Zamanında geyiğini bol bol yaptığımız "kedilerle yaşlanma" fikrinin gerçek olması ihtimali geldi aklıma az önce, hem de durduk yere. Elbet sorun kediler değil, sorun yalnız kalma korkusu.
Kalabalık bir aile, durmadan gidip gelen akrabalar, sık sık görüşülen arkadaşlar, her saniyeni birlikte geçirdiğin bir kardeş...
Galiba çok alıştım ben "kalabalık" yaşamaya. En çok da bu yüzden ödüm kopuyor birilerinin gitmesinden, etrafımda olmamalarından.
Can sıkıcı bir his.
Akşam akşam hiçbir sebep yokken gelmesi daha da can sıkıcı.
1 kişi de demiş ki:
oluyor bazen. sürekli içinde olduğun, içinde olan bir durumun tam tezatı düşüveriyor durduk yere aklına. aslında hep orada da belki gizli saklı odalarda duruyor da sinsice olmadık zamanları gözlüyor gün ışığına çıkmak için...
Yorum Gönder