Mrs. Lovett

Öyle işte

2012-01-30T01:54:00.001+02:00

Kar bazı yerlere daha güzel yağıyor. Daha çok yakışıyor.

Bu akşam ellerim ceplerimde, karın altında hızlı hızlı yürürken bir kere daha düşündüm aynı şeyi. Kendimi en iyi hissettiğim yerde... Aynı zamanda en kötü hissettiğim yerde...

Kesinlikle en çok sevdiğimde...

Hayat bazen de böyle

2012-01-29T02:23:00.001+02:00

Dün baktım kar yağıyor, üstelik benim de yapacak daha iyi bir işim yok; tumblr hayatı yaşayayım dedim!

Tumblr deyince aklına kahveli, kitaplı, karlı fotoğraflar gelmeyen az kişi vardır. (kullananlar arasında elbet.)

Perdeyi sonuna kadar açtım dışarıyı görebilmek için, bir battaniye aldım üstüme. Yanıma aldığım sehpanın üzerinde havuçlu kek, üstü marshmallow köpüklü bir fincan kahve, kocaman bir çikolata...

Yapılacak son iş kitap seçimi. Okumakta olduklarımdan birini yakıştıramadım ortama, yeni birine başlamaya karar verdim. Rafa bir Marquez kitabı almak için uzanmıştım ki aklıma başka bir kitap geldi. Uzun zaman aradığım, geçen yaz sonunda bulabildiğim bir kitap. (http://slnnn.blogspot.com/2011/09/sahaf-festivali-ziyaretimiz.html)

Aslında bulması öyle zor da değilmiş hani. YKY yayınlamış yakın zamanlarda ama ben diğerini aldıktan sonra öğrendim.

Başındaki nota göre 1973'ün ocak ayında biri bu kitabı bir başkasına hediye etmiş.
39 yıl sonra yine bir ocak ayında da ben okumaya başlayacakmışım.

1 sayfa daha çevirdiğimde bir şey fark ettim. Bu fark ettiğim şeyin benim için ne ifade ettiğini anlatabilmek için önce biraz daha bilgi vermeliyiz. Ben yabancı dil öğrenmenin en çok o dilde yazılan klasikleri yazarların kendi kelimeleriyle okuyabilme tarafını sevdim. Sırf bunun için bildiğim diller arasında bir Rusça olsun istedim uzun yıllar boyu. Henüz olmadı ama hala aklımın bir köşesinde...

Lisede okuduğum ilk Rus klasiğiydi Suç ve Ceza. Bitirip kapağını kapattığımda hiç bilmediğim bir dilde yazılmış bu muhteşem eseri okumamı sağlayan çevirmene teşekkür etmiştim sessizce. Aradan uzun zaman geçti, üniversite bitti. Öğretmenlik başladı. İşte o zaman da Suç ve Ceza'yı okuyabilmemi sağlayan o insan her kimse onun yaptığı işi yapmak istedim. Şu an yüksek lisans çalışmaları tam bu yönde işte. Tam da bu hayalin peşindeyim.

Hayatımda ilk defa uğraştığım şey beni mutlu ediyor. Yaptığım işe dair kabuslardan sıçrayarak uyanmıyorum. İlk defa...

Bu noktadan düne dönüyoruz tekrar.

İkinci sayfada çevirmenin ismini görünce ilk sayfadaki notu yazanın aynı kişi olduğunu fark ettim. Kendi çevirdiği kitabı hediye etmiş bir başkasına :) Tam da bir gün yapmayı umduğum şekilde...

Bu kitabın herhangi bir baskısını bulabilecekken, hatta sık sık uğradığım Taksim YKY şubesinde kendisini görebilecekken olmadı. Sahaf festivalinin herhangi bir günü, tam çıkmak üzereyken bir sepet dolusu kitabın en üstünde herhangi bir tanesi değil, tam da bu, çevirmenin imzaladığı kitap bekliyordu beni.

Belki yeniden hayatın bize gönderdiği işaretlere inanma zamanım gelmiştir...

25 yaşına geldiğimde öğrendim kendi mutluluğuma sıkı sıkı asılmam gerektiğini, sadece oturduğun yerden sızlanarak mutluluğun sana gelmediğini...

Belki hayatta görüp görebileceğim tek mutluluk budur, bilmem. Ama asıldım bu kez, fena asıldım hem de. 1 yıl sonra "uff istediğim bu da değilmiş" deme ihtimalim her zamanki gibi var ama olsun.

Rastgele!

Kendime Not-4

2012-01-27T02:00:00.002+02:00

Ne kadar zaman ayrı kalırsan kal bir araya geldiğinde bir gün önce ayrılmışsın gibi hissettiğin insan var ya, işte onu hep yakınında tut.

Aradaki kilometrelerin bir anlam ifade etmediğini öğrenmedin mi daha?

"Dostluk" diye bir şey mümkünse şayet, hayat boyu birilerini tutabiliyorsa insanlar yanlarında, sen onu tut. Onlarca "olmasa da olur" türünden arkadaş yerine 2-3 tane "olmazsa olmaz" yeter de artar bile.

Hayat değişiyor, bir araya her geldiğimizde kocaman değişiklikler oluyor ama biz hep aynı insanı buluyoruz karşımızda. Daha ne isteriz?

Kendime not-3

2012-01-24T01:34:00.002+02:00

Bir insanı yeni tanıdığında ona dair bir şeyler seni gerçekten rahatsız ettiyse bırak gitsin. "Elbet iyi bir tarafı" vardır diye düşünüp sevmeye çalıştıkça o bir şekilde kendisinden nefret ettirecek zaten.

Hem öğrenmemiş miydik insanlardan beklentimiz ne kadar düşük olursa o kadar az hayal kırıklığına uğrayacağımızı...

Karşındaki belli ki fazlasıyla kötü niyetli! Sen içindeki iyiliği aradıkça o kötülüğünü sunuyor sana. Bırak gitsin. Gereksiz insanlar sadece mutsuzluk getiriyor. Daha fazla mutsuzluk gerekli mi sahi?

(Nefret ettiğim türde insanlar nereye gitsem beni bulur, kurtuluşum yok.)

Yeni bir şey yok...

2012-01-23T00:59:00.003+02:00

Bazı geceler,

eğer konuşmayı istediğin tek insanla konuşamıyorsan,

başka biriyle konuşmanın hiçbir anlamı olmuyor.

Bkz. 23 Ocak 2012.

Ayrıca ne hakkında büyük konuşmuşsan, neyle dalga geçmişsen başına geliyor. "Asla yapmam" dediklerimizi de unutmayalım.

Tecrübeyle sabit.

Bu da şarkımız olsun: http://fizy.com/s/1ajb03
Bize lazım olan cümle şarkının ismini aldığı yer.

Black Coffee

2012-01-22T00:08:00.001+02:00

Bu şarkıyı dinlerken hayal ettiğim şeyi anlatıp kendi hayalinizi kurma fırsatını elinizden almayacağım. Ama bu şarkı burada dursun istiyorum.

Gün boyu beynimin içinde çalarken iyi bildiğimi sandığım, belki de aslında bilmediğim şeyler anlatıyor bana.

Elimde koca bir fincan kahve, sütsüz-kremasız-şekersiz. Sevdiğim gibi... Sevemediğim ve bir türlü alışamadığım bu günler geçsin diye bekliyorum.

Kısacık-26

2012-01-20T22:46:00.001+02:00

* Bazen yaptığımız her şey çok anlamsız geliyor, kocaman dünyada pek az şeyi değiştirebilme kudretine sahip (belki o kadar bile değil) minicik canlılarız. Nedir yani, niye uğraşıyoruz?

* Eğer hayat adilse ve hak ettiklerimizi yaşıyorsak tahmin ettiğimizden çok daha kötü insanlarız demektir... Üzücü.

* Gelen postaları biriktirip 15-20 günde bir bize uğrayan, buna rağmen utanmadan "bugün de size çalıştım hee" diyebilen bir postacımız var. Çok şey getirmişmiş. Biriktirmeseydin o zaman.

* Kimse kimsenin ne yaptığıyla ilgilenmiyor biliyorum ama şayet goodreads ya da last fm kullanıcısıysanız ekleyiniz lütfen. Yeni kitaplar ve müzikler keşfetmek için sizlere ihtiyacım var :p (goodreads , lastfm )

* Başka birinin herhangi bir eşyasını almayız. Neden? Çünkü biz hırsız değiliz. Ama başka birinin fikrini çalarız, bu hırsızlık değil. Bize haksız manevi kazanç sağlayacak şeyler yapmamız da sorun değil. Hak-hukuktan bahsederiz ama bu hakkına girmek falan olmuyor tabi. Sadece maddi bir şey söz konusuysa hırsızlık kapsamına sokuyoruz. Böyle de ikiyüzlü insanlarız, evet.

* Sadece okuduğu kitaplara değil okuduğu gazetelere de bakıp fikir sahibi olabilirim insanlar hakkında. Aslında biraz gözlemle herkesin yapabileceği bir şey bu. Bana bahşedilmiş özel bir yetenek falan değil. Hatta sorduğunuz çok basit gibi görünen sorulara nasıl cevap verdiğine bakarak da çok sağlam fikirler edinebilirsiniz. (Ne tür müzik dinlersin, ne tür kitaplar seversin gibi basit sorulardan bahsediyorum.)

* Öğretmen olmaya çalışırken okuduğum bütün psikoloji makalelerinden işe yarar ne öğrendiysem hepsini günlük hayatta bir yerlerde kullanmaya çalışıyorum ve gerçekten işe yarıyor. Bir işe yarasın okuduklarımız di mi?

* Mezun olduğum okulun bir bölümünden (hangisi olduğu bana kalsın) mezun 4 kişi tanıyorum. Ortak özellikleri şu: Evlat olsalar sevilmezler! Acaba bölümün ön koşulu mu bu yoksa o bölümden çıkınca mı böyle olunuyor?

* "Twitter kapanırsa facebook'a geri dönerim" diyenler varmış, bir plan yapıp twitter kapanmış gibi davranalım bence.

* Ben de bu arada facebook hesabımı kapatayım mesela. Okul haberlerini bana güvercinle yollasınlar. İlkokul arkadaşlarımı zaten aramıyorum.

* "Jakob Dylan-Valley of the low sun" yazının şarkısı olsun. "Genler önemli" diyelim. Babanız Bob Dylan olunca müziğe yeteneksiz olamıyorsunuz herhalde.

Adalet?

2012-01-19T16:06:00.002+02:00

Herkes için adalet istemiştik hani. Dün gördük ki öyle bir şey mümkün değil, en azından bu ülkede... (Hrant Dink'in öldürülmesi davasından bahsettiğimi söylemeye bilmem gerek var mı...)

Bugünün sorumlularının da bir gün adalete ihtiyacı olacak, işte o gün dilerim ki adalet hakkıyla işliyor olur bu ülkede. Hak ettiklerini sonuna kadar almalılar. Eksiksiz şekilde.

7 yaşında çocuğun "x bence suçlu/suçsuz" demesi benim için koca hakimlerin verdiği kararlardan daha değerli. Çocuk en azından gördükleri üstünden yorum yapıyordur. Kuklası değildir kimsenin. Kendince sebepleri vardır öyle düşünmesinin, "dün bize yaptıklarını bugün biz onlara yapacağız" diye düşünmez (böyle bir cümle kurdu biri, akıllara ziyan.), okyanus ötesi deyince kimden bahsedildiğini bilmez, akrabalarını zengin etmek için ihalelerdeki tüm rakipleri uydurma suçlarla içeri tıkmayı düşünmez. Kendilerini övmeyen gazetecilerden, tepki gösteren öğrencilerden intikam almak için akla hayale sığmayacak işler yapmaz. Dürüsttür özetle. O çocuk faşizm nedir bilmez... Ermeni, Türk, Kürt, Hristiyan, Yahudi, çok afedersiniz Rum diye ayırmaz insanları. Birine yapılana tepki gösterip diğerine aynı şey yapıldığında "oh olsun" demez.

İstemediklerini, çıkarlarına ters düşenleri, kendilerine boyun eğmeyenleri bir bir yok eden (kimini tutuklayarak, kimini karalayıp kamuoyunun nazarında değersizleştirerek...) o adamlara bir gün adalet lazım olacak. Umarım en kısa zamanda...

Bitti kalem, doldu defter...

2012-01-17T14:42:00.001+02:00

Hastaneye yatış haberini aldığımdan beri twitter başındayım, ödüm kopuyor kötü haber gelecek diye, sormaya korkuyorum ama hep bir haber bekliyorum. En azından bir haber. Her yeni bildirim içimi ürpertiyor.

13 Ocak oluyor işte sonra. Saat tam 20.48'de KFY grubunun hesabından "başımız sağ olsun" mesajı beliriyor ekranda. İnanmak istemiyorum. Diğerleri geliyor ardı arkası kesilmeden. Aylardır yalan haberlerinden tiksindiğim ve tamamen takibi bıraktığım gazetelere, haber sitelerine bakıyorum bir umutla.

Sonra onlar da başlıyor bir bir yazmaya:

"Türk futbolunun Ordinaryus'u vefat etti."

Saat 8'miş bu diyarı terk ettiğinde, ben 48 dakika sonra almışım haberi meğer. Saat 8'de gülerek yemek yiyor oluşum aklıma geliyor, utanıyorum kendimden.

Fabrika ayarlarıma dahil olarak gelmiş Fenerbahçe benim hayatıma, "Nasıl X takımlı oldun" sorularına verecek afili cevaplarım yok başkaları gibi. Aynen onun gibi Lefter'i ne zaman nasıl tanıdığımı da bilmem ama tanırım işte ezelden beri. Belki babamdan, belki büyük babamdan...

Zemini çamurla kapılı sahalardaki o maçları hiç izlemedim ben. Hayal meyal de olsa hatırladığım maçlar 90'lı senelerden kalma. Hem Lefter'in futbolculuğunu anlatmak ne haddime! Gözümle görmüş bile olsam bildiğim hangi kelime yeter ki anlatmaya?

Duyduklarımdan bir Lefter sevmiştim küçükken, biraz büyüdüm okuduklarımla daha çok sevdim. Sonra gördüklerim... Sarı-lacivert'e bakarken gülümseyen o adam, Fenerbahçe derken gözlerinin içi gülen, sırf Fenerbahçe'nin renkleri diye tüm sarı-lacivert takımlar kazansın isteyen adam... "Saf sevgi" ifadesinin ne anlama geldiğini ondan Fenerbahçesini dinlerken öğrendim.

Ama sonsuza kadar bu dünyada kalacağımızı sanma hatası yapıyoruz ya hani, hep istedim adaya gitmeyi ama hiç gitmedim. Gidilirdi elbet bir gün. Bir gün de yanına oturup öyle dinlerdik anılarını...

Olmadı.

2012'den 13. gününde nefret ettim. Yüzünü hiç görmediğim ama her gün gördüklerimden daha çok sevdiğim insanlarla birlikte ağladım ekran başında. "Çubuklu bize emanet" dedi yıllar sonra küçüklere "ben onu izledim" diye gururla anlatacağım adam, o ana kadar ağlamayan kalmışsa da o an film koptu. Uzaklardan selam etti bir diğer "can", odamda resmi yıllardır asılı duran adam "beni bu yüzden seviyorsun" dedi sanki.. Hüzün gurura karıştı, daha fazla nasıl sevsem bilemedim...

Pazar sabahı da ona veda etmeye gittik mabede. Yüzlerden düşen bin parça, dillerde anılar... Seneler önce futbol izlemeyi bırakmış, çocukluklarına dair kalan son kahramana veda etmeye gelmiş farklı takım taraftarı yaşlılar...

Getiremedim "bitti kalem"den sonrasını. Saracoğlu'nun çimlerine futbolcuların omzunda geldiğinde çöktüm kaldım tribünde. 2 gün önce bilgisayar başında beraber ağladığımız insanlarla tribünde omuz omuza ağladık bu kez... Canımız yandı, koca bir parçamızı uğurladık onunla birlikte bu dünyadan.

Azrail 2012'nin 13. gününde Lefter'i aldı bizden. Her Fenerbahçeli'nin kalbinin kocaman bir parçasıyla beraber... Yaşarken onu izlememiş binler üzerlerinde çubuklular, gözlerinde yaşlarla haykırdı sesleri kısılıncaya dek..

"EFSANELER ÖLMEZ LEFTER"

Çubuklun sahalardaki, salonlardaki, pistlerdeki binlerce evladına emanet... Tribündeki, sokaktaki, dünyanın herhangi bir yerindeki milyonlara emanet...

Dün gece sen değil miydin o sahadaki çocukların canla başla mücadele etmesinin sebebi? Golden sonra tribüne koşan sen değil miydin...

Burada olacaksın hep, sarıyla lacivertin sevildiği her yerde. Çünkü ölmez efsaneler...

İlk görsel ve daha fazlası: http://okulacik.blogspot.com

İkincisini ben çektim.

Üçüncü: www.fenerbahce.org

Gece saçmalaması

2012-01-08T23:38:00.000+02:00

"Orada mısın?
Seni görmek istiyorum.
Seni görmeme izin ver.
Sadece kal.
Ben uyuyana kadar..."
demiş bir filmde. Unutmuşum.

Öyle aklıma geldi.

Yetmezmiş gibi bunu yazarken twitter'da "Özlemek ölmekten iki harf fazla be çocuk." çıktı aniden. "Hayat tesadüflerle dolu" demişlerdi di mi?

Ya evet.

Tesadüf.

Oldu o zaman.

Her şey normal

2012-01-06T21:51:00.001+02:00

Biliyorum artık bazı şeyleri.

Mesela kar yağışları eskisi gibi mutlu etmiyor beni, etmeyecek.

Birileri sevdikleri şeylerin peşinden gitmek yerine ellerinde olanlarla yetinip hayatları boyunca mutlu numarası yapacaklar, ben bunu yapmadığım ya da yapamadığım için bir dünya laf işiteceğim. (Arkamdan söylenenler hariç)

Mutlu olmak denen bir şeyin gerçekten olduğuna inanmayacağım mesela. Varsa da 3 dakikada biten bir şey işte.

Hep aynı şeyi arayacağım hayatım boyunca. Hayatımın uzak senelerinden birinde bir günlüğüne yakaladığım o sonsuz huzuru.
Bulamayacağım.

Bulsam da eskisi gibi olmayacak.

En sevdiklerimin, beni en çok sevenlerin bir sabah arkalarında koskocaman bir boşluk bırakarak hayatımdan çekip gitme ihtimalleri olduğunu bilerek yaşayacağım mesela. Çıkmayacak aklımdan.

"Budur" dediğim dostlar sağlam kazık atacaklar giderken.

Bir arada olmak için yaratıldığımıza inandığım insanlar bir sabah yok olacak.

Kendini kandırmak dünyanın en anlamsız şeyi.
Sanırım bu dünyaya mutlu olmaya gelmedik. Hayat çok istediklerimi önemini tamamen yitirdikten sonra bana vererek dil çıkarıp kaçan yaramaz çocuk tavırlarını sürdürecek.

Nasıl istersen öyle olsun dostum. Umurumda değil.

Melis Danişmend'in güzel sesi eşliğinde her şeyi olduğu gibi kabul ediyoruz şimdi. İsterseniz katılın ya da istemezseniz katılmayın, ne bileyim işte.

Hepimiz en az bir kere

"Çok eğleniyorum" taklidi yapmadık mı?

Her şeye dışarıdan bakıp

İçerideymişiz gibi kahkaha atmadık mı

Hepimiz en az 1 kere

"çok seviyorum" taklidi yapmadık mı

Eski bir yüzü unutmak için

yeni yüzlere bakıp pişman olmadık mı?

Günahsız hayat var mı?

Hatasız biri var mı?

Her şey normal

Hepsi normal bu hayatta

anladım.

Hepimiz en az bir kere

"çok masumum" taklidi yapmadık mı?

Şeytanla iyi dost olup

meleklere de arada göz kırpmadık mı?

Günahsız hayat var mı?

Hatasız biri var mı?

Bu kadar zaman kendine eziyet çektirip

Sonra anlıyorsun her şey normal.

("çok seviyorum" taklidi hariç her şeyi yapmışımdır.

Yaparım, yapacağım. İnkar etmek manasız.

İnsanlar böyle şeyler yapıyorlar, evet.

Bu benim mutsuz halimden çok umursamaz halim.

Mutsuzu biraz daha kötü.

Umursamazı idare eder.)

http://fizy.com/s/2b7jcb

Seni hiç sevmedim 26!

2012-01-05T00:08:00.010+02:00

Yeni yaşıma şu fotoğraftaki arkadaşlarla girdim az önce. Tabi buradaki gibi düzenli durmuyorlar, daha çok "her tarafa dağılmışlar" diyebilirim şu anki durumları için...

Böyle başlayan bir yaştan hayır gelir mi?

Göreceğiz.

Tolkien 120 yaşında!

2012-01-03T11:57:00.001+02:00

"O olmasa hayatım çok farklı olurdu" dediğimiz insanlar var ya hani, işte en önemlilerinden bir tanesinin doğum günü bugün. John Ronald Reuel Tolkien, 120 yıl önce bugün doğmuş.

Bazı şeyler kıyas kabul etmez. Hobbit'in yayınlanmasının üzerinden tam 75 yıl geçmiş. 75 yıl önce saygın bir profesörün böyle bir dünya kurup başına geleceklere bakmadan bunu insanlara sunabilmesi bambaşka bir durum. 2000'lerde yazılmış herhangi bir şeyle kıyaslamak absürt ötesi. (Büyücüleriniz, vampirleriniz, zombileriniz sizin olsun. Ben sadece hobbitlerimle mutluyum!)

Wikipedia'dan bir cümle: "Oxford'da profesör olan Tolkien'dan nasıl olur da bir masal kitabı çıktığını sorgular bazıları." Bilmem bu cümle neyi kastettiğimi anlatabildi mi :)

Hani gerçek dünyayı her geçen gün biraz daha fazla reddediyorum ya, olur da bir gün tamamen reddedersem bu gerçekliği, aklımı tamamen kaçırırsam yani... İşte o gün Orta Dünya'da bana da yer açar mısın güzel adam?

Bak her an orada olabilirim. Bugün-yarın.

İyi ki varmışsın da "bu dünyada güzel şeyler de oluyor" diyebilme sebeplerinden olmuşsun...

Wishlist

2011-12-30T14:17:00.000+02:00

...

I wish I was a radio song, the one that you turned up.

Gelin internetin verdiği yetkiye dayanarak kendimizi sanatçı, filozof vb ilan edelim

2011-12-28T19:07:00.003+02:00

"Gece, karanlık, dalga, şarap, deniz, aşk..." kelimelerini içeren ama hiçbir anlamı olmayan cümleleri bir araya getirmek sizi şair yapmıyor gençler.

İki cümleden birinde küfür etmenin sizi Bukowski yapmadığı gibi.

Seneler önce bir arkadaşım bir film için "Küfrün doğru yerde edildiğinde rahatsız edici olmadığını gösterdi bana" gibi bir cümle kurmuştu, net hatırlayamadım. Ama olay bu. 10 cümlelik bir yazıda ettiğin 7 küfür ilgi çekmek ve tepki almak amacıyla maymunluk yaptığını gösteriyor.

Meselenin özeti tamamen şu:

"Başka biri olmaya çalışmak aslında olduğunuz kişiye ihanettir" anlamına gelen bir cümle vardı, doğru kelimeleri hatırlayamadım. Birilerine benzemeye çalışacaksınız, örnek alacaksınız, taklit edeceksiniz. Kabul. Ama ergenlik döneminde yapılır bu. 20-30 yaş arası örnekler görüyorum tüm gün. İşte bu fazla.

Sahip olduğunuz bir hayat var. Onu da bok etmeyin. Bukowski (bu erkekler için) ya da Sylvia Plath (bu kızlar için) taklidi yapmak sizi "o" yapmıyor. Hem belki daha güzel cümlelerin vardır senin, anlatacak daha çok şey... Daha büyük iz bırakacaksın belki arkanda. Hayatın boyunca birilerinin cümlelerini değiştirip kendi cümlelerinmiş gibi 3-5 salağa okutsan ne olur, okutmasan ne olur?

(Sevmek başka bir şey, ama adamın/kadının seneler evvel yazdığı cümleleri yeni baştan kurmak salak gösteriyor biraz insanı.)

2012'ye girmeden bir "abla tavsiyesi" vermek istedim. Yaş aralığı benden "5" yaş büyükleri de içine alıyor ama olsun artık.

"Çek o klavyeden ellerini, çık hava al, oksijen gitsin beynine, ciğerlerine" demek istediğim insanlar var ama uğraşmaya mecalim yok. Bazen internetten gerçekten nefret ediyorum! Alıntı sitelerinden 3-4 cümle ezberleyen her tip edebiyat uzmanı kesiliyor, büyük yazar havalarına giriyor. Elbette alıcısı da var. Her zaman beterin daha beteri mevcut çünkü.

(2 isim bu çalıntı işine en çok kurban giden insanlar olduğu için seçildi, gerçekten sevenlerle elbet bir derdim yok. Ben de severim. Ama mevzu başka.)

Mesut İnsanlar Fotoğrafhanesi

2011-12-28T15:38:00.000+02:00

Yaklaşık 1 ay önce öğlen saatleri kardeş kişisi arar.

Kardeş: Mesut İnsanlar Fotoğrafhanesi'ne bilet alayım mı?
Selin: Alll. Ama ben sadece ismini biliyorum o oyunun, nedir kim oynar bilmiyorum.
Kardeş: Tek kişilik oyun.
Selin: Kim o tek kişi?
Kardeş: Arda Aydın.
Selin: (-ERROR- 1 dakikalık tuhaf sesler çıkarma sürecinin sonunda konuşmayı başarır.) Soruyor musun bir de, al tabi, ama ben sezon başı bütün oyunlara bakmıştım nasıl fark etmedim. Ay al ya al, hemen al.
Kardeş: (Bu tepkiyi vereceğimi bildiğinden) Eheheh

(Çok sevdiğim, her oyununu izlemek istediğim tiyatrocular listesi "tiyatro" etiketinden takip edilebilir.)

Yorgun, halsiz, uykusuz, duygusal durum alt üst vaziyette girdim salona. O halde oyuna adapte olamazsak bir daha izleriz fikriyle gittik. İlk 5 dakika gerçekten boş boş sahneye baktım.

Ama böyle kalmanıza "oyun" izin vermiyor. Bir bakıyorsunuz ki hikayenin içine girivermişsiniz çoktan...

Oyun, Ziya Osman Saba'nın 40'lı yıllarda yazdığı bazı hikayelerin kolajı. Bilgiyi ben vermeyeyim, şuradan bakalım birlikte: http://www.ibb.gov.tr/sites/sehirtiyatrolari/tr-TR/Sayfalar/Oyun.aspx?oyunid=382 Altta video da mevcut.

Bir fotoğrafhanede asılı tüm fotoğraflarda gülümseyen insanlar var. Mutlu hepsi. Şimdi fotoğrafçılara pek yolumuz düşmüyor ama hani facebook sayfalarına bakarsanız herkes mutlu ya. İşte 2000'lerdeki Mesut İnsanlar Fotoğrafhanemiz de orası belki.

Aynen bizim şimdi "Bu insanlar ne çok eğleniyorlar, ne kadar da mutlular" diye aklımızdan geçirdiğimiz gibi o da düşünüyor fotoğraflara bakarken...

Bazen kendi fotoğraflarıma bakarken rahatsız oluyorum. İnsan kendi ruh halini daha güzel fark ediyor, hangi gülümseme mutluluktan, hangisi fotoğraf gereği ayırt etmek kolay oluyor. Bazen "Ben bu kadar mutlu değilim ki, bu fotoğrafların nesi var?" diye geçiriyorum aklımdan. (Sanki fotoğraflardaki Selin başkasıymış gibi.)

İşte kahramanımız o fotoğraflardan hareketle kendi iç dünyasına, kendi geçmişine dönüyor önce. Çocukluğuna gidiyor, düşünüyor, hatırlıyor, sorguluyor.

Ama beni oyuna dair en çok etkileyen kısım nedir diye düşündüğümde "İstanbul" diyorum tereddütsüz.

İstanbul'u özlüyor.
İstanbul'u çok seviyor.
Saygısı sonsuz, sınırsız.

Karakterin hissettiği şeyi öyle güzel yansıtıyor ki Arda Aydın izleyiciye...

Karakter o özlemini öyle güzel kelimelerle anlatıyor ki...

Kadıköy'ü anlatıyor, Fenerbahçe'yi, denizi, vapuru, her akşam aynı yerden geçen insanları... Kadıköy'ün orta yerinde Kadıköy'ü özletiyor bana nasıl oluyorsa! Sanki uzaktaymışım gibi hissediyorum... Sanki anlatılan hikaye benim.

Beyoğlu'na çıkıyor yürümeye. Sonra Cihangir'e. Sanki aynı İstanbul'u seviyoruz... Aynı İstanbul'u görüyoruz baktığımızda. (70 yıl farkla da olsa.)

Bazı insanlar birilerini ya da bir şeyleri çok güzel seviyorlar. Çok güzel özlüyorlar. Nasıl anlatsam bilmem... O çok güzel özleyen, çok güzel seven adamlardan biriydi işte oyunun ana karakteri.

1 saat 10 dakika sürüyor oyun. Tek perde. 1 saat 10 dakika tek bir kişiyi izliyorsunuz sahnede, o sadece anlatıyor. Ne dikkatiniz dağılabiliyor, ne sıkılabiliyorsunuz. Seyircileri selamlamaya başladığında kısa bir şaşkınlık. "Nasıl yani, bitti mi? Bu kadar çabuk mu!"

Biz oyunu öyle çok sevdik ki, ilk fırsatta bir daha izleyeceğiz...

Bir de "Tekrar Çal Sam" izleyebilsek yeniden keşke :)

...

2011-12-22T23:59:00.002+02:00

Kafamın içinde aynı şarkı çalıyor günlerdir. Ama en çok bugün. Kimsenin duymasını istemiyorum.

Ben susuyorum.

O susmuyor.

Öyle işte.

...

An Unexpected Journey

2011-12-21T12:29:00.002+02:00

Aklımı kaybettim, hükümsüzdür.

Görürseniz görmemiş gibi davranın.

Yılların bekleyişi son buluyor, Hobbit geliyor! Hobbit!!

Fragman bile heyecandan öldürecekti az kalsın. Son günler nasıl geçer, o film nasıl izlenir bilmiyorum. Mutluyum.

"Daha çok var" diyenle bozuşuruz söyleyeyim! Kaç yıldır bekliyorum (bekliyoruz) 12 ay bir şey mi? Kitapları okumamış, diğer filmleri birer kez izlemiş insan için sıradan bir film daha gösterime girecek olabilir ama o zaman da 1 yıl beklemek sizi rahatsız etmemeli... Biz yıllardır deli gibi bekleyen zavallılar için bu bile muhteşem bir şey!

Neyse.

"Mutluyum" demiş miydim?

Yeni yıl dilekleri

2011-12-19T18:36:00.000+02:00

Bu sene ciddi ciddi yeni yıl yazıları yazasım var ama genel tembelliğim buna izin vermiyor. Kafamın içinde onlarca şey var ama bu gidişle orada kalmaya devam edecekler. O kafamın içindeki gereksiz şeyleri bir şekilde dökme işine başlamak için bahane olarak bir mim seçtim kendime. Mim konusu "yeni yıldan istediğimiz 12 şey." Gönderen ise çok çok sevdiğimiz Sam . Teşekkür eder ve listeme başlarım.

1. Sevgili 2012, canım, heyecanla yollarını beklediğim güzel ve özel sene,
hani o bildiğin mevzu var ya, hah işte bi el at be gözüm. Hadi canım.

2. Kitap. Daha çok kitap. Hep kitap. Her yerde kitap. Yeni kitaplar istiyorum 2012, bol bol hem de. (Yazıyı taslaklarda bekletirken bir önceki yazıda bahsettiğim şahane kitap hediye edildi. 2012 istekleri fazla ciddiye aldı, daha kendisi gelmeden dilekler gerçekleşmeye başladı sanırım. Dikkaaaaat!)

3. Canım kardeşimi fazlasıyla stresli bir yıl bekliyor. 2012 adam ol, kızı üzme, tamam mı?

4. Konser istiyorum, hem de çok fazla. Şimdi isim verip seni sınırlandırmak istemem. Tamamen senin hayal gücüne kalmış bir şey. Bob Dylan getirirsin, David Gilmour getirirsin, Tom Waits getirirsin... Hepsi kabulüm. Listem daha da uzun biliyorsun. Aç bak last fm'de dinlediklerim listesinde kim varsa hepsi kabulüm, tamam mı canım benim?

5. Hani o mutluluktan öleceğini sandığın anlar var ya, yerinde duramadığın, midende kelebeklerin sürü halinde kanat çırptıklarını hissettin anlar. İşte onlardan istiyorum, yeniden. İstersen olur bence. Ben inanıyorum, olacak.

6. İçinde sıkışıp kaldığımız şu aptal zaman dilimi artık bitsin ve ortaya çıksın artık gerçekler. Her saat başı "Acaba bir şey oldu mu" diye kontroller yapmaktan yoruldum. En neşeli anlarımda bile aklımın koca bir parçası hep aynı yerde. Hadi artık, bitsin.

7. "Dur bir bakalım sende gerekli potansiyel var mı" diyerek beni içine attıkları bu aptal "hazırlık" senesi bitsin kazasız belasız. Hayatım hazırlanmakla geçti, yeter. Hazırım ben!

8. Gülümseyerek uyanılan sabahlar, keyifle yürünen yollar, özel şeyler ifade eden şarkılar... Hayatta her şeyin özel anlamı olduğu o zamanlar işte kısaca, hah ondan istiyorum. Olur be. Hadi be.

9. Mayalar saçmalamış olsunlar. Eğer saçmalamamışlarsa 1. Hobbit filmini izledikten 8 gün sonra gidiciyiz demektir. İkinciyi göremeyeceğimiz anlamına gelir bu da. Bak kaç senedir bekleyenler var, yapma bunu.

10. Doğum günü denildiğinde "pfff doğum günü mü" diyecek hale getirdi senden önceki bazı arkadaşlar beni. Sen bu fikrimi değiştirmeye yardım et olur mu? Fazla vaktin yok, ilk günler yoğun olacağını da tahmin ediyorum ama yap bir güzellik.

11. Sevdiğim insanların üzülmemesini istesem ne dersin? Hepimizin mutlu olduğu bir dünya mümkün değil, tamam. Zaten mutsuzluk olmazsa mutluluğun da anlamı yok, onu da biliyorum. Ama mutlu olsunlar be :( Gerçekten çok iyi insanlar hepsi. Tanısan seversin. Onlar mutlu olunca ben mutlu olayım. Zaten onlar da benim mutluluğumu paylaşıp benimle birlikte mutlu olabilecek insanlar. Uff, neyse işte. Mutlu olalım.

12. Son dileğim yukarıdakilerin hepsinin gerçekleşmesi! Bunu neden yapıyorum? Çünkü 100 metre uzaktan tanıyabileceğiniz bir oğlak burcu insanıyım. İşler kontrolüm altında olmazsa, daha doğrusu her şeye burnumu sokmazsam rahat edemem. Ayrıca 40 defa aynı şeyi tekrarlamazsam birileri mutlaka yanlış anlamıştır ya da yanlış yapacaktır gibi gelir. O yüzden 2012 geri dönüp baştan bir oku dileklerimi. Seni şimdiden seviyorum. Öptüm. Bye.

Mimi gönderen akrep kadınına oğlak kadınından selam göndermiş olalım bu son maddeyle :)

Güzel filmler, güzel albümler, önceden keşfedemediğim müthiş gruplar falan da istiyorum ama onlar yeni değil, tekrarlamasak da olur.

Ben mimi yazmayı başarana kadar ya yazdınız ya da bir şekilde aldınız ama henüz yazmadınız, o yüzden kimseye gönderemiyor olmanın derin hüznü içerisinde yazıyı bitiriyorum.

2012 biraz daha insaflı olur dilerim.

Yazının şarkısı: http://fizy.com/s/19r70k

Güzel bir günden kalanlar

2011-12-18T14:14:00.004+02:00

Bazı günler çok güzel. Mesela 17 Aralık 2011.

Öğlene doğru attım kendimi yollara. İstikamet "en sevdiğim". Hava öyle güzel ki... Hafif serin, hafif rüzgarlı.

Evde açıp bakmadığım facebook hesabımı yolda yapacak bir şey bulamadığımda telefondan kontrol ediyorum. Merak ya da bağımlılık değil, sıkıntıdan. Ekranın en üstünde bir bildirim diyor ki a.nur bir gönderide seni etiketledi. Hayatta tesadüf diye bir şey zaten yok ama olsaydı da bir gün önce neşelenmek için dinlediğimi bilmediği şarkıyı paylaşıp üstüne bir de beni etiketlemesi bu tesadüflerden biri olmazdı. Hayatımda yüzlerce sevimli insan yok ama olanlar öyle sevimliler ki tüm ihtiyacı karşılıyorlar.

Sonra İstiklal Caddesi'nde çok özlenmiş bir dostla buluşma.

Güzel havayı kalabalık içinde ziyan etmemeli deyip Bebek yollarına düşüş. Parkın önünden geçerken tanıdık bir şarkı peşimi bırakmadı yine. Hüzünleniyor insan.

Bebek sonrası Emirgan. Sahil boyunca rüzgarla birlikte yürümek ne büyük keyif!

Ardından "içimden geldi, aldım hediyesi" adını verdiğimiz hediyelerden yepyeni bir tanesi bırakıldı önüme.

Üzerinde sevimli bir notla:

Dostlar azdır zaten ve onların bile bazıları seni neyin mutlu edeceğini bilmez. Bazıları ise seni mutluluktan deliye çevirecek şeyi bilir! Benimki onlardan biriydi ve paketin içinden bu güzellik çıktı:

Beyoğlu, Bebek, Emirgan, Beşiktaş derken tüm gün dolaştık. Uzun zamandır böyle iyi hissetmemiş olmam mümkün. Durup durup "Hayat çok güzel" diyorum, "2012 güzel olacak", "Güzellikler yolda".

Daha fazla mutluluk için çikolatalı tatlılarımızla karşılıyoruz akşamı. Karşımızda ışıl ışıl köprü, ışıklarla süslenmiş ağaçlar, şahane bir sonbahar akşamı... (Kış mevsimindeyiz ama kış mevsimi özelliklerine sahip bir gün değildi dün.)

Eve geldikten sonra, sanırım saat 12'ye geliyordu pek çok sevdiğim grubun uzun zamandır günleri sayarak çıkmasını beklediğim albümünü dinlemeye başladığımda. Tüm yorgunluğuma rağmen bırakıp yatamadım. Tekrar, tekrar, tekrar...

UÇSUZ BUCAKSIZ azınlığın bir ferdi olarak gülümsedim bize ithafen yazılmış o güzel cümleye.

"Sen olurun olmazsa olmazı, olmazın illa da oluru değil misin?"

Güne son noktayı "Atlar Dönmedi" diyerek koyduk.

Çünkü sen, sen say beni de kendinden

başka insan,

başka şehir,

başka lisan,

başka nehir bilmem ben.

Çünkü atlarım henüz dönmedi o geçmişten.

Sonra yatmaya hazırlanırken "1 yeni mesaj" geldi telefona. Bir başka dosttan. Arada uzun yollar olsa da her daim yanı başımda hissettiğim bir dosttan. "Seni çoook seviyorum. İyi geceler." yazan bir mesaj. Durup dururken hem de. (ki bu en güzel kısmı zaten.)

Ben mutlu olmayayım da kim olsun şimdi?

Bak bir gün içinde 3 şahane dost sayesinde (Kesmeşeker'le birlikte 4) yüzümden bir saniye bile gülümseme eksik olmamış. Olmayanlar var, olmasını istediklerim, özlediklerim... Ama mutlu insanlar hayatlarında her şey iyi giden insanlar değil ya hani, var olanla mutlu olanlar onlar. İşte bu yüzden mutluyum. Böyle...

Aynı yerden devam

2011-12-16T22:38:00.001+02:00

Gündüzünü ayrı gecesini ayrı sevdiğim şehirde yağmurlu bir akşam... Yollar alışık olmadığımız kadar boş. Buğulu camın arkasından bir tek şehrin ışıkları ara ara takılıyor gözüme. Seviyorum.

"Kırmızı adam" duruyor trafik ışıklarında. "Dur" diyor. Öndeki arabanın fren lambası yanıyor. (stop lambası da derlermiş, fren lan o!) Kırmızı. Duracak belli. "Dur" diyor bize de. Hep durduruyor kırmızı. Kal diyor olduğun yerde, gitme, dur. Yasaklıyor. Engelliyor. Hep onun istediği olsun istiyor. Gördüğüm o ışıltılar içinde bir tek kırmızı olanları sevmiyorum!

Sarı ışıklar var. Beyazlar... Camın buğusunda onlarca oluyorlar. Onlarca sarı ve beyaz minik yıldız...

"Nothing unusual, nothing's changed

just a little older, that's all."

diyor şarkıda. "Değişmeyecek" demiş miydim sana da? Zaman geçiyor, yaşlanıyoruz; hayata dair, bana dair pek çok şey değişiyor. Ama bir şey var ki o hiç değişmiyor.

Kimilerinin "koza" kimilerinin "duvar" benzetmesi yaptığı; bana daha çok "kale" gibi gelen o sığınaklarımız var ya hani, işte oradan çıkarım sanmıştım bir gün. Çıkmazmışım. Hatta oraya nasıl yaklaşılacağını bilen insanları bile azaltırmışım günden güne.

Aklımdakileri bir tek asıl muhatabına söylemez, başka insanların kafalarını ütülemeye devam edermişim o şeylerle.

Bir şey söylemek zor. Ama söylememek de zor... Dedim ya bazı şeyler hiç değişmiyor diye. Söylemek istediğim tek kelime vardı. Duymayı istediğim tek kelimenin aynısı. Kendime sakladım yine.

Devam ediyor şarkı. Tam 14 kez dinliyorum eve gelene kadar.

"i'm not a miracle

you're not a saint.

just another soldier

on a road to nowhere."

deyişi tanıdık gelirdi hep. Hâlâ öyle...

Mucize değilim, değiliz. Hiçbir yere gitmeyen o yolda yürümeye devam ediyorum sadece. Bir yere gitmeyi de istemiyorum zaten.

"tell it like you still believe

that the end of the century

brings a change for you and me"

diye bitiyor şarkı. Her defasında "chance" diyorum "change" yerine. Değişim istemiyorum. Şans iyidir.

Saymayı bıraktım, ama "aklımda".

Şarkı: http://fizy.com/s/17tes9

En az yazının kendisi kadar gereksiz bir başlık yazdığımı varsayalım

2011-12-14T17:53:00.000+02:00

Tam şu an ne istiyorum biliyor musun?

Yorganı başımın üstüne kadar çekip yatağın içinde bir yerlerde yok olmak. Aralık ayı bitene kadar orada kalmak...

Yeterince inanırsam başarabilir miyiz?

("Başarabilir miyim" yerine "başarabilir miyiz" yazmışım. Sevgili beynim "biz" kim? Dalga mı geçiyorsun benimle? )

Güzel

2011-12-06T23:16:00.001+02:00

Kitap okuyan insan her şekilde güzeldir; her türlü severim ama bahsi geçen Mark Pellegrino olunca daha da güzel. Tüm gün bakabilirim bu fotoğrafa sıkılmadan.

Ama Mark Pellegrino'ya "insan" demek hakaret midir onun tereddütündeyim şu an. Adam Jacob (Bkz. Lost) , adam Lucifer (Bkz. Supernatural). Ne insanından bahsediyorsun Selin?

Kıskandım

2011-12-05T17:36:00.002+02:00

Beynimizin bir kapatma düğmesi olmadığından bütün gün bir şeyler düşünüp duruyoruz. Keşke durdurabildiğimiz zamanlar olsaydı ama yok. Düşünüyoruz her an.

Az önce bir blog yazısı okurken aklıma gelen bir şey üzerine görseldeki iki şahsiyetin dünyanın en kıskanılası insanları olduğunu düşündüm mesela. Eh işte, tüm gün düşününce malzeme bitiyor tabi, saçmalama kısmı başlıyor.

Günlük hayatımızda sürekli birileriyle etkileşim halindeyiz. (ahaha içimdeki öğretmenin hortladığı anlardan biri.) Tanıdığımız insan sayısı arttıkça yaşamamız muhtemel travmaların sayısı da artıyor elbet.

Eski sevgililer.
Sevgili sıfatını hiç almamış olduğu halde, tam da bu yüzden hayatımızda iz bırakanlar.
Ebeveynler.
Eski arkadaşlar.
Yeni arkadaşlar.
Birlikte çalıştığımız insanlar.
Öğretmenler.
Aile.

Aklınıza gelebilecek herkes bu listeye eklenebilir. Bazıları güzel izler bırakır elbet ama kötü iz bırakma potansiyeli her daim mevcut hepsinde.

Görseldekileri, yani Adem ve Havva'yı da bu yüzden kıskandım işte.

Hayatlarında birbirlerinden başka kimseleri yok. Ne aralarındaki ilişkiye müdahale edebilecek aileler, ne gelecekteki hayatlarının içine edebilecek eski sevgililer, ne kendi hayatlarını kıyaslayabilecekleri başka insanlar... Yok, hiçbiri yok. Sadece birbirlerine sahipler. Gidecek başka yerleri de yok ama böyle bir ihtimalin varlığından haberdar değilken olmamasına üzülmeniz gibi bir durum da söz konusu olamaz zaten.

Hayatından herhangi bir zamanda gelip geçen küçük ya da büyük her şeyin bıraktığı izleri ilk günkü gibi derinden hisseden ve gittiği her yere yanında götüren kızın dramı diyebilirsiniz bu duruma. Sanırım ben şu an o ismi vermeye karar verdim :)

Geleceğe dair her şeyi (yapılacaklar, aranacak insanlar, gidilecek yerler vs vs) unutup geçmişe dair hiçbir şeyi unutmamak bir tür lanet galiba.

*Pink Floyd-IF dinlerken yazıldı.

"if I go insane, please don't put your wires in my brain"

Nato kafa nato mermer

2011-12-02T03:17:00.003+02:00

"Nato kafa nato mermer"

Ne güzel bir deyiş di mi? Hastasıyız, ilgiyle takip ediyoruz, seviyoruz, bayılıyoruz, insan olsa çikolatamızı-çiçeğimizi alır istemeye gideriz, o kadar yani...

"Cuk" diye oturuyor bazı yerlere.

Nato kafa nato mermer.

Cuk!

Oldu bak, gördün mü?

Demiştim ben.

Ne çok severim

2011-11-30T18:13:00.000+02:00

Kitap okuyan insan sevilir, hem de nasıl sevilir...

Saçma sapan olmasına rağmen popüler olan o kitaplardan bahsetmiyorum ama... Kitap seversen bir zaman sonra sevdikleri kitaplardan insanları tanımayı öğrenirsin. O dünyayı bilen biri bu dünyanın gerçekliğiyle yetinemez bir daha, belki o yüzden seversin. Başka kime anlatabilirsin ki kendini hem?

Güzel bir kitabın son sayfasında hissettiğin o şeyi bilen;

Yeni bir kitap aldığında gözlerinde oluşan o ışıltının nedenini anlayan;

Sevdiğin kitaptan bahsetmeye çalışırken kelimeleri seçmekte neden zorlandığını bilen;

Aynı kitabı defalarca neden okumak istediğini anlayabilen;

Kitapları senin sevdiğin kadar seven insan candır, her şeydir!

Sevilmez de ne yapılır...

(Etrafımda daha çok olsalar keşke... Ayrıca seneler geçse de onlara olan sevginin azalmaması bundandır belki.)

*Ben bunu yazarken Ella Fitzgerald I Love Paris'i söylüyordu.

Görsel: http://www.flickr.com/photos/melinwonderland/

Je Crois Entendre Encore

2011-11-29T06:55:00.001+02:00

Bir aryayla sabahı etmek...

Gün David Gilmour'la aydınlandı bugün, "Je Crois Entendre Encore"la. Onlarca farklı versiyon arasından elbette David Gilmour ile!

Milyonlarca alternatif olsa yine seçeceğim adam. Birileri daha güzel söylemiştir belki. Olsun.

Yağmur yağıyor. Üşüyorum. Tek başıma yürüyorum iki yanı ağaçlıklı bir yolda. Ağaçlar sapsarı. David Gilmour söylüyor, bir tek ben dinliyorum. Bir tek ben duyuyorum.

Hâlâ duyduğuma inanıyorum
palmiyelerin altında saklı
sevecen ve gür sesini
yaban güvercininin şarkısı gibi...

...

Onu hâlâ göreceğime inanıyorum
yıldızların aydınlığında...

Yağmur daha çok hızlanıyor gibi o söyledikçe. Daha çok üşüyorum. Sabah oluyor...

Hayal kurmak için gözlerimi kapatmaya bile gerek yok. "4 dakika" yetiyor her şey için. Onlarca 4 dakikayı birbirine ekliyorum. O söylüyor, ben yorganın altında gittikçe yok oluyorum.

Kısacık-25

2011-11-29T04:25:00.006+02:00

* Komik bir şeyler tavsiye eden insana Friends testi yapacağım bundan sonra. Friends izlemiş adamın güldüklerine gülebilirim. Amaaa mesela 1994-2004 arası zaten yapılmış olan esprileri 2011 senesinde tekrarlayan HIMYM dizisine ettiğiniz o iltifatlar benim o sevimli 6 arkadaşımın o dizideki 10 senesine hakaret! Friends'i çocukken izlediğimden dolayı çok net hatırlamadığım dönemlerde ben de HIMYM izledim, inkar edemem. Ne zaman ki "Dur ya Friends izlemeyeli seneler oldu, bir daha izleyeyim" dedim, o zaman "komik" kavramına bakışım değişti. Üzülüyorum copy-paste esprilerle komik olmaya çalışıldıkça. Chandler Bing diye bir adam geçti tv ekranlarından. Sözlükte "Sarcasm: Alaycılık (Örn: Chandler Bing)" diye bahsi geçmesi gereken bir adam. Lütfen saygıda kusur etmeyelim. Bugün izlediğimiz ve komik saydığımız pek çok yabancı dizi esinlenme ya da kopyalama yoluyla Friends'ten bir şeyler alıyor. Bazen benzer bazen kopya hikayelere denk geliyorum. Hatta en kötüsü birebir aynı diyaloglar... Zevkler ve renklerin tartışılamayacağını kabul etmekle birlikte taklit iğrenç bir şey diyerek bu maddeye son veriyorum. Sevgiler.

* Yukarıdaki "naked man" sadece küçücük bir örnek. Dikkatli izleyiciyseniz bulabilecekleriniz çok daha fazla.

* İzlemeyi bırakmış olsam da Dr. House da o konuda başarılı bir adam. Sezar'ın hakkı Sezar'a.

* Kişisel fikrimdir, şayet baransu denen "şey" beğenmezse bir kampanya da benim için başlatabilir, sorun etmem. Gurur duyarım aksine. O ve iğrenç gazetesi, ayrıca etrafındaki kendisi gibi tipler tarafından sevilmemek gururdur zira. (Bilmeyenler için not: Mesele Ekşi Sözlüğe karşı başlattığı gerzekçe kampanya.)

* 9gag'de bir şeye gülüyoruz, 1-2 saat sonra twitter'da aynı şeye gülümsüyoruz ya da direkt twitter'da bir şeye gülüyoruz. Ertesi gün yine twitter'da 300. kez görünce "Yeter amaaa" demeye başlıyoruz. 1 hafta sonra facebook'a düşüyor. Sonra internet dünyası facebook'tan ibaret olanlar zorla beğenmemizi istiyor ya da oradan buradan "bak ne paylaştım, çok komiiiik" diyorlar ya, ağlamak istiyorum. Facebook dışında bir dünya var dostlar, gerçekten var. Kendi dünyanızı kendiniz seçin tabi ama en azından tacizi kesin!

* Facebook'u çok kullanan ama böyle olmayanlar da var tabi, az var ama var.

* Öğrencilerin ekli olduğu facebook hesabında 3 dakika geçirmek hayattan nefret etmeme yetiyor. 10-18 yaş arası gençlerin o kadar hayattan soğumuş ve o derece depresif olmaları hem üzücü hem komik.

* Ellerimiz üşümese hayat daha güzel olurdu.

*Henüz hava çok soğuk değil ama atkı-eldiven-şapka üçlüsü ve kalın montlarla gezen hemcinslerim doluştu ortalığa. Kar yağdığında ne halt edecekler kestiremiyorum. Sorun o değil, üşüyordur giyer, tamam. Ama bir de mart ayında babetlerle, ince montlarla gezmeye başlayan bir grup hemcinsim var. İşte bu iki grup aynı grupsa şayet, Allah yarattı demem söyleyeyim! Gıcık mısınız? Mevsimin gerektirdiği şekilde giyinmeyince ilginç mi oluyorsunuz?

* Bazı anlar "Irkçı değilim, herkesten eşit derecede nefret ediyorum" sözünün canlı örneği haline geliyorum. Şükürler olsun ki geçiyor.

* Bana uzun yazıyorsun diyenler gelip bir de sınav kağıtlarımı görmeliler :)

2 bilgi, 3 yorum sorusu olarak hazırlanmış uzmanlık bilgisi sınavında 3,5 sayfa doldurdum mümkün olan en minik yazıyla. Biri bana "yaz" deyince duramıyorum, onu fark ettim :) Bu arada bu uzmanlık bilgisi dersinin alanı hukuk. Hukukla alakasız bölümler okuyup benim kadar çok hukuk dersi alan yoktur diye düşünüyorum. Kendi alanımla alakasız olsalar da aklımın gittiği 3 şey var. Biri fizik, biri psikoloji, biri hukuk. (Psikoloji az da olsa ilgili sayılabilir aslında. Formasyon kapsamında epey güzel dersler almıştım üniversitedeyken.)

* Kişisel uzun yazma rekorumu henüz kıramadım bu arada. Rekorum 2 soruluk "Çağdaş Fransız Edebiyatından Seçme Metinler" dersinde yazdığım 6 sayfa diye hatırlıyorum.

* Yazarken AC/DC dinlendi. "it's a long way to the top, if you wanna rock'n roll!"

Kısacık-24

2011-11-28T16:07:00.013+02:00

* İstanbul'un yağmuru yağmur olmayı bıraktığından beri sonbaharı eskisi kadar sevmiyorum. Kar yağmayan kışlardan bahsetmiyorum bile. Bir tek yaz mevsimimiz var görevini hakkıyla yerine getiren, gerisi hiçbir şeye benzemiyor.

* Son sınavından çıkan öğrenci mutluluğu için bile insan sonsuza kadar öğrenci kalabilir! "Yattaaaaa" diye çıktım kapıdan.

* Kafamı kurcalayan bir probleme kendi başıma çözüm bulamamışsam durumu birine anlatırım. Çözüm bulamamış olmam aslında hata yaptığım ama kabullenemediğim anlamına gelir çoğu zaman. İşte sorduğum kişiden bunu söylemesini isterim. Anlatırken de durmadan "hata değil mi bu, bak yanlış düşünüyorum" diye de şartlandırırım karşımdakini. Karşımdaki bana engel olacağına gaz verme moduna geçer başıma gelecekler açık olmasına rağmen. Dertleri ne bilmiyorum. Ama ben sadece bu durum yüzünden kafamı kurcalayan o şeyleri artık anlatmıyorum. Göz göre göre hata yapıyorum, beni durdurmanı istiyorum senden açıkça. Gaz verilmesine ihtiyacım olsa "güçlü kadının el kitabı" tadında bir kişisel gelişim kitabı alırım değil mi dostum? (Aylar öncesinden kalma bir isyan bu. Bugüne kısmetmiş.)

* Yukarıda ismini yazdığım kitap ismi uydurma aslında ama bir yerden duyduysam da aklımda kaldıysa ve ben uydurdum sanırken aslında gerçek bir kitap ismi vermişsem diye düşünmüyor değilim.

* David Gilmour diye bir adam yaşıyor bu dünyada. Bob Dylan, Tom Waits, Willie Nelson... Freddie Mercury vardı. Aslında şanslı bir insanım. Varlıklarının farkında olmadan ölüp gitmem de mümkündü.

* Bir şeyi çok sevmem ve nefret etmem arasında incecik bir çizgi var. En sevdiğim yazarın en kötü kitabı bir anda ülkenin en popülerleri arasına girerse ve herkesin elinde görmeye başlarsam o yazarla tüm bağlarımı o an koparabilirim.

* En sevdiğim şarkı için "ayy sefkilimle ikimisin şarkısı bu, çoook sefiyorusss" yazan hiç tanımadığım biri de olsa o şarkıya bakışım değişir mesela.

* En sevdiğim filmin ne olduğunu bilirsen ve benimle konuşurken her saniye o filmle ilgili göndermeler yapma gibi bir saçmalığa başlarsan o film artık en sevdiğim film olmaz. Adını duyunca sinirimi bozan film olur.

* Saçma ama değiştiremeyeceğim için kabullendim. Mutluyum böyle.

* İnsanlar hayattaki beklentilerinizin onlarınkinden farklı olabileceğini kabullenemiyorlar. Onların mutluluk anlayışında en temelde olan şeyler sizin hayatınızda eksikse siz mutsuz oluyorsunuz gözlerinde. Eksikler var, evet. Bir kere ben hala Rus klasiklerini yazıldıkları dilde okuyamıyorum. Hâlâ hiçbir kitabın kapağında çevirmeni olarak benim ismim yazmıyor. Seneler evvel okuduğum ilk Dostoyevski kitabından sonra okuyabilmemi sağlayan o çevirmene duyduğum tarifsiz minnetin benzerini kimse benim için duymadı henüz. Dünyada görmek istediğim yüzlerce yer var ve daha hiçbirini görmedim. Daha benzer pek çok hayalim gerçekleşmedi. Ama ben istediğim şey için çalışıyorum ve bundan dolayı mutluyum. Özel bir okulda öğretmenlik yapıp istediğim buymuş gibi ve çok mutluymuşum gibi davranmaktansa istediğimi yapıyorum.

* Bir de insan herkesi kandırabiliyor belki ama kendini kandıramıyor ya hani, işte ben onu fark ettiğim andan beri kendimi kandırmıyorum hiç. Bazen "her şeyin hayırlısı böyledir belki" zırvasına inanmaya çalışıyorum tamam ama mutlu değilken mutluymuşum gibi yapmıyorum. Deneyin, seveceksiniz.

* Ayrıca mutluluk ulaşacağınız o son nokta değil sürecin ta kendisi.

* Yazıyı yazarken Radiohead-All I Need dinlendi.

* Görsel de şuradan bulundu: http://www.flickr.com/photos/cyrusphotography/3767962237/in/faves-63661940@N03/

"Hold On"

2011-11-26T23:45:00.002+02:00

Adam ölür. Pek çoğumuz gibi bu dünyaya ne halt etmeye geldiğini anlamadan yaşamıştır, acemi ölüm meleğine ilk karedeki soruyu sorar.

Tüm bunların anlamı ne, biz buraya ne halt etmeye geldik, sonra ne olacak. Nedir yani, neden buradayız? Ne yapıyoruz, ne işe yarayacak yaptıklarımız? Neden ölüyoruz? Ne oluyor yahu! (Böyle sormuyor tabi, benim sorularım bunlar.)

Soracak birini bulsanız sormaz mıydınız?

Acemi ölüm meleği Dean ne cevap vereceğini bilemez. 2. karedeki cümleyi söyler ve bu sahneyi benim için unutulmazlar arasına sokar: "Everything is dust in the wind"

Adamın tepkisi daha da güzeldir. Bu kadar mı yani? Bir Kansas şarkısı mı?

Kansas, 18 yaşındayken başka bir grubun peşindeyken karşıma çıkan ve o zaman değerini anlayamadığım bir grup. Değerini anlamamışım ama karşıma çıkış şeklini hâlâ unutmadığıma göre etkilenmişim demek ki. Seneler sonra hatırlayıp dinlemem yine o yukarıdaki dizi sayesinde oldu diyebilirim. Ara ara dinlediğim bir iki şarkı vardı ama o kadar işte.

Son günlerde en çok dinlediğim şarkı yine bir Kansas şarkısı... Her şeyin anlamı o şarkı değil belki ama duymak istediğim her şeyin o şarkının içinde olduğu kesin.

Hayattan mucizeler beklemeyi bıraktım. Beklentilerini ne kadar düşük tutarsan o kadar az hayal kırıklığına uğrayacağını sonunda ben de kabullendim. İflah olmaz bir Pollyanna değilmişim yani :)

Hayatın tüm aptalca yanlarını kabullendim, kendimi kandırmadan da mutlu olabiliyorum kabullendiğimden beri. Yine de tüm bu aptallıklar canımı sıkıyor zaman zaman. İşte o anlarda yeniden iyi hissetmemi bir şarkı sağlıyor, tek bir şarkı. Şu: http://fizy.com/s/1dlacn

*Görseller Supernatural'dan. 6. sezon 11. bölüm "Appointment in Samarra"

School of Rock

2011-11-14T19:54:00.000+02:00

iste bu yüzden seviyorum bu filmi!
:)

Şahane Hatalar

2011-11-13T15:41:00.000+02:00

Liseyi bitiriyorum. Önümde iki seçenek var. Ya yolculuğa çıkacağım ya da üniversiteye devam edeceğim erkek arkadaşımla kalıp.

Normalde tercih etmeyeceğim alternatifi seçiyorum çünkü macera arayışındayım!

Gitmek için Avrupa'yı seçiyorum. İstikamet İtalya! Sanat galerileri... Zerre kadar yeteneğim yok ama resim bile yapıyorum, sergilere katılıyorum.

Birine aşık oluyorum. Hayatımızın geri kalanını denizde geçiyoruz. Ölene kadar...

Yeniden başlıyorum hayata. Aşık oluyorum başka birine ama o gitmeli. Önümde yine 2 seçenek var. Ya kalması için yalan söyleyeceğim ya da eğitimini tamamlayabilmesi için destek vereceğim ve gidecek.

Yalan söyleyemiyorum, gidiyor. Seneler sonra sevimsiz bir kızla birlikte dönüyor. Mutsuzum. Saçma sapan bir de evlilik ekliyorum mutsuzluğumun üstüne. Göl kenarında bir evde ölüyorum...

Yeniden başlıyorum. İzlanda'ya yerleşip büyüler öğrenip yapıyorum. Güzel kızların sessiz oğlanlara aşık olmalarını sağlayan büyüler, çocukların çarpım tablosunu ezberlemesini sağlayan, zengin erkekleri bekar annelere aşık eden büyüler... (Başıma gelenler içinde şimdilik en çok bunu sevdim.)

Yaptığım her tercih bambaşka bir yere götürüyor beni. İyi olacak sandığım şeyler kötü sonlara sebep olurken, olumsuz görünenler geride güzellikler bırakıyor.

Her tercih bambaşka bir hayat sunuyor bana. Elbette bunları gerçekten yaşamıyorum.

Kitaplar hayatınızın önemli bir parçasıysa siz de bu hissi iyi bilirsiniz. Bazen okuduğunuz kitaptaki ana karaktere çok bağlanırsınız ve kendi hikayenizmiş gibi hissedersiniz hani. İşte bu anlattığım şeye onun bir üst modeli diyebiliriz. Çünkü bu kitabın ana karakteri sizsiniz.

Her bölüm sonunda size iki tercih sunuluyor. Kararınızın sizi yönlendirdiği bölümden devam edip kendi hayatınızı oluşturuyorsunuz. 150 farklı sondan birine vardığınızda benim gibi başa dönüp başka bir tercihle yeniden başlayabiliyorsunuz hikayenize.

Sanırım kitabı alalı 3 hafta oldu. 3 haftadır sıkıldıkça bir hikayenin ortasına atıyorum kendimi. Hayatımı etkileyen küçük kararları düşünüyorum. Sonra yine bir hikaye...

Burada hayat çok eğlenceli yani :)

Tam da battaniyenize sarılıp kitap okuma keyfi yapma günleri gelmişken bu kitapla karşılaşması gereken biri varsa ben görevimi yaptım. Gerisi kitapla okuyucuya kalmış. Onlar arayıp bulurlar birbirlerini :)

(Kitabın yazarı Heather McElhatton. Basmayı tercih ettikleri kitapların güzel olması bir yana sayfa düzenlerinden dolayı pek seviyorum April Yayınları'nı. Okurken gözünüzü yormuyor. Geçenlerde yazdığım Kitap Hırsızı'nı okumaya çalışırken mahvolmuştum mesela.)

Kitabın arka kapağından bir cümleyle bitirelim:

"Kader diye bir şey vardır ve sizin seçimlerinizle değişir."

Ne yapsam ne etsem

2011-11-12T20:04:00.000+02:00

Üniversitedeki sınav sistemine alıştıktan sonra lise öğrencisi halinizi düşünüp acıdınız mı bilmem. Ben yaşamıştım.

9. sınıfta gelecekte benimle hiçbir alakası olmayacak dersler için çektiğim sıkıntı mesela. Hadi şimdi YGS yüzünden herkes her dersi bilmek zorunda tamam ama bizde öyle bir durum da yoktu. O yüzden 9. sınıfta çektiğim matematik sıkıntısı tamamen boşu boşunaydı. (Fen dersleri de öyle ama onları severdim.)

Seneler sonra 2. üniversiteyi okumaya karar verip matematiğe ihtiyaç duyduğumda bile 9. sınıfta o konuların bir kısmını görmüş olmak işime yaramadı. Kompleks abidesi şeklinde ortada dolaşıp kimseye zerre kadar fayda sağlamayan o kadının herhangi bir öğrencisinin de onu sevgiyle andığını sanmıyorum.

Neyse.

10. sınıfa geçip bütün derslerimin olması gerektiği şekilde olduğunu görünce 9. sınıftaki halime üzülmüştüm.

Üniversiteye başladım. Hazırlık bitince normal vize-final düzeni de başlamış oldu ve genel olarak lisedeki halime üzüldüm. 08.30-16.10 arası okuldaydık biz. Saat 3'e kadar durmadan ders işleyip sonra sınav olduğumuz günler olurdu. Düşününce ne korkunç geliyor. Tüm gün ders dinle, sonra o kafayla sınava gir.

O zaman rahatsız edici olduğunu fark ediyordum tabi ama başka türlüsü mümkün değildi ki.

Sonra üniversitede staja başladık. 3 dönem farklı okullarda staj yaptım, birinde bile "Siz gelmeyin ya, ben imza atarım geldiler diye, geçiririm sizi, yeter ki sınıfta ayak altında dolanmayın" diyen o hocalara denk gelmedim. "Şu kitabı alın sınav hazırlayın", "Şu sınıfa gidip ders anlatın", "Şu sınav kağıtlarını değerlendirin"...

O zaman da bocalardım. Sabah git, öğretmencilik oyna, okula gel, öğrenci ol.

En sonunda o da bitti. Öğretmen olduk. Her şey gibi ona da çabuk alışıldı.

Buraya kadar hep bir üste taşıdığımdan sıkıntı yoktu. Sonra gelen öncekine nazaran daha kolay bir durumdu. Ama şu an iş biraz tersine döndü.

Herhangi bir iş yaptıktan sonra öğrenciliğe dönmek mutlaka zordur ama öğretmenlikten sonra dönmek biraz daha tuhaf.

2 yıldır sınav yapan insanken sınava giren insana dönmek bir yana, 2 yıldır ders anlatırken şimdi ders dinlemek çok daha tuhaf. Dersi anlatanın öğretmen olması ve olmaması arasındaki farkı da ne yazık ki fazlasıyla net görüyorum. Tecrübeyle bazı şeylerin aşılacağına inancım sonsuzdu, artık tereddütlüyüm. (Sanırım eskisinden daha çok "Herkes kendi işini yapsın, öğretmenler ülkenin geleceğini şekillendiren insanlar, yoldan geçen adamı tutup öğretmen yapamazsınız" şeklinde isyan edeceğim. Üniversitede alanına hakim olması yetiyor elbet ama aynı durumu ilköğretim ve liselerde düşününce...)

Şimdi ders çalışmalıyım. Ama ders çalışmak nasıl bir şeydi sanırım unutmuşum :) 7 tane sınavım var, bunlardan bir tanesi ilk girdiğim günden beri "iyi ki almışım" dediğim dersin sınavı. Geriye kalan dersler eğer önceden neye benzediğini bilseydim asla almayacağım türden. (Farklı bir bölümden yüksek lisans yaptığım için bilimsel hazırlık programı denen bir zıkkım var bu yıl. Yine "hazırlık" okuyorum yani. O yüzden de 4 yıllık lisans programından istediğim dersleri alabiliyorum.)

İyi tarafından bakalım. Bu kez istediğim şeyi yapıyorum ve sevdiğim şey için çalışıyorum. Şimdi kötü tarafa geri dönelim. İstediğim şekilde devam edebilmek için ders çalışmalıyım.

Sonunda başaracağım başlamayı.

Umarım.

Milyonlarca kez bu şarkıyı dinlersem gaza gelirim belki, gaza gelmesem de mutlu olurum en azından: http://fizy.com/s/16nr9n

Ten inch hero

2011-11-11T03:37:00.003+02:00

Supernatural kelimesinin bir anlamı "doğaüstü". Dizinin ismi de bu anlamdan geliyor.

Sözlüğe göre bir diğer anlamı "mucize kabilinden". Bence kelime asıl bu anlamıyla kullanılmış olmalı zira dizinin ismini yazıp aradığınızda karşınıza çıkacak 3 adam; Jensen Ackles, Misha Collins ve Jared Padalecki mucize kabilinden adamlar. (Tumblr sayfamı bir süredir sıklıkla süslemekteler. Özellikle "melek" olan...)

Karakterlerin her birine neden hayran olduğumu uzun uzun anlatabilirim ya da Jensen Ackles'ın dünyanın en güzel yüzüne sahip olduğuna inanmamdan bahsedebilirim ama konumuz bu değil.

Şimdilik...

Geçen gece şuna benzeyen bir fotoğrafa denk geldim:

10 dakika sonra filmi bulmuş ve indirmeye başlamıştım tabi.

Huyumdur; herhangi bir diziyi izlerken sevdiğim adamların rol aldığı başka yapımları ararım, bulurum, izlerim. Bambaşka şekillerde izlemek hoşuma gider hep. Bazen sonuç hayal kırıklığı olur, bazen de şimdiki gibi "iyi ki izledim" derim.

Filmimiz "Ten Inch Hero". Sevimli karakterlerle dolu sevimli bir film. Bir tek Jensen Ackles'ın eşinin canlandırdığı karakteri bir süre sevmedim. (Fesatlığımdan ve kıskançlığımdan.) Sonra geçti.

Senaryo muhteşem, oyunculuklar harika, kurgu inanılmaz gibi ifadeler kullanamam, öyle değil. Basit ve sade her şey. Ama şunu söyleyebilirim ki uzun zamandır hiçbir filmi izlerken gülümsemekten yüzüm acımamıştı. Bir ara mutluluktan ağladığımı da itiraf etmeliyim. (Uzun zamandır iyi/kötü hiçbir şey ağlatmıyordu beni.)

Birbirini seven, iyi niyetli insanlarla dolu bir film izledim bu akşam ve "İyi hissetmek için izlenecek filmler" isimli o kısacık listeme tereddüt etmeden ekledim...

Bir ara pembe dizi oğlanına evrildi bizimki:

(Bir insanın her halinin ayrı güzel olması haksızlık.)

Hayatının farklı dönemlerinde birbirlerine dair hayaller kurmuş ama diğerine söyleyememiş adamla kadına; birbirlerinin internette yazdığı kelimelere aşık olmuş bir başka adamla kadına; aşık olduğu kadın yanı başında olmasına rağmen cesaret edemeyip tek kelime edemeyen adama; doğru insanları korkutan o kadına gülümsüyorum bir gece vakti. Hissettiğim şeyi anlatmak için yapılacak tek benzetme kar yağarken içtiğiniz salebin verdiği his. Sıcacık. (Ben salepten nefret ederim normalde ama sadece kar yağdığında canım deli gibi salep ister. Kardan bahsetme sebebim o yani.)

Öyle işte.

1 yıl önce-1 yıl sonra

2011-11-09T18:04:00.001+02:00

Hayatımın en sıkıntılı ve iğrenç dönemlerini sıraya dizsem, geçen yılın tam bu zamanları ilk 3'e rahatlıkla girer.

Cebren ve hile ile müdür odasındaki dosyadan yürütüp ilçe milli eğitim müdürlüğüne gönderdiğimiz staj belgelerimin akıbeti, bir yıl daha o iğrenç yerde çalışmaya devam etme ihtimali, belgeleri habersiz gönderdiğim için başıma gelebilecekler (beni bu işe mecbur bırakanlar utansın!), sonra ne olacağı korkusu...

Tam bunların ortasındaydım 1 yıl önce bugünlerde.

Bir gün işten kaytarmak için ALES'e girdim. Soru tiplerini ve sayılarını sınav sırasında; hangi bölümlerden sorumlu olduğumu sınavdan sonra öğrenmeme rağmen aldığım puan kesinlikle mucizeydi! (İşten kaytarmanın daha kolay yolları var tabi. Ama hem soruların neye benzediğini görmek istemiştim, hem de sanki her şeyimiz çok tammış gibi izin aldığımız günler sınav kağıdıdır, hasta raporudur her şeyi görmek isteyen işverenlerimiz vardı. Görmek istesin elbet ama biz de pek çok belge görmek isterdik ve kendisi tüm işleri bin bir sahtekarlıkla yürüttüğü için ortada hiçbir şey olmazdı. İnsan ne kadar yalan söylerse karşıdakinin de o kadar yalan söylediğini varsayıyor sanırım.)

Ardından staj belgelerim geldiğinde "Evet, ben belgeleri habersiz gönderdim ama o kadar çok şey saklıyorsunuz ki benim başıma iş açamazsınız" kozuyla dershaneden kurtardım kendimi. O kadar büyük pisliğin içindeler ki bana yapacakları hiçbir şey yoktu...

Yine de 1 ay boyunca ne uykumdan, ne yediğimden-içtiğimden bir şey anladım. Kabus gibiydi her şey.

2 ay tembellik yaptım. Fazla zamanımı almayacak bir iş bulursam hem ders çalışırım, hem tembelliğe iyice alışmamış olurum diye düşünerek zerre kadar umudum olmamasına rağmen Milli Eğitim Müdürlüğü'nde işi olduğu için gidecek olan kardeşimin peşine takıldım. Müdürlükten çıkarken o civardaki bir okulun İngilizce öğretmeniydim. İşler umduğum gibi olmadı tabi, ders çalışmayı umduğum saatler ya film izleyerek ya da geçmişle hesaplaşıp gelecekten korkarak geçti.

Okulun açılmasına 2 gün kala, harıl harıl İngilizce öğretmeni arayan insanların karşısına çıkışımın onlar için farklı bir anlamı olmadı elbet ama benim için oldu.

Fransız Edebiyatı alanında yüksek lisans planlarım temelinde çeviri yapmak içindi. Sağ kulağı sol elle tutmaya çalışma hikayesi işte. Oradaki İngilizce öğretmeni arkadaşlardan şu an öğrencisi olduğum bölümün varlığını öğrendim. Bölümün İngilizce bölümüyle ortak olması daha çok işime geldi temeli İngilizce olan bir Fransızca öğretmeni olarak. Hatta değişen ve benim kaçırdığım başvuru tarihlerini de onlar sayesinde öğrendim. 1 hafta içinde bulmamın imkansıza yakın olduğu kitapları da onlardan ödünç alıp okudum vs.

O 4 aylık öğretmenlik süreci sanki beni bu işe hazırlamak içinmiş gibi...

2-3 günde bulabildiğim tüm kitapları okudum. (Bir gecede 3 kitap bitirdim. Hızlı okuma tekniklerinin işe yaradığının en güzel örneklerinden olabilirim.)

Gerisi malum.

O sıkıntıdan uyuyamadığım günlerin üzerinden neredeyse 1 yıl geçti. Her konuda olmasa bile bu konuda işler iyi gidiyor diyebilirim be! En azından 2 yıl sonrasında olabileceğimi düşündüğüm noktaya şimdiden gelmiş olmam bir başarı sayılır. Bundan sonra işler iyi gider mi bilmiyorum. Belki 2 yıl sonra pişman olurum, onu da bilmiyorum. Ama hayat değişiyor işte... 1 yıl gibi kısa bir sürede bile.

Hayat böyle.

Hayatın en güzel tarafı da en kötü tarafı da bu.

Alıntı-8-

2011-11-07T14:57:00.000+02:00

Zamanın birinde Arthur Schopenhauer demiş ki:

"Evlensek de mutsuzuz, evlenmesek de. Yalnızken de mutsuzuz, topluluk içinde de. Tıpkı ısınmak için birbirine sokulan ama çok yaklaşınca rahatsız olup, çok uzaklaşınca bedbaht olan kirpilere benziyoruz. Çok komik aslında... Herkesin yaşamı hemen her zaman bir trajedi. Oysa ayrıntısıyla üstünden geçildiğinde aynı yaşam, komedi özellikleri sergiliyor."

Ne eksik, ne fazla.

Kitap Hırsızı

2011-11-02T01:24:00.000+02:00

"Ölüm size bir hikaye anlatmak isterse durup dinlemez misiniz?"

Küçüktüm. Sınavdan sınıfın en yüksek notunu aldığım için bir kitap hediye etmişti öğretmenlerimin biri. Evin kapısından girer girmez başlamıştım okumaya elbet.

Yanılmıyorsam 14 yaşındaydım. Kitabın son bölümüne geldiğimde ağlamaktan okuyamaz olmuştum kelimeleri. 5 dakika ara ver, biraz sakinleş, 2 cümle oku, tekrar ağla, tekrar ara ver...

Kitap bitti, yorganı çektim başıma, sabaha kadar ağladım. Zeze'ye, Maurice Chevalier ile karşılaşmasına... Babası yerine koyduğu o adamın, hayal dünyasının bir numaralı kahramanının karşısına dikilmişti hani, tanımaz elbet ama belki küçük bir bakış, bir gülümseme yakalarız, anlamlar yükleriz sanmıştım.

Hayal dünyamda yaşattığım kahramanlarımın bir gün karşısına dikilebilirsem yaşayacağım şeyi okudum başkasının kelimelerinden. Zeze'den çok benim hayalimdi yıkılan.

Kitabı daha sonra en azından 5 kez daha okudum. Hep aynı etki...

Seneler geçti aradan. Yüzlerce kitabım oldu. Ama ne zaman aklımdan Zeze geçse, Maurice Chevalier geçse hissettiğim o hüzün hiç son bulmadı.

Doğru kitaplar sizi bulur bir şekilde. O doğru kitaplardan biri beni Tumblr'da buldu. 2 defa kitap alışverişi yaparken almayı unuttum. Sonra bir gün aylak aylak İstiklal'de dolanırken "Alacağım bir kitap vardı benim" diyerek daldım kitapçının birine. Hangi kitap olduğu aklımdan tamamen çıkmışken. İçeri girince mutlaka alacak bir şey bulacağımı biliyorum ya nasılsa...

Tam görüş hizamdaki kitap rafında yan yana dizilmiş onlarca kitap ve onlara yaslanmış duran, diğer tarafa dönük tek bir kitap... Sizce hangisi?

Ben onu unutmuşken o beni yine buldu. Sonrasında bitmesin diye azar azar okuma günleri geldi...

Tam 25 sayfa var şu an bitmesine. Sabahtan beri elime alıp alıp bırakıyorum. 14 yaşında yorganın altında ağlayan o kız olmaktan korkuyorum galiba yine. Kitaptaki küçük kızla kitapları çok sevmemiz dışında tek bir ortak noktamız yok ama öyle bir benimsemişim ki hikayesini fark etmeden...

"Ölüm meleğinin ağzından bir kitap hırsızının hikayesi" bu okuduğum.

Her durumda hayatta kalan birinin hikayesi bu; hep geride kalmakta ustalaşmış birinin hikayesi. Aslında pek çok başka şeyin yanısıra şu saydıklarımla ilgili küçük bir hikaye:

*Bir kız
*Bazı kelimeler
*Bazı fanatik Almanlar
*Bir Yahudi dövüşçü
*Ve bol miktarda hırsızlık

Liesel'in hikayesinin son bölümünü okumaya gidiyorum şimdi...

*Koyu yazılmış cümleler kitabın arka kapağından.

Öyle.

2011-10-31T10:28:00.000+02:00

Aslında olayın özü bu kadar. Hatta olayın kendisi tamamen bu!

Bir filmin son iki dakikası hem "nasıl" sorumun hem de "neden o" sorumun cevabı gibi...

Öyle.

Onlar Gibi

2011-10-28T23:53:00.000+03:00

Yeminliydik "onlar gibi" olmamaya. *

Olmamayı başaracak mıyız sahi?

Pes mi edeceğiz?

Yoksa çoktan onlardan olduk mu...

Görsel: http://rokoroko.deviantart.com/gallery/#/d2tiw3y

...

2011-10-24T19:04:00.000+03:00

Hani bazı zamanlar her şey üst üste gelir, sürekli kötü haberler, aksilikler, olumsuzluklar... Geldi mi üst üste gelir ya hani, günlerce bırakmaz peşinizi...

İşte ülke olarak geçiyoruz galiba o dönemden. Üzülüyoruz, kızıyoruz. Olanlara kızıyoruz, sonra birbirimize kızıyoruz. Hiçbiri bir işe yaramıyor.

Hep bir şekilde biter o kötü zamanlar. Eminim yine bitecek. Umarım en kısa zamanda ve en az zararla... "En az zarar buysa" diye düşünebilirsiniz ama hep "daha fazlası" mümkün.

Bitsin artık.
Lütfen bitsin...

Midnight in Paris

2011-10-21T23:39:00.001+03:00

Hiç sevemedim içinde bulunduğum çağın insanını, düşünce yapısını. Hep sandım ki geçmişte yaşasaydım daha mutlu olabilirdim. Belki elimizde olmayan şeyin değerli olması durumudur bu, bilemiyorum. Ama hep istedim işte...

Sonra kitabını okurken karşımda oturduğunu hayal ettiğim yazarlarım vardı. O büyüleyici insanları karşımda konuşurken hayal ettim. Dünyanın en büyük mutluluğu olabilirdi bu. Tabi o sevdiğim adamlar uzun zaman önce, hatta bir kısmı tam da yaşamayı hayal ettiğim çağlarda bu dünyayı bırakıp gitmişlerdi.

Resimlerine bakarken çizerken ne düşündüğünü hayal ettiğim ressamlar vardı sonra. Çoğu zaman resmin kendisinden bile ilginç gelirdi ressamın hislerini hayal etmek. İşte o adamlar da çoktan bırakıp gittiler buraları.

Hele müzikle uğraşan o adamlardan bahsetmiyorum bile...

Yine sevdiğim bir adam vardı. "Woody Allen". Daha önce filmlerini izlemiştim ama "Aaa güzel olabilir" diyerek sadece aklımdaki bir ihtimal üzerine gidip izlediğim "Play it again Sam" öyle çok düşündürdü, öyle içimi ısıttı, pek çok şeye bakışımı öylesine değiştirdi ki... Belki hikayeden çok ona dair düşündüklerimdi beni böylesine etkileyen ama olsun. O gün gerçekten sevdim işte o adamı.

Aradan yine seneler geçti. O bahsettiğim adam tam da yukarıda bahsettiğim konular üstüne bir film yaptı, önümüze koydu :)

İzlerken hissettiğim şey tamamen şu: Ben bu durumumu anlatacak olsaydım aynen böyle anlatmak isterdim!

Şimdi de oturmuş o geçmişe gitme isteğimi sorguluyorum işte. Acaba beni bu çağa bağlayacak bir şey bulamadım da ondan mı kaçasım var...

"24"

2011-10-19T20:06:00.000+03:00

Birkaç gündür düzenli olarak "Bu ülkede yaşanmaz" cümlesi geçiyor kafamdan. Eskiden çok kızardım öyle söylediklerinde. Yumurtadan çıkıp kabuğunu beğenmeme sendromu gibi gelirdi.

Değilmiş.

Zamlara pardon ayarlamalara sövüyordum bazen içimden bazen sesli olarak. Bu milleti bunca zaman kullandığınız yetmedi mi sorusunu soruyordum cevabını bile bile.

Sigara zaten zararlı, içmesinler.

Ben sigara içmiyorum. Ama bu "Oh olsun" demeyi gerektirmez, gerektirmemeli. Bu ülkenin bu hale gelme sebeplerinin en başında ülke insanının bana dokunmayan yılan bin yaşasın sözünü hayat felsefesi edinmiş olması geliyor ama kime anlatıyorsun...

Sigara zararlı, bırakın. Sizin iyiliğiniz için.

Alkol de öyle. Günah hem. Yapma evladım onu da bırak.

Lüks arabalarınızı da satacakmışsınız. Ucuz araba alırsanız daha az benzin masrafınız olurmuş. Ha bunu söyleyen adam kendi oğluna gemicikler alırmış ama olsun. Helal olsun.

Sigara, alkol ve benzini çözdük de doğal gaz noktasında sıkıntı var. Geceleri evde ateş yakarak ısınmak bir alternatif olabilir belki. Erken yatmak da bir diğer çözüm. Yorgana sarılırız, oh sıcacık. Hem geç saatlere kadar oturup ne yapacağız ki? İnternetten devletin yasakladığı sitelere giriyoruz. Tv'de ahlak yapımızı bozacak şeyleri çok şükür izleyemiyoruz, rtük sağ olsun, ahlak yapımızı bozma ihtimali bulunan her şeyi sansürlüyor ve koruyor bizi. Canım rtük.

İnsanların birbirine sarılarak ısınması da bir diğer yol olabilir. Hem toplum olarak birbirimizi sevmeye ihtiyacımız var. Bu sayede bunu gerçekleştiririz. Hem de 3 çocuk görevi var, unutmayın!

Buraya kadar her şey mide bulandırıcıydı. Yapılan ayarlamalardan çok açıklamalar mide bulandırdı. Koskoca toplumu 3-5 akıllının salak yerine koyması ve bunu göstere göstere yapması ne büyük rezillik...

Sonra bu sabah "Sen git vatanı koru evladım" diyerek Hakkari'ye gönderilen, silah tutmayı dahi doğru dürüst bilmeyen 24 genç, sadece 20 yaşındaki 24 tane genç eğitimli teröristler tarafından öldürüldü. Artık kimse ölmesin tabi ki, yeter tüm bu saçmalıklar, bir hiç uğruna bunca sene ölen bu kadar insan yetmedi mi? Savaş yüzünden ölümler her tarafta bitsin artık ama kendi ülkemize dönüp baktığımızda sizce de o iş için senelerce eğitilmiş adamın karşısına tutup silah tutmayı bilmeyen gençleri göndermek biraz da onları ölüme göndermek değil mi? Bile bile. Onları oraya gönderen adamların çıkıp ekranda ağlamasını samimi buluyor musunuz gerçekten?

Çocuğunu kaybetmiş bir anne-babayı ne kadar avutabilir vatan sağ olsun demek? Daha kaç genç ölmeli vatanın sağ olabilmesi için? İki tarafta da ölecek kimse kalmayınca mı bu işin biteceğini sanıyorlar? Neden bitirmeye yönelik hiçbir şey yapılmıyor? Neden hala "Vatan borcu", "Her Türk asker doğar" diye diye bu çocuklar ölüme gönderiliyor? Hadi elebaşlarını asalım, dağları bombalayalım. Çok güzel. Sonra? Bitti mi? Geri gelecek mi ölenlerimiz? Bir son verilecek mi ölümlere? Hayır.

Facebookta profil fotoğrafıyla vatan sevgisini göstermek kadar boş söylenen diğer şeyler de. Boş... Geri gelmiyor gidenler. Savaş durmuyor. Kişisel tatminden öteye gitmiyor tüm bu zırvalar...

Dedim ya, ayarlamalara kızacaktım. 24 gencin daha bir hiç uğruna öldüğünü öğrenene kadar...

Bu ülkede yaşanmazmış sahiden. Ama başımızdakiler çok güzel yollar yaptılar tabi. Ayrıca bizden bu vergiler alınmazsa Yunanistan gibi oluruz. Ne güzel yollar yaptılar demiş miydim? Çok da güzel ayar veriyor ya, ağzına sağlık. Yollar, evet yollar. Çok güzel.

Semih Cumhuriyeti'nden sığınma hakkı talep ediyorum.

Mr. Darcy!

2011-10-10T18:32:00.000+03:00

Kendi Darcy'sini bekleyerek büyümüş, sonra havasını almış insanlar için duyamayacakları o sözleri en azından çay/kahve içerken görme fırsatı. Ayıptır. En azından şunu alabileceğim bir yer söyleyin yahu. Bana da yazık.

Yetmedi mi hâlâ?

2011-10-09T20:59:00.000+03:00

Kimseden neyi neden yaptığımı anlamalarını istemiyorum ve beklemiyorum. Zaten biliyorum ki kimse kimseyi anlamıyor bu hayatta.

Tek isteğim kendi halime bırakılmak. Yoruldum bir şeyleri anlatmaya çalışmaktan. Yoruldum aynı soruları duymaktan...

Heyecanlı ve ısrarcı dostum

2011-10-09T11:26:00.000+03:00

Bir şey anlatıyor. Belli ki onu heyecanlandıran bir şey. Ama bana onun gördüğü kadar önemli gelmiyor. Doğal olarak da umursamıyorum o anlattığı şeyi.

Anlamadığımı düşünüp tekrar anlatıyor. "Ne anlatmak istediğini anlıyorum ama bence büyütülecek bir şey değil" ya da "Benim ilgimi çekmiyor" dersen bu kez ukala oluyorsun.

Mesela deliler gibi sevdiğim kitaplar var, günde 10 saat aralıksız dinleyebileceğim şarkılar, tekrar tekrar izlemekten sıkılmayacağım filmler... Ama benim onları bu kadar sevmem senin de sevmen gerektiği anlamına gelmez. Benim gördüğüm şeyi görmeyebilirsin onlarda ya da benim için önemli olan o şey senin için önemsizdir vs. Bir sürü olasılık var böyle.

İşte aynı şekilde seni o çok heyecanlandıran olay benim için hiçbir şey ifade etmez. Senin tekrar tekrar anlatman da bir şey değiştirmez. Mesele ne olduğunu anlamamak değil, mesele başka.

Bir de yetmezmiş gibi ben ısrar edildiğinde fazla sinirlenip duymak istemeyeceğin şeyler söyleyebilen bir insanım. Herkesin sinirlendiği şeyler vardır ya hani, benimki de bu işte.

Yapma şunu, yalvarırım yapma.

(Sanki 1 kişiymiş gibi yazdım ama o kadar çok var ki bunlardan.)

Hayal işte...

2011-10-06T00:07:00.005+03:00

Hayal kuruyorum bazen.

Bir gün bir Jane Austen romanında kabarık eteklerimi savurarak dolaşıyorum. Yemyeşil bir bahçede. Yanımdaki muhtemelen Lizzie Bennet ya da daha iyisi Lizzie Bennet benim! Mr. Darcy'mi arıyorum oralarda... (Lizzie onu bulduğunda aramıyordu biliyorum ama bu benim hayalim. Arayış her şeyden keyifli...)

Sonra Amerika'yı bir uçtan bir uca kat ediyorum günün birinde. Yanımda Bob Dylan mı olmalı Tom Waits mi karar veremiyorum. Hafif bir rüzgar esiyor. Rüzgarlı günlerde Bob Dylan yakışıyor yan koltuğa. Her yan yemyeşilken Tom Waits. Belki de ben en sevdiğim şarkılarını düşünerek böyle bir yakıştırma yapıyorum.

Sonra gaza gelmek için bir başka şarkı dinliyorum, başka bir gün. http://fizy.com/s/16nr9n Yol aynı elbet. Bu kez şarkının da etkisiyle Dean Winchester'ı alıyorum yan koltuğa. Arada bakıp yarattığı güzellikler için şükrediyorum Allah'a. Dur ya bu hayal olmadı. Zaten acemi sürücüyüm henüz, yanımda Jensen Ackles olursa ilk ağaca bindiririm. Neyse arka koltuğa Castiel'i alırız. Meleğimiz olur, korur bizi. (Of, boş ver her şeyi, bunun hayali bile her şeyden güzel...)

Başka bir gün bir Pink Floyd konseri. En ön sıradayım. Yanımda hem müziğimi hem geri kalan her şeyimi paylaşırken bir an bile tereddüt etmeyeceğim... neyse işte...

Başka bir ülkede, bir parkın çimlerine uzanmış gözyüzünü izlerken hayal ediyorum kendimi. Bu ülkede denedim, olmadı. Ya bina gördüm hep, ya çimlere adımımı attığım an bir "ayı" geldi arkasından. Tabi, adamın doğal yaşam alanı orası. Oraya girmek benim ne haddime? İşte o yüzden bambaşka bir ülkede yapasım var onu. Priscilla Ahn şarkıları dinleyeceğim bir taraftan da...

Kendimi bir sabah İstiklal Caddesi'nde yürürken hayal ediyorum. En kolay görüneni buysa da aslında en zoru bu belki. Çok mutluyum hayalimde. Caddeye adımımı atar atmaz diyeceğim ki "Gördün mü dostum, demiştim sana!". Gülümseyerek geçeceğim sevdiğim yerlerin önünden. İstiklal'in içine edenlere o günlük kızmayacağım. O gün sadece mutlu olma günüm olacak...

Yağmurlu bir akşam üstü hayal ediyorum. Aynı caddede yürüyoruz. Sırılsıklamız. Ama mutluyuz. Yine...

Hayatın güzel şeyler sunduğu günler hayal ediyorum. Gelmesi yakın günler...

İyiymiş gibi.

2011-10-05T12:55:00.001+03:00

Derler ki gece vakti, hele de yorgun ve uykusuzsanız ağlama isteği duymanız normalmiş. Duygularınız daha baskın gelirmiş o anlarda ve herhangi bir şey için çok kolay ağlayabilirmişsiniz. (İlla ağlamaya gerek yok tabi, üzülmek de dahil bu bahsedilen duruma.)

Hangi ülkenin gazetesiydi hatırlamıyorum ama yabancı bir gazetede okumuştum bunu. Düşününce mantıklı geldi.

Biz yazan insanlar açısından bakıldığında da şöyle bir sonuç çıkıyor: Yazmak için belli bir duygu yoğunluğu gerekiyor ve o yoğunluk gece vakti sağlandığı için geceleri daha fazla yazıyoruz. Yatağımdan kalkmaya üşenip telefonuma fikir olarak kaydettiğim onlarca yazının sabah bana bir şey ifade etmemesi muhtemelen ondan.

Gece kağıtlara karaladıklarımın sabah yırtılıp atılması da.

Aslında konuyu bağlamaya çalıştığım bir yer yok şu an. "Olur öyle" diyeceğim sadece. "Olur." Olmasa daha iyi ama oluyor işte. Bahsettiğim his kalıcı elbet ama o ruh hali geçiyor ertesi sabah. Akşam yine başlıyor, sabah yine geçiyor vs.

Kinyas ve Kayra'nın açılış cümlesi der ki "Hepsi yaralar, sonuncusu öldürür." Mesele bu mudur ki? Öldüm de ondan mı istemiyorum "sonuncu" sıfatını başkasına vermeyi? (Yazar ölmek fiilini mecazi anlamda kullandığını açıklamasa da olur değil mi?) Eskiden yaralayan hiçbir şeyi hatırlamıyorum ve artık hiçbir şey yaralamıyor. Tuhaf bir keyif alıyorum böyle yaşamaktan. Bir parçam oldu bu hal ve başka türlü yaşamaya alışamam gibi geliyor.

Neyse, sıkıldım bu kendini değerlendirme işinden.

Sus Selin.

Sebep yokken

2011-10-05T00:03:00.002+03:00

Yazacağım bir şey vardı. Sabahtan beri beynimi yiyen bir konu. Hani yazınca kendimce çözümleri bulmam kolaylaşıyor ya, yazacaktım.

Sonra dağıldım. Yarın sabah pişman olacağımı bile bile şunu yazmak istedim:

"Özledim."

Geçmişteki halimi.

Geçmişteki halini.

Büyük ölçüde sana borçlu olduğum neşemi.

Aptal hayallerimi ciddiyetle dinlemeni.

Binlerce şey düşünürken hiçbir şey yok gibi davranabilmeni.

Tanıdığım hiç kimseye benzememeni.

Daha yüzlerce şeyi.

Aslında tam da bu yüzden kızacaktım kendime. Zorla trajediye çevirdiğim hayatım yüzünden kızacaktım. Şu an oturmuş aptal gibi devam ediyorum aynı şeyi yapmaya.

"Neden ben?" sorusunun cevabı var mı?

Kimsenin beni tanımadığı çok uzak bir yere gidesim var...

Zalim!

2011-10-03T16:15:00.000+03:00

"Yanlış anlaşılmış şarkı sözleri" başlığı altına yazılanları okuyup gülüyordum 5 dk kadar önce. Zalim'i yanlış anlayanlar kervanına katıldığını söyleyerek konuya girmiş yazara hemen cevap verdim. "Ahaha şu şarkıyı da yanlış anlamayan yok" diye.

Cidden yokmuş.

"Dostlar seyrelmiş" kısmını "dostlar seyre gelmiş" olarak anladığını yazmış.

Haline şükretsin. Ben o entry'i okuyana kadar "dostlar bize gelmiş" olarak söylüyordum o bölümü.

Hemen şarkı sözü sitelerine baktım, vallahi seyrelmiş diyormuş ya.

Dostlar bize gelmişti, beyhude lafla vakit dolmaktaydı. Toplandık, zalimin yarattığı travmayı atlatmak için geyik yapıyoruz diye hayal ederdim ben bunu hep. Nasıl ya nasıl.

Zalim! Hakikaten Allah'ın yokmuş! Peeeeh!

Kısacık-23

2011-10-02T13:55:00.002+03:00

* Kendini eve kapatıp battaniyenin altında kitap okuma günleri geliyor gelmesine ama tüm gün evde oturabilecek bir de Selin lazım.

* Yağmur altında bizim kampüsü pek severdim ben. Kapıdan girdikten sonrası ayrı bir dünya hani. Yemyeşil... İşte artık o yok. Yağmurda vapur keyfi de başka güzeldi mesela ama o da yok. Çok özlenecek belli ki.

* Dr. Oz yani Dr. Mehmet Öz'ü izleyip dikkat etmezsem başıma neler geleceğini öğreniyorum. Sağlıklı yaşamaya karar veriyorum. Yapmam gerekenleri aklımın bir köşesine not ediyorum. Sonra televizyonu kapatıp mutfağa gidiyorum ve kahvaltıda kıymalı börek yiyorum.

* Sakin dağılmasaydı iyiydi. Bugün kaç kez "Sentetik Sezar" dinledim bilmiyorum. Bu şarkı bir başka. Hepsini seviyorum ama bu şarkıda bulduğum başka türlü bir şey var işte.

* Hakkım sende kalsın
Sessizim bu ses senin
Öldürdün beni sezar.
http://fizy.com/s/1ahe5j

* Aslında spoiler sayılmaz ama 5 sene önce bitmiş dizinin tüm detayları internetin her tarafında bulunurken dizinin ismini her andığımda bana "spoiler verme" diyen bir tuhaflık abidesiyle arkadaşlık etmiştim zamanında. O yüzden uyarımı yapayım. Spoiler olmayan spoiler başladı: Fringe'in 3. sezonunda ara dönemlerden birinde çekildiği zaman yayınlanmamış aradan epey süre geçince yayınlanmış bir bölüm vardı. Bunun böyle olduğunu "Olum bu X kişi ölmüştü, nası hortladı laaaan" tepkileri üzerine öğrenmiştik tabi yapımcılardan. Eh sevilen bir karakter olunca bahsi geçen, şikayet de etmemiştik hani. Meğer mesele bölümün aylar önce çekilmiş fakat sonra yayınlanmaktan vazgeçilmiş oluşuymuş. Araya sıkıştırıp yayınlamışlar sonradan. Şu an 4. sezondayız, 2. bölümü geride bıraktık. O da nesi? 3. sezon öldürdüğümüz bir adam yine çıkıverdi ortaya. (Geçen sezonki adam değil.) "The timeline may have changed" (Observer kardeşlerimiz değişmiş olabilir diyor ama bu kelimelerle aynen bu cümleyi kurmuyor olabilirler, bilemedim.) deyip duran karakterlerin haklılığını gözümüze sokmak için bunu yaptıysanız söyleyeyim, fazla dikkatli ve bağımlı tipler dışında pek fark eden yok meseleyi. En azından google sonuçları bana bunu gösteriyor. Haa derseniz ki ileride daha çok olacak böyle şeyler ve daha çok dikkatinizi çekeceğiz, işte o zaman saygı duyarım. Lanet olsun dostum, sizi öyle seviyorum ki en büyük saçmalamalarınızda bile sevilecek taraf buluyorum. Bunda mı bulamayacağım! :)) Tabi bu bir hataysa o zaman fena. Olsun önemli olan hatalara rağmen sevmek der arabeskliğin dibine vurur ve bu maddeyi burada bitiririm.

* Zaytung'u uzun zamandır ilgiyle takip eder, her gün mutlaka uğrarım. Kahkahalarla güldüğüm yüzlerce şey okudum bugüne kadar. Güzel iğnelemeler de cabası. Ama bu seferki bir başka: hda1989 demiş ki: "Ölüm Pornosu'nun yazarı Chuck Palahniuk, Türk ahlak anlayışından çok etkilendiğini ve bir dahaki romanında tecavüzcüsüyle evlenen genç bir kızın örnek hikayesini anlatacağını açıkladı." İşte bu 10 numara!

* Ergenlik dönemindeki kızların okuduğu, günün hiçbir saatinde evden dışarı çıkamayan kızlarımızın okuyup okuyup orada anlatılan hayata özendiği saçma sapan kitaplar bu ülkenin ahlakını bozmuyor. O kızların psikolojisi bozulmuyor oradaki hayatlarla kendi hayatlarını kıyasladıklarında. Evden kaçmaya da çalışmıyorlar oradaki gibi yaşamak için. Bu ülkenin ahlakını kişisel gelişim zırvalarıyla beyinleri yıkanmış, kapitalist dünyanın esiri olmuş, kadını meta olarak gören, çözümü hep başkalarından bekleyen, kendisiyle hesaplaşmayı bilmeyen ve bunlara benzeyen pek çok türü eleştiren adam ahlakını bozuyor. Aslında bu yönden bakınca bu adam sahiden tehlikeli bir adam bu ülke için.

* Üzerinde yaş konusunda uyarı yokmuş ya çocuklar alırsaymış. +18 yazdığında çocukların daha çok merak ettiğini sana ben mi söyleyeyim yoksa ileride kendin mi öğrenirsin?

* Fight Club'ın filmini izleyip (kitabını ne kadar seviyorsam filmini o kadar severim, yazar bu cümleyi yazarken filmi küçümseme amacı gütmemiştir.) stres atmak için toplanıp birbirini döven adamlar gören, Ölüm Pornosu ismini gördüğünde porno film sanarak yorum yazan, google'da arama zahmeti bile gösteremeyen adamlar var etrafta. Ne bekliyoruz ki...

* Düşünmek güzel şey ama. Pek çoğumuza da bahşedilmiş aslında. Kullansak ya zaman zaman bize verilen bu nimeti...

* Hüküm Dağı (LOTR sevenler bir kenara, sevmeyenler şuradan buyursun: http://en.wikipedia.org/wiki/Mount_Doom ) ve Çanakkale'deki şehitlik arasına kurulmuş bir kafe var. Çok yüksek ve ince bir kayanın üzerinde. Aşağıdan bakmak korkunç ama yukarıdan manzara şahane! İstanbul şehir merkezine de 20 dk uzaklıkta ayrıca. İşte ben ara ara oraya gidiyorum. Dün gece yine gittim. Pek güzel bir yer. Arada gelin, birlikte gidelim. (Rüya olduğunu söylemeye bilmem gerek var mı? Senelerdir tekrarlanan rüyalarım var benim, bu da son dönemin en popüleri.)

* Güzel bir pazar günü. Keyif yapmak gerek...

Alıntı-7-

2011-10-01T01:49:00.000+03:00

Ahlakımızı bozan tehlikeli adamdan yani Chuck Palahniuk'ten bir alıntı... Bundan sonra daha sık buralarda olacak muhtemelen. Sonra bir 3 yıl da bana gelir belki...

"Anlayamadığımız şeylerle yaşamayı beceremiyor oluşumuz ne kadar da acı. Bir şeyin açıklamasını yapamıyorsak hemen reddediyoruz."

(Tıkanma'dan.)

Kitap çevirme cezası: 3 yıl hapis!

2011-09-30T12:51:00.000+03:00

Çocuk taciziyle suçlansanız ve suçunuz sabit olsa dahi arkanız sağlamsa saçma sapan sebeplerle cezadan kurtarıldığınız...

Tecavüz ettiğiniz kızla evlenmeniz durumunda ceza almadığınız...

Bir dönemin tüm karanlık suçlarının bir numaralı zanlısı olsanız dahi elinizi kolunuzu sallayarak sokaklarda dolaşabildiğiniz...

Yaşınızı küçülterek sizi cezadan kurtaran büyüklere sahip olabildiğiniz...

Bu ülkenin insanlarını öldürüp, öğretmenlerini kaçırdığınız halde "biz geliyoruz" dediğinizde davul zurnayla karşılandığınız, sonra dalga geçer gibi bütün bunların kurmaca olduğunu gözümüze soktuğunuz...

Çocuklarınıza minik teknecikler aldığınız, minik burslarla minik Oxford, Yale, Harward, Cambridge vs. okullarda okuttuğunuz, ülkede eğitim yerlerde sürünürken kimsenin ağzını açıp size laf edemediği, çünkü parasız eğitim isteyen üniversite öğrencilerinin 1 yıldır hapiste olduğu...

Kendi cemaatinizden olan insanları devlet kadrolarına doldurduğunuz, istediğiniz adamlara soruları dağıtıp gerekli yerlere onları yerleştirdiğiniz, bakanlığınıza bağlı tüm kadrolara akrabalarınızı yerleştirdiğiniz, kimsenin "ne oluyor lan" diyemediği...

Sadece bir şeylere karşı durdu diye bu yasanın çıkmasını isteyen tek insan olmasına rağmen dünyanın en komik ironisini gerçekleştirip 90 gündür bir kulüp başkanını ve beraberinde 25 milyon insanı cezalandırdığınız ve işine gelmeyen herkesin göbeklerini kaşıyarak "oh olsun" dediği, suçsuzluğu bilinmesine rağmen "bana dokunmayan yılan bin yaşasın" kafasında oldukları için tek kelime etmedikleri...

ve şu an sinir halinden dolayı hatırlayamadığım bunlar gibi bir çok olayın görmezden gelindiği, kuralların kendi istedikleri şekilde işletildiği bir ülkede ne yasak biliyor musunuz?

"Kitap çevirmek"

Funda Uncu'nun kendi yazmadığı sadece çevirdiği kitap yüzünden 3 yıl hapsi isteniyor!

Bu ülkede katiller 3 yıl yatmazken hem de!

Çocuk tacizcileri 3 yıl yatmazken!

Ülkeyi soyup soğana çevirenler 3 yıl yatmazken!

Çünkü bu ülkede yasak olan tek şey düşünmek. Okumak. Anlamak...

Aslan başbakan nasıl da ayar verdi İsrail'e diye şakşakçılık yaparken görmediğiniz ne var? Aynı başbakan Büyük Ortadoğu Projesi'nin eş başkanı olmakla övünüyor ulan! Aynı başbakan şehit olan askerler için üzülemiyor bile.

Ne bok yiyoruz olum biz? Bu ülkenin nereye sürüklenmesine izin veriyoruz? Yarın evinden gelip kitaplarını alacak, yakacak bu adamlar. Öteki gün çocuklarını üniversitelere almayacak! Bak artık eğitim hak değil, ayrıcalık oldu. Bunu kimse dillendirmiyorsa da oldu işte. Paran yoksa üniversitede herhangi bir dersten kalamazsın. Paran yoksa hiçbiri bir halta yaramayan kötü kitaplarla eğitim veren ve bir boka yaramayan sistemleri kullanan okullara gönder çocuğunu. Geçen yıl anadolu liselerine istedikleri öğrencileri almak için ne numaralar çevrildi duyan oldu mu? Normalde 480 üstü puanla girilen okula hakkı olmasına rağmen kaç öğrenci giremedi ve 4. tercih zamanı bir anda daha önce açmadıkları kontenjanları açarak 350 puanlık çocukları aldılar, duydunuz mu?

Duymadınız.

Bir kısmınız duymamış gibi yaptınız.

Bu ülkede adam öldür, tecavüz et, hırsızlık yap, (ama küçük değil. büyük. Baklava çalan çocuklar vardı hatırladın mı? Onların aldığı cezayı ülkeyi soyanlar almıyor. "Bir koyun çalarsan 30 yıl yersin, sürüyü götüreceksin ki seninle iş yapsınlar.") ne halt edersen et.

Okuma yeter ki...

Kitapları toplamaya başladığınızda aklınızda olsun, Chuck'ın hastasıyım, Ölüm Pornosu da kitaplığımda mevcut. Şöyle buyurun...

(Sinirlenme sebebi olan haber: http://www.medyafaresi.com/haber/68885/yasam-olum-pornosu-cevirmenine-3-yil-hapis.html )

Bence bu kadarı yeter sevgili hayat

2011-09-29T23:01:00.001+03:00

Akşam üzeri biraz dinlenmek için uzandığım yatağımda uyuyakalmışım. Mesaj sesiyle uyanıyorum. Telefon masada.

Kalkana kadar düşünüyorum. Rehberimde kayıtlı numaralardan pek iş yok ama şu gelen mesaj tanımadığım birinden olsa ve hayatımı değiştirse ne güzel olurdu... Tamam en azından bugünü güzelleştirsin, o da yeter.

Yerimden kalkıp telefonu almaya gidiyorum. O sırada da içimden sayıyorum olasılıkları:
1- Her saniye mesaj atmak için bahane bulabilen arkadaşlarım.
2- avea
3- hsbc
4- diğer arkadaşlarım

Telefonun ekranındaki numara bildiğim bir numara değil. Az önce düşündüklerimi anımsayıp ürperiyorum. Biraz gergin halde açıyorum mesajı.

Arkadaşının telefonundan mesaj atan kardeşim. Mesajın içeriği hayatımı değiştirecek bir şey değil elbet. Sadece geç geleceğini haber veriyor...

Bilgisayar başına oturuyorum. Kitap bakacaktım. Aklım hala telefonda ve sinir bozucu tesadüflerde. (sanki tesadüf diye bir şey varmış gibi.)

Kaynak kitaba ihtiyacım var, konuyu yazıyorum arama kutucuğuna. Çıkan sonuçları incelemeye başlıyorum tek tek. İlk sayfada bir kitabın kapağı ilgimi çekiyor. Kapakta yazan bir isim... O an görmeye en son ihtiyaç duyduğum isim...

İşin ilginç tarafı benim aramamla ilgisi yok. Başka bir kitabın sayfasına yanlış kitabın görselini koymuşlar. Yani o an normalde karşıma çıkması düşük bir ihtimal ve çıkıyor.

Hemen mail atıyorum görsel yanlış diye. Aslında söyleyecek daha çok şeyim var o an ama D&R'ın bunları bilmesine gerek yok.

Sayfayı kapatıyorum, o sırada uyumadan önce açık bıraktığım sekmede google reader sayfam çıkıyor karşıma. Ekranda bir alıntı. Aşkın trajedisi! Hiçbir şeyi özlediğiniz şeyden daha fazla sevemezsiniz.

Hah, işte ihtiyacım olan şey bunu söyleyecek biriydi şu an!

Az önceki görsel ve isim yeterince düşünmemi sağlamamıştı zaten, biraz daha sıkıntıya girmeliydim. Sen de tam zamanında geldin!

Dinlediğim şarkıda "Don't give in without a fight" dediği an "Yeter" deyip kapatıyorum ne varsa. Gerçekten yeter.

Eskiden bunların işaret olduğuna inanırdım. Sebepsiz yere gerçekleşemezdi ya bunca şey. Görmem gereken şeyleri fark edebilmem için karşıma çıkan işaretlerdi bunlar...

Kendimi kandırmışım tabi. Hayat benimle dalga geçiyor. Başka da bir şey değil...

Dil öğrenmeye çalışanlara tavsiyeler

2011-09-28T16:05:00.003+03:00

Şu an kendime faydam yok bari kamu yararına bir iş yapayım dedim. Senelerdir muhatap olmaktan bıktığım bir grup soruya toptan cevap vermiş olacağım bu yazıyla. Sonrasında herkes mutlu olur herhalde.

Fransızca/İngilizce öğretmeniyim. Evet, ikisi birden. Ama bence bunlardan daha önce gelen başka bir şey var, iyi bir dil öğrencisiyim. Her ne kadar yapmıyor olsam da mesleğimi duyan insanlardan hep aynı karşılığı alıyorum: "Ben dil öğrenemiyom yeaaa."

İyi, aferin.

Öğrenemiyorum dediğin an kaybettin zaten, o saatten sonra sana en mükemmel öğretmen gelse, beynini açıp her şeyi içine yerleştirse boş. Hiçbir şekilde öğrenemezsin sen.

Biraz öğretmen biraz öğrenci olarak yıllardır istenen tavsiyeleri verelim şimdi "öğrenemiyom ben yaa" tiplerine.

İlk soru: Öğrenmek için ne yapıyorsun?

Ben yabancı dili liseye kadar bir ders olarak gördüm ve nefret ettim.

-Al bu simple past tense, geçmiş zaman yani, al bu da past continuous tense, bu da geçmiş zaman.
-Ee biz sınavda nereden bileceğiz neyi kullanacağımızı, bunların farkı ne?
-Soru sorma.

Bu şekilde gerçekleşen bir öğrenme sürecinden keyif almak mümkün mü? (ya da buna öğrenme süreci denir mi?)

Benim kadar şanslı değilseniz muhtemelen lisede de buna benzer diyaloglar işittiniz, bazen içinde yer aldınız ve yine öğrenemediniz.

Şu an okulu bitirdiniz. O ders olarak gördüğünüz yabancı dilin aslında öyle olmadığını ve gerçekten bilinmesi gerektiğini bütün iş ilanlarında yabancı dil şartı gördüğünüzde anladınız. Olsun, geç değil.

Öncelikle yapacağımız şey şu: dil öğrenmeyi korkunç bir şey olarak düşünmüyoruz. Hele hele öğreneceğiniz dil İngilizce ise garanti ederim ki işiniz çok kolay. Aksini iddia edenlere bakmayın, İngilizce öğrenebileceğiniz belki de en kolay dildir. Yapısı kolaydır. Kelimeleri her yerde karşınıza çıktığı için aklınızda daha kolay kalır vs. (Çok ileri seviyede bilmenize gerek olmadığına göre.)

Öğrenme işini sevmeye bakın, sevmezseniz zorlanırsınız. Bunu Fransızca'yı sevmediği için koca bir yılı işkenceyle geçmiş biri olarak söylüyorum. Evet derslerden öyle ya da böyle geçtim o yıl. Ama nasıl geçtim gelin bana sorun. Normalde bir defada okuyup bitireceğim tüm konuları 3 kez okumak zorunda kaldım. Ben hayatım boyunca hiçbir sınav için 3 kez okuma yapmamış insanım. O yıl yaptım. Sonrasında yabancı dil öğretimi ile ilgili bir derste hocamız "Öğrenciniz o dili sevmezse öğrenmeyi reddeder. Bunu bilinçli yapmaz ama algılarını tamamen kapatır ve hiçbir şey öğretemezsiniz" mealinde bir cümle kurmuştu. Arkasından o yıl neden öyle sıkıntılar çektiğimi anladım ve bir daha da o sıkıntıyı yaşamadım.

Ne yapıyoruz yani? Kendimize o işi sevmek için sebepler buluyoruz.

Tarihi, coğrafyayı, felsefeyi, biyolojiyi size birileri anlatır, siz dinlersiniz ve böylece epey şey öğrenebilirsiniz. Dildeyse temeli size anlatanlardan alırsınız, üzerine dikilecek bina size aittir. Tabi yine başkasından dinleyebilirsiniz ama kendi keşfettiğiniz detayları unutmazsınız, başkasının anlattıklarıysa aklınızdan uçar gider...

Eline kelime listesi alıp ezberleyen tüm arkadaşlarım (istisnası yok.) "Sen ne güzel unutmadın yaa, ben unuttum" cümlesini kurmaktalar. Bu bana sunulmuş bir lütuf değil! Ben unutmadım, çünkü ben ezberlemedim. Öğrendim. Cümleler kurdum, hikayeler yazdım siz liste ezberlerken. O zaman ben zorlandım. Ama şimdiki durumda da kazançlı olan benim. Bu kadar basit.

Kelime ezberlemeyin. 10 kez yazarsın pencil:kalem, pencil:kalem, pencil:kalem... Tamam çok güzel. Ama onunla işin bittiği an unutursun. Oysa ki pencil dendiğinde gözünün önüne kalem getirebilmeyi öğrenirsen, senin kalem dediğinin o dildeki isminin pencil olduğunu ve insanların o ismi kullandıklarını kafanda oturtabilirsen o kelime hayat boyu seninle demektir.

Mega hafızadaki gibi abartma tabi ya da abart sen bilirsin. Ama mümkün olduğunca somut şeylerle desteklemeye çalış öğrendiklerini. Çoğu kez öğrenciler bana bir fiilin anlamını sorduklarında eğer mümkünse hareketle göstermeye çalışırım anlamını. Misal "drink" ne demek dedi. Bir şey içiyor gibi yaparım. Çünkü ben 11 sene önceki İngilizce hocamın bana bu şekilde öğrettiği hiçbir fiili unutmadım...

Gözünün önünde canlandır, resimlerle birleştir, hikayeler uydur. Hangisi senin için daha akılda kalıcıysa. Kendini bu konuda en iyi sen değerlendirebilirsin...

"x dil çok saçma yeeeaa"

Tamam en güzeli, en mantıklısı senin dilin. Sen bu dilin tabiri caizse içine doğdun. Sürekli etrafından bu dili duydun. Hangi kelime ne anlamda, hangi cümle nerede kullanılır hep görerek/duyarak/uygulayarak öğrendin. Hiç sorgulamadın ki... Her ülkenin tarihi, geçmişi, kültürü, alışkanlıkları birbirinden farklı ve dil doğal olarak bunların hepsinden etkileniyor. Mesela ben sana "Ya tutarsa" dediğimde benim neden bahsettiğimi hemen anlarsın değil mi? Nasrettin Hoca bizim kültürümüzün önemli bir parçası çünkü. Ama Nasrettin Hoca'yı hayatında duymamış bir adam "Ya tutarsa" dediğinde boş boş suratına bakacaktır. Aynı şekilde başkalarının kültüründe de önemli yer etmiş böyle öğeler var. Onlar için anlam ifade eden şeyler biz kaynağını bilmediğimiz için bize saçma gelir. Normal. Ama bunlara takılırsan, daha doğrusu bunları bahane edersen "ben hiç anlamıyom yeeea" diye gelip ağlama.

Bir cümleyi birebir olarak başka bir dile çevirmeye kalktığında ortaya saçma sapan şeyler çıkabilir. "Etekleri zil çalmak" deyimini etek-zil-çalmak kelimeleriyle çevirdiğinde "ne diyon la" diyebilir sana karşıdaki. Deyimlerin anlam olarak benzeyenleri vardır. Çevirmeye çalışmaktansa onları öğrenmeye çalış.

Türkçe ile olan tek münasebeti facebook'a "ashqımı chok sefiyom bhen yhaa" yazmak olan biri sana ne kadar Türkçe öğretebilirse chat kanalından bulduğun kız da o kadar İngilizce öğretebilir. Kandırma kendini. İnternet'i dil öğrenmek için kullan elbet, sözlükler, dil öğrenme siteleri vs. Milyonlarca kaynak var. Okuma parçaları ve onlarla yapılacak çalışmaları içeren siteler, gramer alıştırmaları vs. Her şey var. Ama 17-18 yaşında kızların fotoğrafları altına "seviyorum your eyes, because onlar very very nice, bir kerecik look at me, sonra da don't forget me" tadında abuk subuk iltifat cümleleri yazmak yabancı dilini geliştirmez. Zaten online diye takılıyor, normalde olsa o kız sana bakmaz.

İmza: Bir dost

:))

Önünde bir kağıdın, bir kalemin olsun. İlgini çeken şeyi oraya not al. Yazının başındaki görsel Friends dizisinden. Mesela diziyi izlerken Ross'un bu isyanını gördün. Yaz oraya "you're ve your aynı şey değil" diye. Belki de en sık gördüğüm hata budur. O yüzden bu örneği seçtim. Hatta bulursan birer de örnek cümle yaz.

Mesela şu an önümde cips paketi var, arkasında hem Türkçe hem İngilizce yazılmış cümleler var. Onları karşılaştırmak benim önceden çok yaptığım bir şeydi. Çok da faydalıdır. Yediğin cipsin paketinden bile bir şey öğrenebilirsin. İşte yabancı dille bu kadar çevriliyken ve bu kadar fırsat varken "öğrenemiyorum" diyorsun.

"Domuz yağı ve domuzdan elde edilmiş katkı maddesi yoktur" demiş. Domuzun "pig" olduğunu biliyorsun ama o da nesi? İngilizcesinde "pig" yazmıyor. Var bunda bir iş. Daha önce görmediğin hangi kelimeler var İngilizce cümlede? "lard, pork ve derive". Hemen bak neymiş onlar diye. Listeden ezberlediğini unutursun ama bunu asla.

Alt yazılı dizi izlerken altta yazanı okuyup geçme. Dinle bakalım adam ne söylüyor. İlk seferinde basit kelimeleri anlarsın belki. Önce 1-2 kelime, sonra 3-4 derken bakmışsın dinlediklerinin çoğunu anlar hale gelmişsin. Ama bu da sadece dinlemekle biten bir iş değil. Sık duyduğun kelimelerin anlamını çıkarmaya çalış konuşmalardan ya da alt yazıdan. Çıkarabilirsen bir sözlüğe bak bakalım doğru mu bulmuşsun. Yazılışını gör. Bu bir zaman sonra alışkanlık halini alır ve çok fayda sağlar.

"Sultanahmet'e git turistlerle konuş.""

Açık söyleyeyim, tatile gelmiş olsam sen de gelip bana "nerelisin, hobilerin neler" falan diye sormaya kalksan küfrü yersin. 100 kişiye sorduk, 5 popüler cevap arıyoruz hesabı bir iş senin yaptığın. Aynı soruyu soruyorsun. Aynı cevapları alıyorsun. Verilen cevabın da büyük bölümünü anlamıyorsun. Ee ne faydası oldu bu işin?

6 senedir Almanca'dan koptum tamamen, büyük ölçüde unuttum. Bunu kime söylesem "tabi Almanca konuşmuyorsun kimseyle" cevabını alıyorum. İyi de öğrenirken de deliler gibi Almanca sohbetler yapmıyordum ki ben. Dil öğretmeni olan benim ama dil otoritesi olan kendi dilini ortalama seviyede konuşan başka da dil bilmeyen o insanlar. Bu nasıl iş anlamıyorum.

Turistlere soracağınız 3 soru sizi bir anda akıcı bir İngiliz aksanlı konuşmaya kavuşturmayacak. Unutun onu. Kızların fotoğrafları altına "you're beautiful" hatta yukarıda da anlattığım gibi "your beautiful" yazmanın size bir faydası olmayacağı gibi. Konuş tabi. Arkadaşınla konuş. Akşam izlediğiniz haberler üzerine saçmalayın birlikte, izlediğiniz filmi anlatın birbirinize, bir kroki alıp yön tarifi yapın, yemek tarifi verin. Farklı cümle ya da kelime kullanabileceğiniz işler yapın. Yoksa gidip turiste "where are you from" diye babam da sorar.

Konuşacak kimse yoksa kendi kendine konuş. Küresel ısınma durdurulabilir mi bunu anlat kendine. Hatta sesini kaydet, sonra dinleyip hatalarını bul. Türk siyaseti üzerine fikir yürüt, yolda tek başına bir yere giderken o dilde düşün. Yaz mümkünse, ama 3 kelime öğrendim, hava yapayım deyip facebook'a yaz demiyorum. Kağıtlara yaz. İstersen kontrol için birine göster, istersen sakla, 1-2 ay sonra, biraz daha fazla şey öğrendiğine inandığın zaman kendin kontrol et.

Oku, okumaktan korkma. Kendi dilindeki kelimeleri yanlış anlamlarda kullanan yeteri kadar insan var çevremizde, yetmezmiş gibi bir de yazıyorlar durmadan. Sen onlardan olma, önce kendi dilinde bir şeyler oku, sonra yeni öğrendiğin dilde.

Çocuklukta dil öğrenimi kolaydır, çocuk bilinçsiz şekilde de olsa hakkıyla yapar yapması gerekeni. Ama belli yaştan sonrası sıkıntılı. Kendin için en faydalı yöntemi belirlemeye çalış ve o yönde ilerle. Ama kendi dilini bilmezsen başka dili zor öğrenirsin, söylemiş olayım. (işte çocukların biz büyüklerden ayrıldığı bir diğer nokta.)

Bu konuda size fayda sağlayan tecrübeleriniz varsa seve seve dinlerim. Dediğim gibi şu an yapmıyor olsam da, hatta ileride yapmama ihtimalim yüksek olsa da bu benim işim ve ben yeni bir kültürü, yeni bir dili başkasına tanıtmayı ve öğretmeyi çok seviyorum, ayrıca her türlü yeni fikre açığım. (Seviyorum ama meslek olarak değil, hobi olarak :p )

Bu konuda tahammül edemediğim tek insan tipiyse yabancı dil öğrendiğinizde kendi dilinize zarar verdiğinizi, sahip çıkmadığınızı ve yok olmaya mahkum ettiğinizi iddia edenler. Blog yazarları içinde o kadar çok dilci var ki... Hepsi de Türkçe'yi gayet güzel kullanıyorlar. Çünkü başka dil öğrenirken bir yandan kendi dilini daha yakından tanıyorsun. Bu ikisini birbirinden ayıralım. "Turqchemise sahip chıqalım" yazınca Türkçe'ye sahip çıkmış olunmuyor di mi?

Şimdilik bu kadar, belki bir ara devam ederim. "Ne yapmamı önerirsin" diye soranlara da biraz olsun yardım etmişimdir inşallah.

Bir öğrencinin kaytarma hikayesi

2011-09-27T00:05:00.007+03:00

Geçen hafta itibarıyla öğrenciliğe dönüş yaptım. Mezun olduğum bölümden farklı bir alana geçtiğim için 1 yıl bilimsel hazırlık programına katılacağım. Bu da normal fakülte öğrencileriyle birlikte derse girmek oluyor. İşte görselde ortadaki arkadaşla saç-sakal dışında pek farkımız yok. Mesela yarın 1. sınıfların dersine katılacağım. Bu da 18 bilemedin 19 yaşında gençler demek. İşte ben de 25 yaşındayım, daha ne diyeyim. Ne farkım olur şu yukarıdaki arkadaştan? Olmaz.

Neyse, konumuz bu değil. 4. sınıflardan aldığım dersin hocası ilk ödevlerimizi verdi geçen hafta. Benim de o ödevi yapabilmek için makalelere ihtiyacım var. (Bir de benim durumum farklı, yüksek lisansım ya, sakata gelmemek için daha dikkatli olmam gerek.)

"Pazartesi evdeyim nasılsa, bakarım" demiştim.

Yapacağım iş internetten arayıp belli konularda yazılmış birkaç Fransızca makale bulmak. Sonrası da var tabi ama bugün yapılacak olan sadece buydu.

Önce 5 yıllık üniversite hayatında "İleride lazım olur" deyip sakladığım ne kadar fotokopi varsa hepsini yığdım önüme. Konularına göre gruplandırdım. (Dilbilimler şuraya, dil edinimi buraya, Fransız şiiri incelemeleri öteki tarafa vs.) İşime yarayacakları ayırdım. Sonra konulara göre ayırdığım o kağıtların tümünü dosyalara koydum.

Ardından bütün kitaplarımı indirdim, hepsinin bir güzel tozunu aldım. Gerekli olanları her daim elimin altında olacak şekilde düzenledim.

Yoruldum. Müzik dinleyeyim biraz dedim. Müzik dinlerken makale arayabilirdim aslında ya hani, işte aramamak için eski not defterlerimi karıştırdım. Gereksiz sayfaları yırttım. Ayırabildiğim en minik parçalarına ayırdım müzik eşliğinde.

Uzuuun bir mail yazıp gönderdim birine.

Ne var ne yok diye bakmak için bloglarda dolaştım. Yorumlar yazdım.

Kitap okudum.

Kurabiye yaptım.

Aylardır karmakarışık duran indirilenler klasörünü düzenledim.

Dizi izledim.

Oje sürdüm, beğenmedim, sildim, bir daha sürdüm.

Şu an da oturmuş bunu yazıyorum. Sabah 7'de kalkmam gerektiği için birazdan da uyuyacağım. Tahmin edin bu arada ne yapmadım?

Tabi ki makale aramadım!

Ödev yapmamak için gereksiz işlerle uğraşan çocuklarınıza kızmayın. Çocuk o yahu, tabi kaytarmaya çalışacak. Şu yukarıda yazdığım kaytarma hikayesi 25 yaşında bir yüksek lisans öğrencisine ait. Üstelik kendisi öğretmen! Ben bunu yapmaya devam ediyorsam 8 yaşındaki çocuk neden yapmasın...

Bütün dünya üstüme gelse ne fark eder?

2011-09-26T00:27:00.003+03:00

Salı günü ne oldu?

İçeridekilerden bir diğeri olarak bir de ben anlatayım gördüğümü duyduğumu. 1 haftadır tüm yabancı kanallarda, internet sitelerinde BİZ varız ve o gün kolay kolay unutulmayacak ama o günü bir kez de ben anlatayım tüm anılar tazeyken...

3 Ekim'de 3. ay dolacak. Başkalarına göre inadın, bize göre direnişin 3. ayı dolacak. Bu geçen 3 ayda ne demişlerdi? "Fenerbahçe başkanını desteklemeyi bıraksın, yeni başkan seçsin, kurtulsun." Açık açık bunu demişlerdi ya bu işlerde sözü geçen büyük adamlar, zerre kadar utanmadan!

Fenerbahçe başkanını bırakmadı. Yıllardır özlenen ve istenen kenetlenme gerçekleşti bir anda. Dost-düşman ayrıldı...

Bir gün yürüme kararı alındı, 2 gün sonra 100 bin kişi vardı Bağdat Caddesi'nde. Neden orada olduklarını ve neye neden inandıklarını çok iyi bilen 100 bin kişi. (Basına göre 10.000 tabi. Komik.)

Metris'e gidelim dendi. Gidildi.

Maç günü stadın önünde toplanalım, kaldırımlar tribünümüz olsun dendi. Oldu.

2 kez Fenerium'dan alışveriş organizasyonu yapıldı. Kulüpten değil, senin benim gibi internet üzerinden yazan, birbiriyle haberleşen taraftardan çıktı bütün fikirler. Herkes kendi fikri gibi benimsedi. Hepimiz benimsedik.

Senelerce neden Fenerbahçe'den aşk diye bahsettiğimizi anlamayanlara belki de bu sefer gösterdik. Biz son 3 aydır başka bir şey düşünmüyoruz. Aklımız Fenerbahçe, fikrimiz Fenerbahçe. Bugün her zamankinden daha çok!

Hadi, biz hep böyleydik de salı günü resmi sayıya göre 41.000 kadın ve çocuğu oraya getiren neydi?

Ne oldu da bu kadınlar sabahın köründe kuyruk oldular içeri girebilmek için?

Ne vardı da ev alışverişi için harcadığı paranın kuruşu kuruşuna hesabını yapmak zorunda olan o ev hanımları 235.000 lira bıraktı o gün Fenerium'a?

Her biri formalı, atkılı, şapkalı, ama illa ki orijinal ürününü alıp kulübüne para kazandırmış o kadar kadının ne işi vardı orada yahu?

Neden orada olduklarını ben söylemeyeyim, o gün onların söyledikleri cümleler anlatsın size o kadınların derdini...

"Sadece kadınlar alınacak dediler maça, eh çocuklarımızı yalnız bırakmak olur mu? Erkekler yoksa biz destek oluruz!"

"Başkanımıza çok büyük haksızlık yapılıyor. Biz onun için geldik."

"O çocukları mahvettiler bu sene, bizim desteğimize ihtiyaçları var."

"Kadınlar gelsin, stadı dolduralım dediler, geldik."

"Fenerbahçemizi bu zamanda yalnız bırakır mıyız hiç?"
...

1 kişinin ne çok fark yaratacağını bilen dünya kadar kadın ve çocuk...

Ali Koç'un dediği gibi 24 saatte toplandık gittik.

"15 bin kişi" dediler, daha öğlen olmadan doldu.

Açtılar her yeri. "Gelin" dediler. Gittik. Söylenenleri duyamayan ve içeri giremeyeceklerini düşünüp geri dönen oldu. Saat geç olunca artık giremeyiz diye düşünüp gitmeyenler oldu. Orada gördükleriniz vazgeçmeyenler. Benim gibi maça 2 saat kala anca orada olmayı başaranlar biletsiz. 41.000'e dahil değil. İstanbul'un öteki ucundaki iş yerinden gelmesi uzun süren ve devre arası Kadıköy'e varabilen kardeşim dakika 70'te girdi içeri kalabalık bir grupla. Onlar da 41.000'e dahil değiller. O dakikaya kadar girmeye devam edenlerin de sayısı belirsiz.

Önceki gece uykusuz geçti. Sadece kadın ve çocukların izleyeceği bir maç. İleride torunlarımıza anlatacağımız cinsten. Her maç için heyecanlanan bünyelerde nasıl olur da böyle bir olay heyecan yaratmaz?

Bugüne kadar bu taraftarın neler yaptığını yakından görmüş olsam da bu kadar insanı beklemiyordum, itiraf etmeliyim. Hava karardıktan sonra yolda yürürken çok dikkat etmeniz gereken bir ülkede yaşıyoruz. Hele hele "kız başınıza" o saatte sokaktaysanız vay halinize!

Kalabalık bir yerdeyseniz ve başınıza bir şey gelme ihtimali düşükse bile kıskanç koca, baba, nişanlı, erkek arkadaş vs. sıkıntınız var. Hepsini geçin dedikoducu komşular yüzünden sıkıntıya düşer aileniz. Bu ülkede kadın olmanın ne zor olduğunu bir daha anlatmaya gerek yok. Aaa bakın, 2 saattir "kadın" diyorum. Halbuki bayanız di mi biz? "Kadın değil kız" diyerek sözünüze müdahale edecek tuhaf insanların ülkesindeyiz...

İşte bu ülkede kadın olmanın ne kadar iğrenç olduğunu da bildiğimden ihtimal vermemiştim bu kadar çok insanın gelebileceğine. Öğlen saati evden izin almadan çıkamayan kadınlar-genç kızlar-çocuklar maça nasıl gelsin demiştim...

Meğer Fenerbahçe sandığımdan çok kişi için her şeyin üstündeymiş... Siyasi fikirlerin, inançların, bize zorla dayatılan o dar kalıpların... Fenerbahçe deyince unutulurmuş geriye kalanlar.

Unutuldu.

Bunca yıldır sürekli "ötekileştirmeye" sövüp diğer taraftan gizli kapaklı bizi birbirimize düşman edenlere inat oradaydık hepimiz. Sol görüşlümüz, sağ görüşlümüz; isminin önünde akademik sıfatlar sıralanmış olanımız, okuma-yazma bilmeyenimiz; Fenerbahçe tarihini ezbere bilenimiz, kadrodaki futbolcuların ismini bilmeyenimiz; Müslümanımız, Hristiyanımız, ateistimiz; stada pahalı arabasıyla gelenimiz, otobüse vereceği yol parasını zor denkleştirenimiz...

Turist Ömer'in dediği gibi bağırdık ulan "Fenerbahçe çok yaşa!" diye. Tüm stadı görmem elbet mümkün değil ama her maçta o tribünde yer alanlara tereddütsüz söyleyebilirim ki o stada ilk kez gelen de, senelerdir orada olan da elinden geleni yaptı sahadakilere taraftarın varlığını hissettirebilmek için.

Biz Fenerbahçeliler karşıdakinin bizden olduğunu anlarsak selam vermemezlik etmeyiz. Boynumdaki atkıya bakıp gülümseyen ardından başıyla selam veren, ismini cismini bilmediğim o insanları tanımadan hep sevdim. Gülümseyerek "En büyük Fenerbahçe" diye fısıldayan o amcayı, benden en az 5 yaş küçük olsalar da kıskanç kız arkadaşından dirsek yeme pahasına selam veren genci, cüzdanımda taraftar kartımı gördüğünde gülümseyerek bilekliğini gösteren kasiyeri... İşte salı akşamı oradakilerin hepsi birbirinin ablasıydı, kız kardeşiydi, teyzesiydi, annesiydi. Tüm farklılıklarımıza inat en büyük ortak noktamız için gelmiştik hepimiz.

Tanımadığımız insanların çocukları ezilmesinler diye siper ettik kendimizi, nereye gideceğini bilemeyen teyzeleri o düştükleri panik halinden kurtarmak için kollarından tutup götürdük gitmeleri gereken yere, "Yavrum, biz bilet alamadık, giremeyecek miyiz" diye hüzünle soran babaanne/anneannelerimiz içeri girsinler diye önümüze gelenden yardım istedik...

Herkes herkese yardım etti, indirim zamanı alışveriş izdihamlarını anlatıp salı gecesi kadınların içeri girmek için birbirini ezeceğini söyleyerek dalga geçenlere inat.

Ben o kadınların büyük çoğunluğunun neden orada olduğunu biliyorum ama bir gün önce çamur atmadan duramayan mahluk türüne mensup varlıklar "tabi yaa, ücretsiz diye gidiyolar" demişlerdi ya, onlara inat 235.000 TL bıraktılar Fenerium'a. "Bilet parası hesabı yapıp 80 TL'lik orijinal formalarıyla gelen kadınlar". Bir mantık hatası var değil mi? Mantık hatasını bulmak için mantıklı düşünme yeteneği gerek gerçi değil mi?

En sinir bozucusu ve aynı zamanda en komiği de son dakikaydı belki de. Hakemin ofsayt gerekçesiyle iptal ettiği, aslında ofsayt olmayan o pozisyona itiraz edenler kimlerdi dersiniz?

Futbol bilmeyen kadınlar. Evet.

3-5 kişinin yaptığı olumsuz hareket için bütün kulübü cezalandırmak dünyanın en büyük saçmalığı. TFF kendince iyi bir iş yapıp hem stadyumlar sessiz-sakin olmasın; hem normalde maça gelemeyen kadın ve çocuklar futbol izlesin, bu sayede futbol sevsinler diyerek bir şeyler yapmaya çalıştı. Ruhu sarışın hemcinslerim kadın=ceza mantığı çıkarıp bunu "feministliklerine" yediremediler ve hem feministlikte yeni bir boyut açtılar, hem de beni benden aldılar. Gerçi "feminizm=erkeklerden nefret etmek ve erkek arkadaş sahibi olmamak" zanneden kafalardan fazlasını beklemek benim hatam. Neyse.

TFF'nin her kararı gibi "100 kişi sahaya girdi ama biz herkesi cezalandıralım" demesi de saçmadır. Sahaya girenlerin hepsi erkek, o zaman erkeklere ceza verelim mantığında kararlar alması da. Erkekler zaten olağan şüpheliler, onları ayrı tutarak diyelim ki önümüzdeki maç ben de girdim sahaya. Ceza aldık. Bu kez tribüne sadece çocuklar mı alınacak?

Bu konuda mantık aramak yine benim hatam tabi. Sahaya atılan cips paketi yüzünden alınan cezalar da gördük kısa ömrümüzde. Sonra rakı şişeleri atıldı; su dolu bardaklar yağdı; atılmadı, yağdırıldı; kanlı canlı adamlar atıldı... Neyse işte. Mesele anlaşıldı sanıyorum.

Salıya dönelim. 3 aydır tek vücut olduğumuzu tüm Türkiye'ye gösteriyoruz. Bu kez tüm dünya gördü. Fenerbahçe için yapabileceklerimizin sınırı yok. Kadın-erkek, genç-yaşlı fark etmez. Erkeklerimiz olmazsa kadınlarımızla, gençlerimizi almazsanız yaşlılarımızla her durumda Fenerbahçemiz için elimizden geleni yapacağız. Artık bu cümleleri kurmaya gerek bile yok belki. Fanatikliğini ve büyük Fenerbahçe nefretini bir kenara bırakan herhangi bir takım taraftarı çok rahat görebilir her şeyi.

Adalet istiyoruz sadece. Herkes için.

Alana kadar durmayacağız.

"Evladıma miras bu sevda" demiştik ya, o çocuklara anlatacaklarımız arasında en başta gelecek o akşam. Tekrarını kesinlikle dilemiyorum ama gerçekten unutulmayacak bir akşam yaşadık.

Fotoğrafların hepsi ve daha fazlası için: http://www.facebook.com/GrupCK

Başlığın tamamı için: http://www.youtube.com/watch?v=qV_dThC0qvU Şu geçen 3 ay için söylenebilecek belki en anlamlı cümle bu başlıktaki...

Kendime Not-2

2011-09-25T14:19:00.002+03:00

İnsanların kendilerini nasıl anlattıklarına bakma. Kimse kendisini objektif olarak değerlendiremiyor, hepsi olmasını istediği şekilde görüyor kendini. Sen de dahilsin tabi bunlara.

İşte bu yüzden insanların kendini nasıl tanıttıklarına fazla bakma. Kendi gözlemlerine inan. Tersini yaptığında sonuçların ne olduğu ortada...

İşin en kötü tarafı baştan fazla değer verdiğinde ya da ciddiye aldığında kurtulman güçleşiyor o insanlardan...

(Bu ara yine insanlardan bunaldım fena halde. Bazılarından... Yine kendi kendime musallat ettiklerimden hem de.)

Tam bu yazıyı yayınlamaya hazırlanırken

tumblr'da karşıma çıkan cümle:

"Hareketlerin sesi sözcüklerden yüksektir.

Duyduğunu unut, gördüğüne inan."

Doğru zamanlarda karşıma çıkmaları için

özel bir düzenleme yapılıyor sanki bu

anlamlı cümlelere, şarkılara, fotoğraflara...

Kendime Not

2011-09-24T05:17:00.001+03:00

Eğer biri

"Ben böyle yapılmasından nefret ederim."
"Bu hareket çok yanlış. Ben asla yapmam."
"Nasıl böyle yapıp kendilerini bu kadar düşürüyorlar."
"Kendine biraz saygısı olsa bunları yapmaz."
"Çok yanlış buluyorum bu tür hareketleri."
"Böyle davranan birini hayatımda istemiyorum." vb. cümleler kuruyorsa kaç oradan kaaaaç!

Aynısını yapmayı bırak, daha beterini yapacak ileride!

Bir kişi de mi yanıltmaz kardeşim ya? Hep aynı şey. Bir kez olsun tersi bir örnek görmek istiyorum.

Eksik...

2011-09-19T01:17:00.002+03:00

Güzel müzikler dinliyorum, senelerdir bildiğim ve dinlediğim bir şarkıda daha önce fark etmediğim bir anlam olduğunu görüp o şarkıyla sabahlıyorum.

Güzel kitaplar okuyorum, gece uyumadan önce kitabı nerede bırakmışsam oradan sonrasını rüyamda okuduğumu görüyorum ya da daha güzeli kendimi kitabın karakterlerinden biri olarak görüyorum.

Güzel filmler izliyorum, bittikten sonra yüzümde bir gülümseme bırakan (mutlu bitmesine gerek yok, iyi film her zaman gülümseme sebebidir) filmler izliyor ve kendimi iyi hissediyorum.

Güzel yerlere gidiyorum. En sevdiğim yerlere. Yürüyorum, bir oraya bir buraya... Tam da sevdiğim şekilde.

Güzel arkadaşlarım var. Birlikte güzel zaman geçirebildiğim iyi insanlar. Bir şeyler paylaşabildiğim, ne dediğimi anlayan insanlar. Onları görüyorum, arıyorum, mesaj gönderiyorum. Bir şekilde ulaşıyoruz ve güzel şeyler söylüyoruz birbirimize. İyi hissediyoruz...

Mezun olduğumdan beri planlarını yaptığım ama sadece plan aşamasında kaldığım şey hiç ummadığım şekilde gerçek oldu. "1 sene ALES'e hazırlanırım, ilk yıl bir de mülakata falan girerim, bakalım ne olup bitiyor" diye düşünüp başlamak için en azından 2 yılım olduğuna inanırken soru tiplerini dahi bilmediğim ALES'ten yeterli puanı aldım önce, ardından başvuru dönemini kaçırdım, sonra uzatıldı ve bitmesine 1 gün kala ona da başvurdum. Baktım dil sınavı da halloldu. En büyük sıkıntı sanılan mülakat en kolay kısım oldu. Bu iş için ne kadar heyecanlı ve istekli olduğumu fazlasıyla göstermiş olmalıyım ki 100 vererek beni almak istediklerine inandırdılar beni. Hatta mülakatta hiç soru sorulmasına fırsat bırakmadan bu kadar çok konuşan az sayıda insandan biri olduğuma da inanıyorum.

Bu başlangıç da hayatımdaki mutluluk veren durumlardan biri.

Değerli insanlardan kendimi iyi hissettiren mailler alıyorum. Mutlu oluyorum çevremde böyle insanlar olduğu için.

Güzel şeyler oluyor. Son cümleyle birlikte toplam 9 kez "güzel" yazdım bu yazıda. Sanırım bu bile pek çok şey anlatabilir tek başına.

Ama hep bir "ama" var cümlelerimde. Hayatımın orta yerinde...

Hiçbir zaman "tam" olamıyorum. Ezginin Günlüğü'nün Eksik bir şey şarkısında anlattığı hal benim halim. Geçmiyor. Bitse artık...

Görsel: http://www.hanuol.com/re/

Bir düğün, bir doğum günü, bir dost...

2011-09-16T03:45:00.001+03:00

(3 Eylül'e dair, 4 ya da 5 Eylül'de yazılmış ama yayınlanmamış bir yazı...)

Bir yaştan sonra etrafındaki yaşıtlarının evlenmelerine alışıyorsun. Birilerinin seni "sıra sende" deyip dürtmesine, bilmem kimin oğlu için kız aramasına ve senin ailene haber göndermesine falan tuhaf gözle bakmamaya başlıyorsun.

Ben kendimi hâlâ çocuk sandığımdan evlenme fikri mideme kramplar girmesine neden oluyorsa da çevrendekilere alışıyorsun işte.

Ama yakın arkadaş düğünleri fena. Evlenen ne kadar yakınsa o kadar fena...

2004 yılında üniversiteye kayıt olduğumuz gün tanıştık. Kayıt sonrası ayrılırken "Tanıştığıma memnun oldum, görüşürüz" derken tanıştığımıza bu kadar memnun olacağımızı ya da bu kadar çok görüşeceğimizi muhtemelen tahmin etmemiştik.

Sudan çıkmış iki balık olarak üniversiteye başladık sonra. O kadar asosyaldik ki 3 gün boyunca ders aralarında sınıftan dışarı çıkmadık :) Çıkıp gideceğimiz yer Altıgen ama, Marmara'ya yolu düşmüş olanlar bilir tiki cenneti Altıgen'i. Gidilir mi hiç?

İkimiz birlikte bir adam ettik okul boyunca. Yeri geldi yarım yarım çalıştık, birbirimize anlattık, yeri geldi bir halt anlamadık, sabahlara kadar kahve üstüne kahve içip aynı şeyi okuduk tekrar tekrar. O okulu bir şekilde birlikte bitirdik yani. Şimdi onsuz okul nasıl bitecek bilmiyorum mesela :)

Kaç defa hayattan nefret ettiğimde ondan yardım istedim hatırlamıyorum. Kaç defa birimiz düştüğünde öteki onu kaldırdı onu da hatırlayamıyorum.

"Niye böyle oluyor Elif yaa" diye çok ağladığımı iyi biliyorum ama.

Hayat tuhaf, bazen o günleri unutup eşeklik ediyoruz birbirimize. Ama iyi ki sonunda toparlanıyoruz. Şu an bunları yazarken bizim için anlamı büyük olan pek çok şeyi aklımdan geçiriyorum ve ağlamamak için zor tutuyorum kendimi. Ne diyeyim daha...

İşte geçtiğimiz günlerde ben şu an yeterince anlatamadığım insanı evlendirmeye gittim. Çok tuhaf bir duygu. Biz senelerce evlenme geyiği yapmıştık birlikte. Düğün alışverişi, bebek alışverişi... Hepsinin geyiğini yaptık bol bol. Ama hiç gerçeğe dönüşmeyecekmiş gibiydi. Meğer onun da zamanı gelecekmiş gerçekten.

Dedim ya, tuhaf bir his. Ağlamak istiyorsun ama mutluluktan. Sürekli bir şeyler düğümleniyor boğazında...

5 sene boyunca hayatımdaki herkesten çok zaman geçirdiğim, çok şey paylaştığım insan o. Sıradan birini evlendiriyor gibi davransam tuhaf olurdu.

Sanırım en son keplerimizi attıktan sonra bu şekilde mutlu olmuştuk. Düğün günü bir de baktım karşımda dünyanın en mutlu gelini var. Ben nasıl mutlu olmam sonra...

İnsanlar değişmiyor. Biz sadece değiştiklerine inanıyoruz. Terminalde beni karşılayan Elif sınav akşamları stresten uyuyamazken ve kendi arkadaş grubumuza kızarken hissettiklerimi paylaştığım ve benimle aynı hisleri paylaştığını iyi bildiğim Elif'ten başkası değildi. Bir gece yarısı başka bir arkadaşımızın evinin balkonunda arada ağlayan, arada diğerini teselli etmeye çalışmaya dalıp kendi derdini unutan 20 yaşındaki iki kızdan biriydi. Yine bir gece vakti Ortaköy'de ben yıkılmak üzereyken beni ayakta tutan kişinin aynısıydı. Daha pek çok gün pek çok zamanda ve her şartta yanımda olmuş kişinin aynısı...

Bunca zaman her üzüntüsünü benimmiş gibi benimsediğim insanın o mutluluğu da biraz benimdi elbet.

Biliyorum, çok mutlu olacaklar. Olsunlar da zaten. Seneler geçtikçe yenileri eklenecek şu hiç unutamayacağımız anlara ve o anları artık bir kişiyle daha paylaşacağız :) (Üzgünüm ama yakın bir gelecekte 4. bir kişinin aramıza katılması ihtimali yok :P )

Yazıyı burada bırakmışım.

Bugün devam etmek için en uygun gün. Çünkü o özel dostun bugün doğum günü... Artık tamamen dağılan grubun en miniği, fasulyesi :)

Şanslıyım ben aslında. Çok şahane dostlarım var. Az ama öz dedikleri türden...

İyi ki varmış.
İyi ki tüm sinir bozucu hallerime katlanmış sabırla.
Yazıyı daha fazla uzatmadan gidip doğum gününü kutlayayım bari...

Bir öğrencinin kayıt dramı :)

2011-09-15T21:53:00.001+03:00

7 Eylül

Selin: Bir şey sorabilir miyim? Harç yatırmak için referans numarasına ihtiyacım varmış ama sistemde gözüken referans numarasının yanlış olduğunu söylediler bankadan.

Herhangi bir görevli: Öğlen düzelecek. Sistemde hata var.

Öğlen olur, düzelmez.

Akşam olur, yine düzelmez.

Ertesi gün düzelir. Kayıt evraklarının teslim zamanı gelir... Saat 1'de sıraya girilir.

Selin: Edebiyat fakültesi için ismimizi hangi listeye yazıyoruz?

Sıra bekleyen bir başka zavallı: Bu listeye yazıyorsunuz.

65-Selin.

Selin: Şu an kaç numara içeride?

Herhangi biri: 23.

Saat 3 olur.

Herhangi biri: Edebiyat kaçta şu an?

Görevli: 23.

Herhangi bir başka kişi: Hâlâ mı?

Görevli: Sıkıntı oldu biraz.

Bir diğer kişi: Kaç kişi var ilgilenen?

Görevli: 2.

Koca edebiyat fakültesinin bütün yüksek lisans ve doktora kayıtlarını alan, eskilerin kayıt yenilemesini yapan, eskilerin ders seçimlerini alan toplam kişi sayısı: İKİ.

Saat 5 olduğunda sıra 25'e kadar gelmeyi başarmıştır. Dışarıda bekleyenler toplanır, uzun itirazlar sonucu "Bu liste bitene kadar kayıt devam edecek" teminatı alınır. Kayıt hallolur.

Sonra ders seçimi için duyuru yapılmaz. Selin günlerce arar, telefona kimse cevap vermez.

13 Eylül Salı çok eski bir duyuruya göre ders kayıt işlemlerinin başlangıcıdır. Selin ders seçimi diye bir şey bilmeden üniversiteyi bitirdiği için her şeye yabancıdır. Otomasyon sisteminde de tek bir açıklama yoktur. (Fakülteye geçtiğimiz ilk gün "Seçmeli derslerinizi biz sizin yerinize seçtik. 'Zorunlu seçmeli' yani dersleriniz. Yanında 'Seçmeli' yazdığına bakmayın, o listedeki dersler alınacak" demişlerdi. Sağ olsunlar çok güzel dersler seçmişler, o yüzden bu durumdan hiç şikayetçi olmadım. Eğitim fakültesinde okuyup hem eğitim hem edebiyat bölümlerinin hepsini birden almış olduk. Okurken zor oldu tabi ama atlattık.)

Selin: Ben yeni kayıt olduğum için danışmanım yok. Sistemde de seçmem gereken ders kredisi vs. hakkında hiçbir bilgi yok. Kimle konuşmalıyım?

Görevli: Volkan Bey var, onunla.

Selin: Volkan Bey diye biriyle görüşmem gerekiyormuş, nereden bulacağım?

Bir başka görevli: Şu sıra Volkan Bey sırası, sonuna geçmeniz gerek ama kuyruk çok uzun, bugün yetişmez. Hiç boşuna beklemeyin. Cumaya kadar zamanınız var, sonra gelirsiniz.

(Volkan Bey sırası diye bir şey vardı ve ismi de buydu, evet.)

14 Eylül Çarşamba olur. Hâlâ açıklama yoktur.

15 Eylül olur, Selin sabahın köründe kalkar gider.

Selin: Ben yeni kayıtım. Danışmanım da yok. Derslerimi kime onaylatmalıyım?

Görevli: Ana bilim dalı başkanına onaylat. Yarına kadar bir örneğini bize getir.

Selin ana bilim dalına gider. Tüm koridorlara ölüm sessizliği hakimdir ve tüm kapılar kilitlidir.

En son biri Fransızca biri İngilizce bölümünden 2 kişi bulunur. Öğrenilir ki Fransızca'nın bölüm başkanı gelecek salıya kadar okula uğramayacaktır.

"Madem bugün kesin imzalanacak dediler, Almanca ve İngilizce'nin bölüm başkanları gelecek. Onları bekle, onlara imzalatırız." denir. Selin beklemeye başlar. (Herhangi birinin imzasının kabul edilme ihtimali normalde olmaz tabi ama bölüm 3 dilin kardeş kardeş okuduğu bir bölüm. O yüzden "Hepimiz birimiz, birimiz hepimiz için!")

Selin 3 saat kadar daha bekler. Bu sırada fakültenin 4 kat merdiveninden tekrar tekrar inilir, çıkılır. Sonra fotokopi için enstitünün yakınına tekrar gidince "Dur ya bir şansımı deneyeyim" diyerek enstitüye tekrar gidilir.

Selin: Ben yeni kayıt olduğum için danışmanım henüz yok, ana bilim dalı başkanı da salı gününden önce gelmezmiş. Ben derslerimi onaylatamıyorum. Ne yapmalıyım?

Görevli: Salı günü onaylat, getir.

Selin: Nasıl yani? Cuma son demiştiniz bana.

Görevli: Zaten hiçbir şey yetişmedi yine. Her şey birbirine girdi. Onu da uzatırız mecburen. Acelesi yok. Daha kayıt işlemleri bile bitmedi...

İşte böyle dürüst olalım birbirimize karşı. Sen samimiyetle bunu söyleyince ben de çemkirmeden çıktım gittim. Ne güzel di mi?

Her şey geçen hafta başlamadı tabi. Yabancı dil sınavının ilk yarım saatinde Almanca grubunun oturma düzenini ve sınav kağıdı dağıtımını halledemeyen bir grup Almanca bölümü öğretim görevlisi yüzünden yaşadığımız stres bir tarafta, internet explorer dışında hiçbir tarayıcıyla görüntülenemeyen enstitü duyuru sayfası yüzünden 1 hafta boyunca göremediğim sonuçlar öte tarafta. (Sayfada her şey normal, yalnız duyuru yok gibi görünüyor. ie kullanınca görünüyor duyurular.)

Üniversite kaydımı hatırlıyorum da... Sonuç sayfasında "9 Eylül tarihinde Haydarpaşa kampüsünde kaydınızı yaptırabilirsiniz" yazıyordu. 9 Eylül'de gittim. "Şuradan harcını yatır" dediler yatırdım. Fransızca Öğretmenliği masasını buldum. Evrakları verdim. Hazırlık binasına gittim. "Muafiyet sınavına girmeyeceğim, hazırlık okumak istiyorum" dedim, küçük bir kağıt verdiler elime. İmzaladım. Bitti. ("Okumak istiyorum" falan deyince aslında çok iyi Fransızca bilirmişim de yine de okumak istermişim gibi anlaşılmasın. Bölüme İngilizce sınavıyla girdim ben. İkinci yabancı dilim Almanca. Üniversiteye başladığımda Fransızcaya dair tek bildiklerim "je t'aime" ve "oui" idi. )

Tabi her öğrenci gibi 5 yıl boyunca şikayet ettim her şeyden. Aslında en büyük hayalimdi benim Marmara'da okumak. Şimdi geçmişe baktığımda da yeniden üniversiteye girecek olsam yine tek isteğim Marmara olur diye düşünüyorum...

Hele bir de şu 2 haftada İstanbul Üniversitesi sayesinde yaşadığım stres ve sıkıntıyı 5 yıllık üniversite hayatımın toplamında yaşamadığımı düşününce :)

2 haftadır koşturmaktan fark edememiştim yeniden öğrenci olduğumu. Bugün çektirdiğim birkaç sayfa fotokopi için 15 kuruş gibi komik bir para ödeyince farkına vardım :) Öğrenci olmuşum gerçekten yine!

Defterimi kalemimi alıp bu pazartesi yeniden okula başlıyorum ben de. Gerçi öğretmen olunca da her sene "okulun ilk günü" denen şeyi yaşıyorsun. Öyle düşününce ilkokula başladığım 92-93 eğitim-öğretim yılından beri her yıl "okulun ilk günü" stresi, heyecanı ya da sıkıntısı yaşamış oluyorum. Huh, düşününce bile yoruldum.

"Yüksek lisansa başlıyorum, hem de en çok istediğim bölümde" konulu bir yazı yazma planım vardı aslında ama şu 2 haftanın fiziksel yorgunluğu bir yana duygusal yoğunluğu beni resmen bitirdi. O yüzden mızmızlanma dolu bir yazıyla başlangıç yaptık. Kısmet böyleymiş.

Kral öldü, şehir düştü

2011-09-15T00:26:00.001+03:00

Bir süredir çok sakin olmamdan şüphelenmeliydim. Evet mutluyum, keyfim yerinde, hayat fena değil ama o canım boşluğum aynı yerinde durduğu sürece her şeyin mükemmel olmasına imkan yok. Onu biliyorum ve tuhaftır, bir süredir o boşluğu bile eskisi kadar hissetmiyordum.

Hatta "geçti" yazdım durdum bir süre.

Ne oldu sonra?

Geçmemiş tabi.

Birkaç gündür peşimi bırakmıyor artık iyice bir parçam olarak benimsediğim o sıkıntı. Tüm gün düşünüyorum, en az eskisi kadar. Sonrasında yine bir gece yarısı dinlenen şarkıda geçen tek bir cümle, aslında çok da alakasız bir cümle beni başladığım yere geri götürüyor. Ta en başa!

Dün gece saat 3'te aynı şarkıyı belki de 50. kez dinlerken oturup uzun uzun yazdım. Yanılmıyorsam 4 tane ayrı yazı. Hepsinin konusu aynı. Tek bir kişi...

O yazıları benden başka kimsenin görmeyeceğini bile bile yazdım. Şu an kendim bile bakmaya cesaret edemiyorum.

Ne çok özlediğimi fark ettim kim bilir kaç milyonuncu kez.

"Kral öldü, şehir düştü.
Düştü, DÜŞtü.
Uyan"
dedi Kaptan.

Sen de "Bütün bunlar düş" demiştin ya zamanında.

Düş...

Neden acısı bu kadar gerçek o zaman?

Zor olsa da sabah oldu yine. Evden çıktığımda bir teyzenin elinde yukarıdaki poşetin aynısını gördüm sonra. "Agir qujourd'hui pour mieux vivre demain". Yarın daha iyi yaşamak için bugün harekete geçmeliymişim. Hayat yine mesaj veriyor gibi. Hatta ilgimi daha çabuk çekmek adına bu mesajı Fransızca veriyor. Peşimde bir kozmik şakacı olduğuna inandığımdan bahsetmiş miydim?

Kral öldü, şehir düştü.
Eğlenin doya doya!

Sahaf festivali ziyaretimiz

2011-09-13T01:26:00.001+03:00

İstanbul'da yaşayan her kitapseverin yapması gerekeni yaptım ve 5. Beyoğlu Sahaf Festivali'ni ziyaret ettim geçtiğimiz cuma günü.

Henüz gitmemiş olanlar için yazalım önce. Kurulduğu alan TRT Tepebaşı binasının hemen yanı. Odakule'den geçtiğiniz an alan karşınızda.

Yanınıza almanız gereken tek şey siz kitaplara bakarken daha önce aldıklarınızı tutacak ve gerektiğinde sizi kontrol edecek bir arkadaş.

Almamanız gereken tek şeyse kitap görünce kendini kaybeden bir arkadaş. İki kişi birden kendini kaybedince olaylar çığırından çıkabiliyor. Mesela ben yanıma a.nur'u aldım, ikimiz de kendimizi kaybetmişiz. Kendimize geldiğimizde hiç aklımızda olmayan kitaplar ve bir dünya eski kartpostal vardı elimizde, ne ara nereden geldiler bilemiyoruz. Ayrıca elimizdekilerin ağırlığından ve her yere bakacağız diye türlü şekillere girdiğimizden dolayı sırtımızda ve kollarımızda ağrılar başlamıştı.

Kendini kaybetme kısmı işin şakası tabi. Hayatta en çok mutlu olduğum anlar arasında en başlarda gelir kitap alışverişi, yanınızda bu işi en az sizin kadar seven biri daha olunca her şey iki kat güzel oluyor. Bir yandan kitap aldık, bir yandan birbirimize kitap tavsiye ettik, bir yandan yorumlar yaptık...

Ben aradığım bir şey olmasa bile zaman zaman sahafları ziyaret ederim, oradaki o hava, eski kitap kokusu, güleryüzlü insanlar oldum olası mutlu etmiştir beni. İşte bu durumdan da sık sık bizim anoktanur'a bahsederdim. İstanbul'a geldiğinde onunla gideceğiz diye konuşmuştuk, şansa bakın ki kızın buralara geldiği hafta festivale denk geldi :)

Benim kitaplarla ilgili manyak fikirlerimi duyup deli gibi koşturmamı gördükten sonra bir daha İstanbul'a geldiğinde bana haber verir mi tereddütlüyüm gerçi, neyse.

Bir grup kitaba ne zaman hızlıca göz atsam Marquez ismini gördüm ve eksiklerimi önemli ölçüde tamamladım. Gabriel Garcia Marquez orada oturuyor olsaydı onu da poşete atıp eve getirecektim muhtemelen. İyi ki yokmuş.

Kollarımız poşetlerin ağırlığından aşağı sarkmışken ve enerjimiz bitmeye yaklaşmışken bir sepet dolusu kitabın en üstünde gözüme ilişen kitabın çok uzun zamandır aradığım kitap olması tesadüf değil. Sanırım 5 metre kadar zıpladım kitaba doğru. Benim heyecanım diğer sahaflardan biraz daha fazla sevimli olan sahaf amcamıza sıçradı. Keyifli anlar yaşandı yine.

ve o artık benim!

İlk sayfasında "1975" tarihli bir not bulunması da ayrıca hoş oldu. :) Kitaplarına küçücük bir nokta koymaya dahi kıyamayan ben başkalarının bir şeyler yazdığı kitapları görmeyi öyle çok seviyorum ki...

Az kalsın yine evde olan kitapların aynılarını almaya başlayacaktım, Allah'tan çabuk kendime geldim. Bazı kitapları 3. kez almış olacaktım yoksa :)

Yine de gördüğüm tüm Tolstoy kitaplarını toplayamamanın hüznü hâlâ içimde. Olsun, iyi bir kız oldum ve anoktanur'a gösterdim hepsini ve o aldı. Benim 3. kez almamdan daha hayırlı oldu bence bu durum.

Kitaplarıma ayıracak geniş bir odam olursa günün birinde, bütün o eski baskıları bulup alacağım, kararlıyım.

Sahaflarda işimiz bittikten sonra da anoktanur benden kurtulamadı tabi. Gün boyu elimizde ağır poşetlerle oradan oraya koşturduk. En son olarak boğaza karşı akşam yemeği keyfi yaptık ve sonra günü noktaladık.

Tabi benim aklım hâlâ kitaplarda. Sanırım tekrar bir ziyarette bulunacağım ilk fırsatta.

Yazının şarkısı olsun:

Gördük mü?

2011-09-11T06:17:00.005+03:00

Blogdaki eski kayıtları karıştırırken "Acaba ben görür müyüm" başlıklı bir yazıma denk geldim. Görüp göremeyeceğimi merak ettiğim şeyleri listelemişim. Şurada: http://slnnn.blogspot.com/2008/12/acaba-ben-grr-mym.html

Yaklaşık 4 yıl aradan sonra değerlendirmesini yapmak istiyorum. Başlayalım...

* Lost'un finalini

Gördüm, vallahi gördüm. Hatta görmekle kalmadım, seven az sayıda insandan biri bile oldum!

* Dan Brown'ın Süleyman'ın Anahtarı'nı yayınladığını

Onu da gördüm! Süleyman'ın Anahtarı yerine Kayıp Sembol ismiyle yayınladı, ilk 50 sayfadayken neyin nasıl sonuçlanacağını rahatlıkla görebildiğim bir kitaptı ama olsun. Robert Langdon aşkların en güzellerinden hâlâ.

* "Hayat ne güzel be" dediğim günü.

Evet, bunu da gördüm. Bazı şeylerin kafamda bittiğini idrak ettiğim ve nasıl mutlu olabileceğimi çözdüğüm günden beri "Hayat ne güzel be".

* Çocuk, çocuk, çocuk, çocuk.

Hâlâ çocukları deli gibi seviyorum ama benim de olmasını isteme konusunda eskisi gibi değilim. Zaten uzunca bir süre de ihtimal dahilinde olmayacak.

* Serkan'ın çocuklarının bana "hala" dediğini.

Bana "hala" diye hitap edebilmeleri için önce o çocukların var olması lazım. Var olmaları için Serkan'ı evlendirmek lazım vs. Arkadaş grubumuzdan yavaş yavaş nişan, düğün haberleri geliyor ama muhtemelen biz ikimiz en sona kalacağız. Hatta benden o haberi hiç almayabilirler bile :)

* Heroes'un yeniden güzel bir dizi olduğunu ve artık saçmalamayı bıraktıklarını.

İşte bunu göremedim. Çünkü sonuna kadar sabredemeden bıraktım.

* Matematik, muhasebeye giriş, kambiyo uygulamaları, gümrük işlemlerinin muhasebeleştirilmesi gibi derslerden geçtiğim günü... (Henüz sınavlarına girmedim, belki geçerim be.)

Geçtim. Diplomamı da aldım. Hepsi bitti :)

* "Oh be hiçbir şey korktuğum gibi olmadı" dediğim günü.

İşte bunu da göremedim ve muhtemelen göremeyeceğim.

* Kimseye açıklama yapmadan konsere, maça gidebileceğim günü.

"Ben gidiyorum, geç geleceğim" demek açıklama yapmak sayılmaz ise artık özgürüm diyebiliriz.

* Johnny Depp'i.

Göremedim :(

* "Ya ben bu insanları seviyorum be" dediğim dostlarımla sınavlar, işler, ıdılar, vıdılar olmadan rahat rahat her istediğimde görüşebildiğim günü.

Grupta bahane uyduran, mızmızlık yapan olmadığı sürece çok rahat görüşülebildiğini gördük. Sıkıntı yok.

* Şahane Fransızca konuştuğumu

Rüyamda görüyorum ara sıra, o sayılır mı :P Onun dışında da 2 yıldır İngilizce öğretmekten Fransızca pratiğine zamanım kalmadığı için gerileme oldu ama sahalara geri dönüyorum iki haftaya kadar :)

* PVH'nin Fenerbahçeme teknik direktör olduğunu.

Bunu da göremedik henüz ama şu an çocukluğumun en büyük kahramanı "Kocaman" adam bizimle, daha ne isterim...

* İnsanların benden abuk subuk şeyler beklemedikleri günü

Yok öyle bir gün. Olmayacak.

* "O kadar işkence çektik, hiç bitmeyecek sandım ama bitti be" dediğimiz günü

Okuldan bahsetmişim. Onu da bitirdik, diplomamızı aldık, şimdi özlemekteyiz.

* Büyüdüğümü

Bu da sıkıntılı biraz.

* Penceremin kenarındaki koltuğuma oturup huzurla çayımı içip kitabımı okuyabildiğim günü

O koltuğum hâlâ yok ama çay var, kitap var, huzur var. Daha ne?

* Kimsenin birbirini yanlış anlamadığı, küçük hesaplar peşinde koşmadığı bir zamanı

Bu da zor...

* Geç olmadan aklımızın başımıza geldiğini.

Hâlâ geç değil ve hiç olmayacak ama akıl başa geri gelmeyecek, o belli.

Kısacık-22

2011-09-10T20:37:00.001+03:00

* Uzaklarda geçirdiğim zamanda aklıma şöyle bir gelmiş ve orada kalmış minik şeyler var, toplayalım bir araya.

* "Kızlar ofsayt bilmez" geyiği "En son Cin Ali okudum" geyiğiyle yarışır, geçer mi bilmem ama başa baş bir mücadele olacağından eminim. Toplamını aldığınızda futbolsever geçinen ama takımının sadece önemli maçlarını izleyen o kalabalık grubun iki-üç katı kadar futbol maçı izlemişliğim var. Bu bahsettiğim grup erkeklerden oluşmakta elbet. İşte onlardan biri futbol mevzusu açıldığında ofsayt geyiği yaparsa kendisini ağzını açtığına pişman ederim. Açık ve net. O yüzden genelleme yapıp karşınıza çıkan her kıza aynı geyiği yapmaya kalkmayın. Ofsaytın ne olduğunu bilmeyen insan olması da tuhaf değil ayrıca. Futbol sevmeyen ya da hayatında hiç izlememiş insanlar olabilir pekâlâ, ne var ki bunda? Bir de gıcık olduğum nokta hayatını sürdürmeye yetecek kadar zekası olan, fazlasına maalesef sahip olamamış türde tiplerin hemcinslerime "Siz ofsaytı anlayamazsınız" muhabbeti yapması. Sanki bahsettiğimiz şey basit bir futbol kuralı değil de kuantum fiziği falan.

* Ayrıca sevgili hemcinslerime söylemek istediğim bir şey daha var. Size o geyiği yapan adamların pek çoğunun yaptıkları futbol yorumlarını dinleseniz gülersiniz. O tavırlarına bakmayın, yurdum insanı hiçbir şey bilmediği tüm konularda uzman gibi konuşur ya, bu da o hesap işte. Ayrıca lütfen bitsin şu ofsayt muhabbeti.

* Ayrıca hepiniz futbol konusunda uzmanmışsınız gibi bir genellemeden de ne olur vazgeçin. Kimileri sahiden iyi bilip güzel yorumlar yapıyor. Ona sözüm yok. Zaten onlar da "ben çok iyi bilirim" triplerine girmeyen güzel insanlar. Ama kimileri 7 yaşında çocuğun dahi yapmayacağı saçma yorumlar yapıyor olmasına rağmen otorite havalarında...

* Sahi sıkmadı mı bu geyik?

* Şu an tanımadığım biriyle bir gün tanıştığımı ve ileride evlendiğimi düşündüm geçen gece. Onun tam şimdi başka biriyle olma ihtimalini düşündüm. Sonra kızın saçını başını yolasım geldi. Uykusuzluk yaramıyor bana. (Bunu düşündüğümde saat dörttü ve henüz uyumamıştım. Saçmalamak için güzel bir bahane.)

* Çocukluğumuz boyunca oynadığımız bahçenin üzerine AVM dikiliyor, yetmezmiş gibi 8 yıl okuduğum okulu da yerle bir ettiler, yeniden yapacaklar. Al sana travma sebebi!

* Yeniden öğrenci oldum ben, çocuklar gibi şenim! Bir ara anlatacak yeni şeylerim olacak yani.

* Facebook'ta arkadaş önerisi olarak çıkan kişilere mutlaka bakıyorum. Ortak arkadaşlarımızın kimler olduğuna bakıyorum daha doğrusu. Geçenlerde çıkan bir şahsiyetle 2 ortak arkadaşımız vardı. Biri geçmişte birlikte çalıştığımız bir arkadaşım. Biri bir arkadaşımın arkadaşı. Bu bahsi geçen 2 kişi birbirinin arkadaşı değil tabi. Sonra başka bir öneriyle ortak arkadaşlarımız benim liseden en yakın arkadaşım ve üniversiteden bir arkadaşımın arkadaşı. (Ben onun vesilesiyle tanıştım yani. Yoksa tanımadığım insanları eklemiyorum tabi.) Eskiden 24 saatimi harcadığım sevgili sitemizde üyemiz olan bir arkadaşın lise arkadaşıma yorum yazması da son nokta oldu. Dostum herkes birbirini tanıyor mu bu dünyada?

* http://en.wikipedia.org/wiki/Small_world_experiment Dünya küçük tabi. En uzak mesafe "6 kişi" kadar.

* Buradan çıkardığım ders de şu: Kimseyle "nasılsa tanımıyor" diye başkasının dedikodusunu yapma, herkes birbirini tanıyor olabilir!

* Öğretmenlik eğitimi almış, öğretmenlik yapmasa da staj süresince derslere girmiş, öğrenciler arasında öğretmen olarak bulunmak nasıldır hissetmiş bir insan batıdakinin doğudakinden, zengin çocuğun fakir olandan daha fazla eğitim alma hakkı olduğuna inanabiliyor. Büyük konuşmak istemiyorum, sadece şu türde insanların karşıma çıkmamasını diliyorum tüm kalbimle. Lafa gelince en büyük eşitlik savunucusu olur ama icraat sıfır.

* İnsanlar kendi hayatlarına dair hep mutlu senaryolar yazarlar ya kafalarında, ben tam tersiyim. Felaket senaryoları yazıyorum kendim için hep.

* Bir gelinin koşuşturmasını yakından izleyince çekilir dert olmadığını anladım. Yalnızlık, kediler, kitaplar... Güzel şeyler bunlar.

* Olur da Johnny Depp evlenmek için çok ısrar eder, gece gündüz kapımda yatar falan, işte o zaman belki fikrim değişir.

* "Yanlış zamanda doğru insanı tanımak, zaman doğru olduğunda yanlış insanla karşılaşmak, birini ne kadar sevdiğini o gittikten sonra anlamak hayattaki en büyük ironilerden" demiş. Doğru demiş.

* Yazılacak şey çok bu ara. Kendimde o enerjiyi bulursam hoş olur...

İstanbul İl Sınırı

2011-09-05T23:42:00.003+03:00

Yahya Kemal üstat zamanında Ankara'nın en çok İstanbul'a dönüşünü sevdiğini söylemiş ya, ben de dün kendi sıkıntımın sadece Ankara değil, İstanbul haricindeki tüm şehirler olduğunu fark ettim.

Sıkılmaya fırsatımın dahi olamadığı çok yoğun 5 gün geçirdim Zonguldak'ta. Muhteşem insanlar tanıdım, pek sevgili dostumu evlendirdik, yeni tanıştığım damadımızı da ilk saniyeden sevdim vs. Her şey muhteşem. Denize kıyısı olan şehirlerde yaşayan insanların deniz olmayan yerde bunalması derdinden ben de muzdaribim ama öyle bir sıkıntı da yok, çünkü baktığınız her yerde denizi görüyorsunuz.

Yarım saatte bir "iyi ki gelmişim" dedirten bir olay yaşıyorum. Her şey çok güzel yani.

Sonra ne oldu?

Dönüş günü geldi çattı. Hüzünle ayrıldık 5 günü birlikte geçirdiğimiz güzel insanlardan ve yolculuk başladı.

Eskiden şehir dışında sıkıcı günler geçirdiğim için "İstanbul İl Sınırı" tabelasının beni mutlu ettiğini sanırdım. Öyle değilmiş. Günlerim ne kadar keyifli geçerse geçsin "İstanbul İl Sınırı" tabelasını görmek en çok sevdiğin insanı seneler sonra görmek gibi oluyormuş. Öyle tuhaf ki, 5 gün uzak kaldım ama 50 yıl uzakta kalmışım gibi hissettim o tabelayı gördüğümde.

Sonrası kocaman bir mutluluk.

İlçe tabelalarına bakıp gülümsemek... "Kadıköy'den de geçsek ya", "Çantalarım olmasa da Beyoğlu'na en yakın yerde inip gitsem" gibi cümleler...

Bir gün gerçek bir insana da bu şehre aşık olduğum gibi aşık olur muyum ki..

Görsel: Panoramio.com
Şarkı da bu olsun: http://fizy.com/s/2xd5hu

Böyle işte

2011-08-30T17:27:00.000+03:00

Hiç tanımadığım biri, bize yabancı bir dile ait kelimelerle demiş ki:

"Artık kızmıyorum. Sadece insanlardan 'en kötüsünü' beklemeyi öğrenmeliyim. 'En iyi' sandığım insanlardan bile..."

Birkaç hafta önce benzer bir şey hissettim. Bugün yine hissediyordum. Sonra da bu yazıyı gördüm işte. Dünyanın farklı yerlerinde benzer şeyler yaşıyoruz tanımadığımız insanlarla. Hayat böyle...

İyi ki doğdun Serkan!

2011-08-29T02:12:00.003+03:00

Alışkın olduğum arkadaş tipi şöyle:

Bir organizasyon yapmaya niyetlenirim. (ki ben genelde çağrıldığında bir bahane bulup gitmeyen tipim, özellikle görmek için çaba sarf ettiğim dostum azdır.) Onu ararım, bunu ararım. Biri günü beğenmez. O gün teyzesinin eltisinin doğum günüdür ya da komşusunun kedisi doğum yapmıştır. Öteki yeri beğenmez. Lisedeyken hoşlandığı çocukla bir gün Galata'da karşılaşmıştır, o yüzden oranın anısı vardır ve gidemez ya da hayatında bir defa gördüğü adamla Cihangir'e falan gitmiştir. Ne bileyim işte. Mesele anlaşıldı sanıyorum.

Onlar arasında yaşamaya alışkınsanız ertesi gün yola çıkacak olmasına rağmen "Benim için zor olur ama ayarlarsan yok demem" yazan adam gerçekte var olması mümkün olmayan şu masal kahramanlarından biri gibi gelebilir size. (Bahsettiğim mesaj da 2 hafta kadar önceye ait.) Ama o adam var, o adam benim dünyada en sevdiğim insanlardan biri ve bugün o adamın doğum günü!

Konuya girmeden önce lafı çok dolaştırdım farkındayım ama söylemek istediklerim öyle çok ki, bir yerden başlamalıydım...

Haziran 2006, hayatımı büyük ölçüde değiştiren birkaç günden birindeyiz. Gece yorgun argın arkadaşımın evine varıyoruz ve günün değerlendirmesine başlıyoruz.

"İyi ki gitmişiz yaa, çok sevdim ben hepsini. O'nu zaten uzun zamandır tanıyordum ve 10 numara bir insan olduğundan emindim, beni şaşırtmadı ama Serkan'ı çok daha soğuk ve gıcık buluyordum. Bugün en çok o ikisini sevdim..."

Gayet mutsuz olduğum zamanlarda en çok onun başını ağrıttım, en çok onun sayesinde toparlandım...

-Hadi Serkaaan aynı şarkıyı dinleyelim bi daha.
-Tamam ama kimseye küfretmiyoruz di mi? İyi hissediyoruz diye dinliyoruz.
-Evet, o yüzden tabi.

(Hatırlamıyor olabilirsin bu diyalogu tekrar tekrar yaşadığımızı. Şarkının ne olduğunu yazmasam daha iyi.)

Böyle zamanlarda yüzlerce minik ve güzel anı üşüşüyor beynime. Böyle şahane bir dostluk ilişkisi kurabildiğim çok fazla insan da yok zaten. O yüzden o anılar daha da özel oluyor gözümde.

Konserler, konser önceleri, sonraları, beni Marmara'da yalnız bırakmadığınız güzel zamanlar, bütün çığlıklarıma rağmen şu iki kişilik ucubik bisikletin arka bölümünden beni aşağıya atmayışın ve bütün ada turu boyunca bana tahammül edişin (:p), İstiklal'in delisi moduna geçip yaptığımız bir dünya saçma ve eğlenceli şey.

"Böyle saha gibi..."

Tekrar tekrar düşünüp anlatmak bile öyle keyifli ki :)

Geriye gidip bir şeyleri değiştirme şansım olsa yapacağım çok iş olurdu belki ama birlikte geçirdiğimiz güzel zamanların içine sıkışmış o can sıkıcı şeyleri bile değiştirmezdim. Biliyorsun o zamanlar arkadaşım olan biri yüzünden ne çok kızdığımı. Ama olsun, o günler olduğu gibi güzel...

Yine de Ortaköy akşamı ve İstiklal gecesinden Tolga'yı silebilirdim sanırım :P

Sen, İlkay, Burak, Emre, Elif, Arif... ve o zamanlara dair yüzlerce güzel şey. Dostum ben hepsini çok sevdim be!

Her doğum gününde hatırlatacağıma söz verdiğim o önemli güne dönüyoruz şimdi. Saat sabahın 4 ya da 5'i. İstiklal Caddesi'nde Yapı Kredi'nin önü. 4 kişi...

İkisi bağırıyor:

İçimi kemiriyor, bir uyurken mutluyum.
Yalan da olsa bir umut bırakmıştım.
Acil durumlar için minicik bir avuntu.
Belki de beni sevmişti gerçekten.
Hassiktir çekecek zaman değil.
En tutarlı olan ben olmalıyım.
Çünkü bütün suç sadece ve sadece benim.

Özledim evet. :)

Yazı Serkan'ı anlatarak başladı, şimdi Serkan'a anlatarak sürdürüyoruz. Bu seferlik böyle olsun. Halbuki 1 haftadır kafamda yazıyordum ben bu yazıyı :) Yine de toparlayamadım.

Mutlu oldum sana anlattım, mutsuz oldum yine sana anlattım, aşık oldum en çok sana anlattım, film izledim sana anlattım, dizi izledim sana anlattım, kavga ettim sana anlattım. Bu kadar iyi bir dinleyici olursan böyle baş ağrın olurum işte...

Hayat bütün saçma fikirlerini bizim üzerimizde deniyorsa da bir gün bizim de sakin ve huzurlu hayatlarımız olacağına dair inancım tam. O gün geldiğinde yine bir arada olacağımıza da aynı şekilde inanıyorum ve yine insanların saçma sapan dostluklarına bakıp sahip olduklarım için şükredeceğim. Yine soranlara "Serkan tanıdığım en doğru insanlardandır ve bende yeri en ayrı olanlardandır. Çok severim." diyeceğim tereddüt etmeden. Yukarıda saydıklarımdan kaçı yanımızda olacak bilmem ama o gruba dair bütün anılar yüzümde bir gülümseme bırakacak yaşadığım sürece...

Doğum günün kutlu olsun muhteşem dost. İyi ki varsın. Hiç eksik olma hayatımdan.

En yakın zamanda bir okey masasını paylaşmak dileğiyle...

(4. geleneksel Serkan'ın doğum gününü kutlama şenliği diye başlık atmayı düşündüm aslında. Blogun değişmezi oldu çünkü :) Daha öncekiler de şöyle:
2010: http://slnnn.blogspot.com/2010/08/iyi-ki-dogmus-serkan.html
2009: http://slnnn.blogspot.com/2009/08/22-sene-once-bugun.html
2008: http://slnnn.blogspot.com/2008/08/iyi-ki-doooooduuuuuun-srknnnnnnnn.html )

Şimdi biz buyuz

2011-08-28T01:27:00.001+03:00

Baş ağrısı geçmiyor. Ağrı kesicilerin kesemediği türden. İçindeki o sıkıntı geçmeden geçemeyecek olandan hani...

Biraz olsun iyi hissedebilmek için Kesmeşeker'e sığınıyoruz. Ardından Cenk Taner'in tek başına söyledikleriyle devam ediyoruz geceye...

Diyoruz ki:

Çok yaşamış da yorulmuş gibi

yaşamadan yaşadık her yerde

tek oyun vardı şehirde

oynardık kendi kentimize.

Derin tutkulara düşmemek

buydu hayattan anladığımız

ama ne varsa düşenlerde var,

varmış meğer.

Yasal uyarılar, sağlığa zararlı sigaralar arasında

bunca yıl oturup da her yerini bilmediğim sokaklarda

aradım seni

artmadım da azaldım sanki.

Bir bomba daha sallamışlar uzaktaki dostlara

artmadık da eksildik bu ara.

Kafelerde, liselerde, sokaklarda

avunduk aşklarla, şarkılarla

yeminliydik onlar gibi olmamaya

dostlarla zamanla solmamaya.

Kimimiz küfür etti, kimimiz bakıp geçti

kimimiz mola aldı bu oyunda.

Kaptan gitti, hava bozdu, tayfa şaşkın, herkes sandallara!

Hem o hem şu olamazsın

biraz huzur bulamazsın

ama seversin konuşmayı

çünkü konuşmak bedava

meydanlar boş olunca.

İsteseydin yapardın ama yapmadın.

Şu farklı ama aynı yollarda

göz göze gelip susanlar

oysa ne kadar benziyorduk birbirimize

aldandığımız şeylerle.

Aslında birer fincan sohbet

şehrin soğuğunda hepsi bu.

En iyi dostlarımız ölülerdi nedense

insanlar ki çoğu anlamaz sözden.

Üzme kendini, biz bize yaşar gideriz

yeter ki vazgeçme!

Artık ne oyuz, artık ne şuyuz, şimdi biz buyuz, bu.

Şuradan: http://fizy.com/s/1ajcc4

Görsel: vi.sualize.us

Böyle olmasa...

2011-08-26T01:49:00.000+03:00

Çok kalabalık bir yerde yürürken gördüğüm (sadece 1 saniye) tek yüzün ona bu kadar çok benzemesi hiç adil değil, haksızlık... Biri benimle dalga geçiyor sanki.

Bence insanlar birbirine benzememeli, biz de alakasız insanlar yüzünden böyle hissetmemeliyiz.

... ya da ben artık gördüğüm insanları ona benzetmeyi bırakmalıyım.

Alıntı-6-

2011-08-20T17:06:00.001+03:00

Geçmişe bakınca Bay Whittier bizim hep haklı olduğumuzu iddia ederdi.

"Bunun haklı olup olmamakla ilgisi yok" derdi Bay Whittier.

Yanlış diye bir şey yok gerçekten. Kendi kafamızda yok. Kendi gerçekliğimizde.

Asla yanlış şeyi yapmak üzere yola çıkamazsınız.

Asla yanlış şeyi söyleyemezsiniz.

Kendi kafanızda hep haklısınızdır. Her eyleminiz -ne yaptığınız veya söylediğiniz, nasıl görünmeyi seçtiğiniz- o eylemi yaptığınız anda otomatik olarak doğrudur.

Fincanını kaldırırken eli titreyen Bay Whittier, "Kendi kendinize 'Bugün kahveyi yanlış şekilde içeceğim... Mesela bir botun içinden' deseniz bile bu doğru olurdu; çünkü kahveyi o bottan içmeyi seçtiniz." diyor.

Çünkü hiçbir şeyi yanlış yapamazsınız. Her zaman haklısınız. "O kadar yanlış yaptım ki, ben aptalın tekiyim..." deseniz bile haklısınız. Aptalın teki olduğunuzda bile haklısınız.

"Fikriniz ne kadar aptalca olursa olsun" derdi Bay Whittier, "haklı olmaya mecbursunuz; çünkü o sizin fikriniz."

(Chuck Palahniuk-Tekinsiz)

Birkaç gün önce kızdığım "O yaptığında yanlış ama ben yaptığımda doğru" insanları var ya, işte şunu fark ettikleri an hayat bayram olacak. Tabi ben de her şeyi olduğu gibi kabullenmeyi öğrenmeliyim bu arada.

O şey sen yaptığında nasıl doğruysa o yaptığında da doğru. Aslında herkes için doğru olabilecek şeyler yok hayatta. Herkesin kendi doğruları var. İşte belki de tam bu yüzden hepimiz haklıyız. Kendi doğru ve yanlışlarımızı kendimiz belirliyorsak, doğru ve yanlış kavramının içini kendi inandıklarımızla dolduruyorsak -ki yaptığımız bu- haklıyız o zaman!

Sen haklısın eskiden kızdığı şeyin daha kötüsünü yapan insan, kendince haklısın. Ama eskiden kızdığın o insan da kendince haklıydı. Bir başkası bunların yanlış olduğunu düşünüyorsa o da haklı.

Öyle işte.

Mutluluk

2011-08-19T01:32:00.000+03:00

Benim için bu kadarı kâfi. Kişisel mutluluğumu bu şekilde sağlayabilirim.

Ama bu ülkede yaşayıp mutlu olmak sahiden mümkün mü işte ondan emin olamıyorum. Galiba değil. Hele şu son zamanlarda, çok zor...

Görsel

Yavuz..

2011-08-15T02:39:00.000+03:00

Tamı tamına 10 yıl geçmiş Yavuz'un gidişinin üstünden. Keşke daha erken doğsaymışım da sen bu dünyadayken tanıyabilseymişim seni. Aslında keşke hiç gitmeseymişsin de müziğinle dünyayı biraz daha çekilir kılsaymışsın benim gibiler için. Bencilce isteklerde bulunuyorum.

Gitmeseymişsin işte be. Güzel insanların sayısı bir tane daha azalmasaymış...

"Bir gün gelir herkes kendi yoluna gider" diyen adam 10 yıl önce bugün Boğaz Köprüsü üzerinden gitmiş kendi yoluna. Bize de hatırlayıp hüzünlenmesi kalmış işte.

Az önce kendi kendime bu şarkıyı mırıldanırken hatırladım bugün ölüm yıl dönümü olduğunu...

Ne garip...

2011-08-12T05:28:00.001+03:00

Ağustos ayına yakışmayacak derecede soğuk bir yaz akşamı bana her nedense seni hatırlatan, aslında birlikte bir defa bile yürümediğimiz bir yolda yürüyorum. Tek başıma.

Kimseyi dahil etmiyorum uzun süredir hayallerime, planlarıma. Gideceğim ülkeler, yapacağım işler, hazır gelmişken arkamda bırakmak istediğim izlere dair düşündüğüm ne varsa hepsinde bir tek ben varım. Çünkü beni hayal kırıklığına uğratma ihtimali en düşük olan insan muhtemelen benim, biliyorum.

İşte bahsettiğim şu soğuk yaz akşamı, yani dün akşam, o yoldan yavaş yavaş aşağı doğru yürürken hayatımın geri kalanını oradaki evlerden birinde geçirmeyi hayal ettim. Cenk Taner şarkılarıyla uyunan, Yavuz Çetinle sabahlanan, haftada bir "Pink Floyd" gecesi falan yapılan bir ev. Attığın her adımda ayağının sağa sola dağılmış kitaplara takıldığı, asla sağlıklı yemekler yenmeyen, asla düzgün saatlerde uyunmayan tuhaf bir ev...

Fark ettim ki o kurduğum hayale sen çok yakıştın. İşin tuhaf tarafı kendi geleceğime dair kurduğum tüm hayallerde varlığı sırıtmayacak tek insansın. Şu bahsettiğimin tam tersi bir hayal kursam yine sabah uyandığımda görmeyi isteyeceğim tek insan var. Ufff anlatması düşünmesinden uzun sürüyor yine. Belki hiç anlatılmamalı bunlar ya da belki aklımdan geçen her şeyi yazmalıyım. Çünkü ben söylemeyi hiç beceremedim, hep yazdım. Çok tuhaf her şey, çok. Ne diyeyim daha...