28 Ağustos 2010 Cumartesi

*İsimsiz*

Tramvayın iki farklı vagonundan dışarı doğru aynı anda attık adımlarımızı. Uzağı iyi görmesem de şu görmem gereken ya da tam tersine görmemem gereken şeyleri nasıl kaçırmadığımı aklım almıyor ama oradaydı işte!


Üzerinde aşina olduğum giysiler, o iyi bildiğim yürüyüş, iyi bildiğim hareketler... O önde ben arkada yürüdük bir müddet, yanımdakiler bana bir şeyler anlatıp duruyor ama dünya umurumda değil! O an tek derdim yüzünü görüp emin olmak o olduğuna ya da o olmadığına.


Yanındaki kıza doğru kolunu uzattığını gördüm. Hayır, görmek istediğim şey bu değil! Sonsuza dek beklemeyi bırak, beni 5 dakika beklemesi için bile sebep yok biliyorum ama yine de ben bunu görmemeliyim.


O sırada yanındaki kıza sarılmak için uzanmadığını fark ettim. Kalabalıktan kurtulmak için müsaade istiyormuş sadece, içim rahatladı o an.


Düşünüyorum, "ya oysa sahi?"


Ne söyleyebilirim?
Ne yapabilirim?
Kaçıp gidebilir miyim?
Görmemiş gibi mi yaparım yoksa yolunu mu keserim?


Bilmiyorum. Tek bildiğim heyecandan midemin bulandığı.


Aklımdan yüzlerce şey geçti o sırada, yüzlerce olasılık. Öncesi, sonrası.


Eliyle boynunu ovuşturup geri çekti elini. Eminim, bu o! Kolunu uzatışı, geri çekişi, yürürken etrafına bakışı, hatta yürüme şekli. Evet, kesinlikle o!


Midemin bulanması arttı birden, yanına biraz da titreme ve baş dönmesi. İnanamıyorum yaşadığım bu heyecana.


Bir an arkadaşlarım sesleniyor, dönüp bakıyorum. Sonra aklıma geliyor, hemen tekrar ona dönüyorum.


Ama yok!
Yolun karşı tarafına bakıyorum, orada da yok. Nereye gitmiş olabilir? Şimdi buradaydı. O kadar hızlı yürüyemez ya. Eh ışınlanacak hali de yok. İnsanları bırakıp koşsam bulabilir miyim? Hangi yöne gittiğini bilmiyorum ki nerede arayacağım?


Sağıma soluma bakınırken bir şey almak için durduğunu fark ettim. İşte önüne geçme fırsatı! Hızlı hızlı yürüdüm önüne geçtim. Tam o sırada döndü. Zamanında birinin dediği gibi "Bir adam boyu çöküntü".


Sessizleştim, adımlarım yavaşladı, bir yere oturup saatlerce ağlamak istedim, yanımdakilerin hiçbiri olup biteni fark etmedi...


(Gerçek miydi? Hayal kurdum belki! Neye inanmak istersen...)

0 kişi de demiş ki:

Yorum Gönder

Var mı ekleyeceğin bir şey?