16 Eylül 2011 Cuma

Bir düğün, bir doğum günü, bir dost...

(3 Eylül'e dair, 4 ya da 5 Eylül'de yazılmış ama yayınlanmamış bir yazı...)


Bir yaştan sonra etrafındaki yaşıtlarının evlenmelerine alışıyorsun. Birilerinin seni "sıra sende" deyip dürtmesine, bilmem kimin oğlu için kız aramasına ve senin ailene haber göndermesine falan tuhaf gözle bakmamaya başlıyorsun.


Ben kendimi hâlâ çocuk sandığımdan evlenme fikri mideme kramplar girmesine neden oluyorsa da çevrendekilere alışıyorsun işte.


Ama yakın arkadaş düğünleri fena. Evlenen ne kadar yakınsa o kadar fena...


2004 yılında üniversiteye kayıt olduğumuz gün tanıştık. Kayıt sonrası ayrılırken "Tanıştığıma memnun oldum, görüşürüz" derken tanıştığımıza bu kadar memnun olacağımızı ya da bu kadar çok görüşeceğimizi muhtemelen tahmin etmemiştik.


Sudan çıkmış iki balık olarak üniversiteye başladık sonra. O kadar asosyaldik ki 3 gün boyunca ders aralarında sınıftan dışarı çıkmadık :) Çıkıp gideceğimiz yer Altıgen ama, Marmara'ya yolu düşmüş olanlar bilir tiki cenneti Altıgen'i. Gidilir mi hiç?


İkimiz birlikte bir adam ettik okul boyunca. Yeri geldi yarım yarım çalıştık, birbirimize anlattık, yeri geldi bir halt anlamadık, sabahlara kadar kahve üstüne kahve içip aynı şeyi okuduk tekrar tekrar. O okulu bir şekilde birlikte bitirdik yani. Şimdi onsuz okul nasıl bitecek bilmiyorum mesela :)


Kaç defa hayattan nefret ettiğimde ondan yardım istedim hatırlamıyorum. Kaç defa birimiz düştüğünde öteki onu kaldırdı onu da hatırlayamıyorum. 


"Niye böyle oluyor Elif yaa" diye çok ağladığımı iyi biliyorum ama.


Hayat tuhaf, bazen o günleri unutup eşeklik ediyoruz birbirimize. Ama iyi ki sonunda toparlanıyoruz. Şu an bunları yazarken bizim için anlamı büyük olan pek çok şeyi aklımdan geçiriyorum ve ağlamamak için zor tutuyorum kendimi. Ne diyeyim daha...


İşte geçtiğimiz günlerde ben şu an yeterince anlatamadığım insanı evlendirmeye gittim. Çok tuhaf bir duygu. Biz senelerce evlenme geyiği yapmıştık birlikte. Düğün alışverişi, bebek alışverişi... Hepsinin geyiğini yaptık bol bol. Ama hiç gerçeğe dönüşmeyecekmiş gibiydi. Meğer onun da zamanı gelecekmiş gerçekten.


Dedim ya, tuhaf bir his. Ağlamak istiyorsun ama mutluluktan. Sürekli bir şeyler düğümleniyor boğazında... 


5 sene boyunca hayatımdaki herkesten çok zaman geçirdiğim, çok şey paylaştığım insan o. Sıradan birini evlendiriyor gibi davransam tuhaf olurdu.


Sanırım en son keplerimizi attıktan sonra bu şekilde mutlu olmuştuk. Düğün günü bir de baktım karşımda dünyanın en mutlu gelini var. Ben nasıl mutlu olmam sonra...


İnsanlar değişmiyor. Biz sadece değiştiklerine inanıyoruz. Terminalde beni karşılayan Elif sınav akşamları stresten uyuyamazken ve kendi arkadaş grubumuza kızarken hissettiklerimi paylaştığım ve benimle aynı hisleri paylaştığını iyi bildiğim Elif'ten başkası değildi. Bir gece yarısı başka bir arkadaşımızın evinin balkonunda arada ağlayan, arada diğerini teselli etmeye çalışmaya dalıp kendi derdini unutan 20 yaşındaki iki kızdan biriydi. Yine bir gece vakti Ortaköy'de ben yıkılmak üzereyken beni ayakta tutan kişinin aynısıydı. Daha pek çok gün pek çok zamanda ve her şartta yanımda olmuş kişinin aynısı...


Bunca zaman her üzüntüsünü benimmiş gibi benimsediğim insanın o mutluluğu da biraz benimdi elbet.


Biliyorum, çok mutlu olacaklar. Olsunlar da zaten. Seneler geçtikçe yenileri eklenecek şu hiç unutamayacağımız anlara ve o anları artık bir kişiyle daha paylaşacağız :) (Üzgünüm ama yakın bir gelecekte 4. bir kişinin aramıza katılması ihtimali yok :P )


Yazıyı burada bırakmışım.


Bugün devam etmek için en uygun gün. Çünkü o özel dostun bugün doğum günü... Artık tamamen dağılan grubun en miniği, fasulyesi :)


Şanslıyım ben aslında. Çok şahane dostlarım var. Az ama öz dedikleri türden...


İyi ki varmış.
İyi ki tüm sinir bozucu hallerime katlanmış sabırla.
Yazıyı daha fazla uzatmadan gidip doğum gününü kutlayayım bari...

4 kişi de demiş ki:

arya in neverland dedi ki...

memlekete dönünce of şimdi ben E'siz neparım dediğim bir arkadaşım var benimde 4 senen dipdibe olmuşuz ayrılmak evlat acısı gibi koymustu ama gercek dost olunca insan hiç ayrılmıyor evlendi bebeği oldu ben evlendim falan falan hep bir araya gelince hala aynı 2 deli üniversiteli cıtır oluyoruz cokda güzel oluyo ama:P

beenmaya dedi ki...

ne iyi ki "iyi ki"lerin var!

Selin dedi ki...

@arya in neverland

Ne güzel, umarım biz de öyle oluruz :)

Selin dedi ki...

@beenmaya

Çok şükür, ya onlar da olmasa...

:)

Yorum Gönder

Var mı ekleyeceğin bir şey?