan gölüne çevirirdim. Okyanuslar kırmızı olurdu. Pıhtılaşmış kanlardan siyah dağlar yükselirdi. Ama inanamadım. Bir türlü inanamadım... Bütün hayat bir illüzyon."
0 kişi de demiş ki:
Yorum Gönder