19 Ocak 2011 Çarşamba

Gitmesek de görmesek de

3-4 gündür uzun saatlerimi youtube'ta geçiriyorum. Gidemediğim-göremediğim konserlere ait videoları izleyip bir taraftan üzülüyorum. Biraz geç doğduğumu düşünüp üzülüyorum... Diğer taraftan da kendimden küçüklere bakıp seviniyorum. Ben en azından bu adamları tanıma şansına eriştim, onların çoğu tanımayacak bile.


Her gün izlemek için başka birilerini seçiyorum. Bugünse beni şaşırtmayan bir şey oldu ve 2 gün aradan sonra yeniden Pink Floyd'da buldum kendimi.


İnsanların hissettiklerini anlatacak kelime bulamadığı durumlar olur bazen. Daha doğrusu bazı şeyler vardır ve onları nasıl anlatacağımızı bilemeyiz. Bu durumu da herkese anlatmak zordur. Dün başka bir şeyi anlatamayıp bu duruma düşmüştüm. Bugün de Pink Floyd için kullanabileceğim hiçbir kelime bulamıyorum. Ne desem eksik kalıyor, haksızlık ediyormuş gibi hissediyorum. O yüzden ben susuyorum.


2005 yılında Pink Floyd'un uzun bir aradan sonra bir araya geldiği ve benim televizyon karşısında ağlayarak izlediğim (biraz mutluluk, biraz kıskançlıktan...) o konserden videolar:


En sevdiğim şarkılar listesinin en başındaki şarkı, "Comfortably Numb":





Money:





Breathe:





Wish you were here: (Roger Waters daha videonun en başında Selin'i öldürür.)





ve bonus. 2 efsane bir arada! David Gilmour ve David Bowie "Comfortably Numb":





3 gün önce konser videolarına kilitlenme sebebim olan video; David Gilmour "High Hopes":





Youtube'un yarısını buraya taşımadan önce yazıyı bitirsem iyi olur :)

1 kişi de demiş ki:

Mia Wallace dedi ki...

Süper paylaşımlar! ve ben de gidip göremeyip böyle deli gibi konser videoları izliyorum ah ah

Yorum Gönder

Var mı ekleyeceğin bir şey?