18 Aralık 2010 Cumartesi

Ben (14)

Ben ne istediğimi ya da ne istemediğimi bilmiyorum. Bütün sorunum bundan kaynaklanıyor sanırım. 10 dakika mutluysam geriye kalan 1 saat beni mutlu eden şeyin olumsuz yanlarını bulup canımı sıkmakla geçiyor.


Ergenliği sancısız atlattık da ondan mı böyle olduk bilmiyorum. Depresif ergenler gibiyim. 


Lisedeyken İngilizce'den nefret etmiştim, üniversitede Fransızca öğrenmeye başlayınca "İngilizce'yi özledim" diye zırlamaya başladım. Üniversite bitti, İngilizce öğretmenliğine başladım. Fransızcayı özledim zırlamaları başladı hemen. Son 2 gündür sürekli Fransızca duyuyorum ve tahmin edin ne oldu? Canım İngilizce konuşmak istiyor insanlarla. (Hayır, ben Türklerle dolu ortamlarda manyak gibi başka dilde konuşanlardan biri değilim.)


Hayatımda eksikliğini çekip "özlediiiiim" diye zırladığım şeyler var yaa, aslında hepsi hayatımda olmadıkları için değerliler. Hayatımda oldukları zaman yaptığım dangalaklıkları da biliyorum yani.


Böyle davranmaya devam ettiğim sürece asla mutlu olamam, biliyorum. Ama başka türlü davranmayı bir türlü başaramıyorum. Bazen pişmanlıkla harcıyorum içinde bulunduğum anı bazen korkuyla. Ama mutlaka rezil duruma getiriyorum. Başka türlü rahat edemem çünkü.


Off, çok sıkıldım bugün.


Uyumadan biraz kitap okumalı. Şu ara hayatımda güzel giden tek şey okuduğum kitap zaten.


(Çok sinirliyim bugün.)

1 kişi de demiş ki:

losstime dedi ki...

inan aynı durumdayım...inan..o kadar uzuan zamandır böyleyim ki artık kendi balıma kaldıramayacağımı anladığım için profesyonel yardım alma kararı aldım.deniyeceğim yarın bakalım yararı olucak mı olursa söylerim

Yorum Gönder

Var mı ekleyeceğin bir şey?