dünyanın en mutlu delisi!

Adamın birinden duyduğum "İstiklal'in delisi" sıfatını bir zamanlar pek yakıştırmıştım kendime. Evet, İstiklal'de yürüyen bir dünya manyak vardı ama herkesin manyaklığı kendine!


İstiklal'in delisi olarak olur olmaz saatlerde, bazen kimse yokken bir aşağı bir yukarı yürüdüm durdum senelerce. Sonra ayrı kaldık. Tam olarak ayrı kalmak denmez, uzaklaşmak diyelim. Haftada 3-4 defa olan ziyaretler 1'e düşünce bu ayrı kalmak olmuyor çünkü :)


İşte bu akşam, İstiklal'in delisi geri döndü!


Tek başına gülümseyerek ve bir yandan "Feelin' good" şarkısı söyleyerek yürüdü ve o sırada dünyanın en mutlu insanı olduğundan emin oldu!


Hayır, mutluymuş gibi yapmadım bu akşam. Mutluydum. Kendi kendime mutluydum, yanımda kimse olmadan ve mutluluğu kimseye bağlamadan.


En sevdiğim yerde istediğim gibi yürüyebildiğim için, dinlediğim o şarkı için, bilmediğim geleceğin güzel olma ihtimali için, sahip olduğum her şey için, sahip olamadığım şeylerin bir gün benimle olma ihtimali için...


Selin olduğum için bile mutlu hissettim kendimi.


İstiklal'den başladım, Şişli'ye kadar yürüdüm. Hatırası olan her yere bakıp güldüm. Gelecekten hiçbir şey beklemeden ve geçmişi hiç önemsemeden yaşanabildiğini hissettim, sadece o an umrumdaydı, sadece orası ve sadece ben! Ancak böyle mutlu olabileceğimi fark ettim.


Etrafımda gördüğüm her şeye gülümseyerek baktım, birbirinden güzel şarkılar dinledim, birbirinden güzel şeyler düşündüm etrafıma bakıp. Ama ne geçmiş, ne gelecek geçti aklımdan. Sadece o an!


Sanırım mutlu hissedebilmek için ihtiyacım olan şey bu! Daha sık yapabilmeliyim bunu.


Halbuki ben zamanında düşünmeye ve iyi hissetmeye ihtiyaç duyduğumda tek başıma yürümem gerektiğini öğrenmiştim zaten...


İstiklal'in delisi, dünyanın en mutlu insanıydı bu akşam. Deliydi yine, ama mutluydu. Zaten mutlu olmak için gerekenlerden biri değil mi delilik?


Heeey, ben döndüm!