Öyle işte...

- Konuşmanı özlemişim.


- Senin için kelimelerim bitti, sen bitirdin.


- Sen yanlış yaptın Hacı, olacak iş değildi bizimkisi, anlamadın.


- Biliyorum, bazen seninleyken bile böyle düşünürdüm. Anlamadığımı düşünürdüm. Kendi elimle seni kaybettiğimi... O zaman ölmek gelmişti içimden, geberip gitmek... Bu aralar yine oluyor ama Kimse yok ki! Kimi kaybediyorum? Niye hâlâ böyleyim bilmiyorum.


- Dur, biraz daha konuşalım. Aslında bunları özlüyorum.


- "Seni" diyemiyorsun di mi? Seni özledim demiyorsun. Her zaman kraliçelik peşindesin. Hep ulaşılmazsın. Halbuki ben o kadar çok şeyi özledim ki unutuyorum bazen, artık fark etmez diyorum. Dünya artık böyle benim için. Sen yoksun, yoktun zaten. Bunu niye yapıyorsun? Aklımı karıştırıyorsun. Bu iş bitmedi mi ha? 5 yılımı senin için harcamadım mı? Ben yapamam, hem seninle hem sensiz olamam. Ne yapalım, ben böyleyim. Ben gidiyorum.

*Dar alanda kısa paslaşmalar

(Daha fazla bir şey yazmama gerek yok sanırım şu diyalogun üstüne.)